Η συζυγία φέρνει στην οικογένεια την ψυχική αλλά και τη σωματική ενότηταΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Εμαθες πολλά. Μα αρκετά από αυτά ήταν λανθασμένα. Από γονείς, από συγγενείς, από φίλους. Μπορεί καμιά φορά και από ιερείς ή κατηχητές. Δεν ξέρω ποιους ακριβώς ανθρώπους γνώρισες εσύ στη ζωή σου. Δεν ξέρω ποιος σε δίδαξε για τον Θεό, για τον άνθρωπο, για τον κόσμο. Πολλές φορές όμως όλα αυτά που μάθαμε δεν είναι αληθινά ορθόδοξα και σωστά.
Διότι, όταν κανείς αρνείται να χαρεί την αγάπη και τον έρωτά του, θεωρώντας ότι αυτό που του ζητιέται είναι πρόστυχο, είναι αμαρτωλό, είναι κοσμικό, είναι ξεπεσμός και δεν συνάδει και δεν ταιριάζει με την πνευματικότητά του, τότε ακριβώς μιλάμε για μια λανθασμένη θεολογία. Μια θεολογία που φανερώνει υποτίμηση ενός δώρου το οποίο ο ίδιος ο Θεός έβαλε στον άνθρωπο!
Ενα δώρο που έχει σκοπό την ενότητα, την ολοκλήρωση και την παρηγοριά του ανθρώπου. Διότι χωρίς αγάπη καρδιακή μα και ερωτική ο άνθρωπος είναι απαρηγόρητος. Στον κόσμο αυτό ο άνθρωπος κουράζεται. Κι εσύ κουράζεσαι, είναι αλήθεια. Ιδρώνεις, δουλεύεις -αν έχεις δουλειά-, υποφέρεις, αρρωσταίνεις, πονάς, πέφτεις ψυχολογικά. Αν, τώρα, μέσα σε όλη αυτή την κόπωση δεν ζήσεις τα δώρα που δίνει ο Θεός στην οικογένειά σου, πώς θα αντέξεις;
Αν δεν ζήσεις την ενότητα που φέρνει η συζυγία με το σμίξιμο και την ένωση του ζευγαριού -ψυχικά αλλά και σωματικά-, τότε πώς θα ξεκουραστείς; Πώς θα παρηγορηθείς; Πώς θα ανανεωθείς; Εσύ όμως είσαι ψυχρός. Κι εσύ, ψυχρή… Και, φυσικά, μπορεί να χρησιμοποιείς ως επιχείρημα όμορφες και πνευματικές δικαιολογίες, για να κρύψεις αυτή την ψυχρότητά σου. Μπορεί, για παράδειγμα, να λες ότι είναι μέρα νηστείας, ότι έχουμε Σαρακοστή, ότι είναι μέρα προετοιμασίας, όλα αυτά κι άλλα τέτοια πολλά κι ωραία. Θυμάμαι που ήρθε μια μέρα ένας σύζυγος και μου λέει: «Εντάξει, ρε πάτερ! Τώρα λέει ότι είναι Σαρακοστή!
Την είδα όμως και τις άλλες μέρες! Τότε που δεν ήταν ούτε νηστεία ούτε Σαρακοστή ούτε τίποτε! Και τότε το ίδιο απόμακρη ήταν!» Οπότε καταλαβαίνω και δεν συνεχίζουμε τη συζήτηση. Διότι, όταν φανεί η αλήθεια, τα χείλη σιωπούν και οι δικαιολογίες παύουν. Δεν είμαστε αληθινοί. Δεν λέμε την αλήθεια ούτε στον ίδιο τον εαυτό μας μερικές φορές.
Βρίσκουμε ποικίλα προσχήματα για να κρυφτούμε. Και μπόλικες υπεκφυγές για να μη δούμε κατάματα τον εαυτό μας. Και την πληρώνει πάλι ο καλός Θεός. Διότι Αυτόν βάζουμε μπροστά. Αυτόν, που είναι η μεγάλη Αγάπη και ο «έρωτας ο πρώτος», επικαλούμαστε, για να δικαιολογήσουμε το ανέραστο ήθος και τη νοσηρή ψυχή μας.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα…» των εκδόσεων Αθως
