Προκαλούν σοκ τα στοιχεία του Αριστοτελείου και αφορούν τη δεκαετία 2005-2015. Τα θύματα που έχουν καταγραφεί είναι από βρέφη έως 17 ετώνΣοκάρουν τα στοιχεία έρευνας της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών! Συγκεκριμένα, τα στοιχεία προέρχονται από τα αρχεία του Εργαστηρίου της Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας του ΑΠΘ και της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας του υπουργείου Δικαιοσύνης και αφορούν καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης 229 παιδιών στα αστυνομικά τμήματα και στην Εισαγγελία του νομού Θεσσαλονίκης και των όμορων νομών για τη δεκαετία 2005-2015.
Η έρευνα διεξήχθη στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής που εκπονήθηκε από την παιδίατρο Ελισάβετ Αντωνιάδου, υπό την επίβλεψη του καθηγητή του Τμήματος Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ Θεόδωρου Ι. Δαρδαβέση, το 2017. Από τα 229 παιδιά που εντοπίστηκαν ως θύματα κακοποίησης, τα 165 (72,1%) ήταν κορίτσια και τα 64 (27,9%) αγόρια. Το εύρος των ηλικιών των παιδιών που μελετήθηκαν κυμαίνεται από 3 μήνες έως και 17 έτη, με μέσο όρο ηλικίας 11,25 έτη. Ειδικότερα, για τα αγόρια ο μέσος όρος ηλικίας είναι 9 έτη, ενώ για τα κορίτσια 12 έτη.
Ο μεγαλύτερος αριθμός των θυμάτων (49,8%) αφορά παιδιά εφηβικής ηλικίας (13-18 ετών), ενώ το 36,3% και το 13,9% αφορούν παιδιά σχολικής ηλικίας, 6-12 ετών, και προσχολικής ηλικίας, 5 ετών ή μικρότερα. Θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι τα αγόρια θυματοποιούνται συχνότερα σε μικρότερη ηλικία σε σχέση με τα κορίτσια.
Από συγγενικό πρόσωπο
Επίσης, τα αγόρια φαίνεται ότι όταν θυματοποιηθούν μία φορά, συχνότερα επαναλαμβάνεται η κακοποίηση (57,5%), σε αντίθεση με τα κορίτσια, τα οποία συχνότερα γίνονται θύματα μεμονωμένων συμβάντων (60,7%).
Η αποκάλυψη του συμβάντος στις αστυνομικές Αρχές στις περισσότερες των περιπτώσεων γίνεται από κάποιο συγγενικό άτομο του παιδιού, όπως είναι η μητέρα, η γιαγιά και η αδελφή (59%). Επιπρόσθετα, πολύ συχνά η καταγγελία προέρχεται από το νοσηλευτικό ή το εκπαιδευτικό ίδρυμα το οποίο φρόντιζε το παιδί για οποιονδήποτε λόγο (24,7%). Στο 15,2% των περιπτώσεων η καταγγελία προήλθε από το ίδιο το παιδί, ενώ καταγράφηκε και 1,1% στο οποίο γνωστά στο παιδί άτομα ανέφεραν πιθανά επεισόδια κακοποίησης. Η συγκεκριμένη πληροφορία δεν ήταν διαθέσιμη στο 22,3% των περιπτώσεων.
Στη συντριπτική πλειοψηφία τα παιδιά γνώριζαν τον δράστη (93,0%) και μόνο στο 7,0% των περιπτώσεων ο δράστης τούς ήταν άγνωστος. Στο 38,2% των καταγγελιών ο υπαίτιος της κακοποίησης φαίνεται ότι είχε σχέση συγγένειας με το παιδί. Ειδικότερα, ως δράστης παρουσιάζεται ο πατέρας του παιδιού (15,1%) και στο 19,6% κάποιος άλλος συγγενής του (θείος, ξάδελφος κ.ά.). Ορισμένες καταγγελίες κακοποίησης αφορούν τη μητέρα του παιδιού ως δράστη (1,5%).
Στο σύνολό τους οι δράστες είναι άνδρες (98%) και στο 14,6% των περιπτώσεων ο υπαίτιος της κακοποίησης είναι ανήλικος. Συχνότερος τρόπος προσέγγισης του θύματος αποτελεί η εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης του παιδιού (47,3%) από συγγενικά του άτομα (πατέρας, θείος, νονός) ή άτομα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντός του (πατριός, φίλος γονέων).
