Μόνος πρέπει να αποφασίσεις ποιο δρόμο θα πάρεις για να έχεις έναν πετυχημένο γάμοΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος*
Μου έγραψε εδώ μια φίλη κάτι τόσο ανθρώπινο, αληθινό, συχνό: Ο άντρας μου, πάτερ, είναι πολύ καλός άνθρωπος, πολύ καλός πατέρας. Μαζί μου όμως όχι τόσο τρυφερός, ξέρω ότι με αγαπά, το νιώθω, αλλά έχω και ανάγκη να το ακούσω, να με αγκαλιάσει χωρίς να του το ζητήσω… να μου πει ότι «όλα θα πάνε καλά», να πέσω και να μου δώσει το χέρι του να σηκωθώ.
Στον γάμο μας εγώ είμαι η δυνατή, εγώ πρέπει να λέω «Μην αγχώνεσαι, όλα θα πάνε καλά», κάποτε όμως έχω ανάγκη να με ρωτήσει και μένα κάποιος αν είναι καλά η ψυχή μου για να ακούσει πως ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ…
Ποιος θα μιλήσει στον κόσμο για τον έρωτα; Οι παπάδες δεν κάνει, διότι πρέπει να μιλούν για τα «πνευματικά». Ισως και καλύτερη η σιωπή από το να κάνουμε ζημιά μ’ αυτά που λέμε. Οι σεξολόγοι είναι «ωμοί» κι αισχροί. Οι καθηγητές πανεπιστημίου ακατανόητοι. Οι φιλόσοφοι αόριστοι. Οι νέοι αμαρτωλοί. Τα βίντεο πρόστυχα. Ευτυχώς υπάρχει η καρδιά, που ξέρει αρκετά. Μα, σίγουρα, αγνοεί και πολλά. Διότι η καρδιά είναι προ-πολιτισμικό όργανο και εργαλείο, και κάπου χάνεται στους νόμους, στους κώδικες, στα «μη», στα «πρέπει», στους κανόνες. Σίγουρα, επώδυνη ιστορία όλη αυτή η υπόθεση.
Αποτέλεσμα: άγνοια, βάσανα, καημοί, ταλαιπωρίες. Ενας φίλος μου πριν από χρόνια ρώτησε έναν πνευματικό και σοφό γέροντα να του πει πώς τον «κόβει». «Πώς με βλέπετε, πάτερ; Είμαι για γάμο εγώ ή θα προκόψω πιο πολύ αν γίνω μοναχός;»
Ο γέροντας απάντησε κάτι πολύ ευφυές και διακριτικό, που φανέρωνε του φίλου μου την ισορροπία και του γέροντα τη φώτιση: «Παιδί μου, εσύ, όπως σε ξέρω τόσα χρόνια, έχεις κάτι πολύ βασικό, που θα σε κάνει να πετύχεις όποιο δρόμο κι αν διαλέξεις. Ξέρεις ποιο είναι αυτό; Είσαι στρωτός χαρακτήρας! Νορμάλ τύπος! Ωραίος άνθρωπος, ευχάριστος. Δεν είσαι παράξενος ή γκρινιάρης, μίζερος, σπαστικός, ενοχλητικός.
Οπότε, τον ποιο δρόμο θα πάρεις θα το αποφασίσεις εσύ μόνος σου, διότι δική σου είναι η ζωή! Είμαι όμως σίγουρος πως όποιο δρόμο κι αν πάρεις, θα πετύχεις! Αν δεν είσαι στρωτός κι έχεις παραξενιές, τότε, και στο πιο ασκητικό και άγιο μοναστήρι να πας, θα τους τρελάνεις όλους. Αν είσαι δύσκολος, ακόμα και στον Παράδεισο να σε βάλουν, θα κολαστείς και θα τον χάσεις. Και την πιο ωραία γυναίκα να πάρεις, πάλι πρόβλημα θα βγάλεις!»
Τελικά ο φίλος μου παντρεύτηκε. Και όλα πάνε ωραία και καλά, χάρη στα στρωτά τους τα μυαλά. Τα δικά του και της γυναίκας του! Και χαίρονται ακόμα και τώρα, τον καιρό της κρίσης, διότι είναι ερωτευμένοι και χαρούμενοι, και τρώνε διαρκώς αγάπη.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα…» των εκδόσεων Αθως
