Προσπάθεια να αλλάξει την ατζέντα για να σταματήσει τη φθορά που του προκάλεσε η προδοτική συμφωνία καταβάλλει ο πρωθυπουργός, έχοντας ορίζοντα 120 ημερών μέχρι τον Μάιο, όταν, όπως όλα δείχνουν, θα γίνουν οι εκλογέςΑπό τον
Ανδρέα Καψαμπέλη
Οδικό χάρτη για την «απεμπλοκή» από το ζήτημα των Σκοπίων επιχειρεί να καταρτίσει τώρα η κυβέρνηση, ύστερα από την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών στη Βουλή, αλλά δίχως να είναι βέβαιη η επιτυχία του εγχειρήματος. Παρά την επικύρωση της συνθήκης από μια τεχνητή και συγκυριακή πλειοψηφία, το εθνικό θέμα της Μακεδονίας, όπως όλα δείχνουν, θα παραμείνει κυρίαρχο και θα επηρεάσει σημαντικά την πορεία προς τις επόμενες κάλπες, ωθώντας σε νέες διεργασίες στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας.
Μετά την ψηφοφορία στη Βουλή τα κομματικά επιτελεία κάνουν τον πρώτο απολογισμό εν όψει των επόμενων κινήσεών τους. Ο απόηχος που καταγράφεται ήδη είναι πολύ ισχυρός σε όλα τα επίπεδα. Αλλωστε οι διαλυτικές παρενέργειες από τους κυβερνητικούς χειρισμούς έχουν προκαλέσει μεγάλη πληγή στα μικρότερα κόμματα της Βουλής, η οποία θα συνοδεύει για πολύ καιρό ακόμη τις εξελίξεις. Η αναδιάταξη του κομματικού σκηνικού, για την οποία υπερηφανεύεται το Μέγαρο Μαξίμου, κινδυνεύει να αποδειχτεί δίκοπο μαχαίρι και να οδηγήσει σε συνθήκες πρωτοφανούς πόλωσης εν όψει των εκλογών, από την οποία είναι αμφίβολο τελικά κατά πόσο θα βγει κερδισμένος ο ΣΥΡΙΖΑ.
Σενάρια
Το χρονοδιάγραμμα έχει ορίζοντα 120 ημερών, καθώς η 26η Μαΐου είναι η ημερομηνία που έχει κλειδώσει ως η επικρατέστερη για να στηθούν οι κάλπες μαζί με τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Οι σκέψεις για εξάντληση του χρόνου έως το ερχόμενο φθινόπωρο έχουν αποκτήσει πλέον μόνο θεωρητικό χαρακτήρα, καθώς η ήττα στις ευρωκάλπες δεν φαίνεται να αποφεύγεται για τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό συνεπάγεται τον κίνδυνο μιας συντριβής στην περίπτωση που αναληφθεί το ρίσκο οι εθνικές εκλογές να γίνουν αργότερα. Το σενάριο του Οκτωβρίου ήδη χαρακτηρίζεται «αυτοκτονικό».
Από αύριο κιόλας το Μέγαρο Μαξίμου θα προσπαθήσει να αλλάξει την ατζέντα της επικαιρότητας, σε μια προσπάθεια να «φύγει» από το πρώτο πλάνο η συζήτηση περί Μακεδονίας, η οποία, όσο και αν πανηγυρίζει ο κ. Τσίπρας, διαβρώνει την εκλογική βάση και του δικού του κόμματος. Μπορεί στις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ να δείχνει μια ανθεκτικότητα και να κινείται στα επίπεδα του 20%, αλλά διαπιστώνεται ταυτόχρονα και η δυσκολία να ανακάμψει ενισχύοντας τη συσπείρωσή του και επανελκύοντας τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του. Η διαχωριστική γραμμή που κατασκεύασε η κυβέρνηση, βαφτίζοντας «ακροδεξιούς» και «εθνικιστές» όσους είναι αντίθετοι στην πολιτική της στο Σκοπιανό, τη βοηθά ενδεχομένως στο εκλογικό ακροατήριό της, όμως δεν της επιτρέπει να το διευρύνει και να κλείσει την ψαλίδα από τη Ν.Δ. Γι’ αυτό τις τελευταίες ημέρες άλλαξε τακτική και μιλά για «σεβασμό» απέναντι στους πολίτες που κατέβηκαν στα συλλαλητήρια. Παρουσιάζοντας επίσης ως «τετελεσμένο» τη Συμφωνία των Πρεσπών, θα θελήσει να τη βγάλει από το κάδρο της προεκλογικής αντιπαράθεσης, για να ακυρώσει έτσι και τα διλήμματα για τη μετεκλογική τύχη της συνθήκης αυτής.
Πάντως δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι και η ηγεσία της Ν.Δ. θα επιδιώξει να συντηρήσει επί μακρόν στην πρώτη γραμμή της αντιπολιτευτικής στρατηγικής της το θέμα των Σκοπίων, θεωρώντας ότι υπάρχουν άλλες εναλλακτικές για την «αχίλλειο πτέρνα» του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει των εκλογών.
Προτεραιότητες
Σε κάθε περίπτωση, στο διάστημα των επόμενων εβδομάδων το κέντρο βάρους θα επανέλθει από το Μέγαρο Μαξίμου στον χώρο της οικονομίας και ειδικότερα στο σχέδιο να συνεχιστούν τα «θετικά μέτρα» της μεταμνημονιακής περιόδου, όπως είναι η αύξηση του κατώτατου μισθού που η αρμόδια υπουργός Εργασίας Εφη Αχτσιόγλου δεσμεύτηκε ότι θα γίνει πράξη από τις αρχές Φεβρουαρίου. Φαίνεται ωστόσο ότι οι δανειστές -διαβλέποντας και την επερχόμενη πολιτική αλλαγή- δεν είναι πλέον και τόσο γαλαντόμοι απέναντι στην κυβέρνηση, η οποία έχει να αντιμετωπίσει σοβαρούς σκοπέλους. Στόχος του επιτελείου της είναι έως το τέλος Μαρτίου να υπάρχει μια συνολική αποτίμηση για τα «εφόδια» με τα οποία θα βαδίσει προς την τελική αναμέτρηση.
Από την άλλη πλευρά, η επιστροφή στην «ομαλότητα» είναι ένα μεγάλο ζητούμενο για τη μεταβατική περίοδο έως τις εκλογές. Ο κ. Τσίπρας με τα 153 «ναι» στη Συμφωνία των Πρεσπών είχε μια κοινοβουλευτική επιτυχία, αλλά πολιτικά η νίκη του ήταν πύρρειος. Με το συνονθύλευμα στο οποίο στηρίχτηκε μετά την αποχώρηση Καμμένου ξόδεψε το πολιτικό κεφάλαιο που του είχε απομείνει. Το θέμα της «νομιμοποίησης» της κυβέρνησής του θα τον ακολουθεί μόνιμα πλέον, ακόμη κι αν προχωρήσει σε ανασχηματισμό για να της δώσει, σε επίπεδο συμβολισμών, πιο «κεντροαριστερή» ταυτότητα.
