Ο άνθρωπός σου θέλει μια αγκαλιά, έχει ανάγκη τη στήριξή σου!Γράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Κάνουμε τη ζωή μας ανέραστη και πικρή και τη μέρα της κηδείας λέμε λόγια γλυκά και παραδεισένια. Δάκρυα, αναφιλητά, εγκώμια και ζεστό φιλί στο κρύο πια κορμί. Το τρένο όμως έφυγε. Πρακτικό: Πες σήμερα στον άνθρωπό σου μια ζεστή κουβέντα. Δώσε ένα φιλί, μια αγκαλιά, ένα χάδι. Σήμερα. Τώρα. Αυτή η γυναίκα που βαρέθηκες, η γυναίκα σου, έχει άλλες 500 αποχρώσεις ομορφιάς. Συνήθως, όμως, είσαι η καταιγίδα της και το τοπίο της θολώνει.
Γίνε ήλιος της. Να γίνει αυτή το ουράνιο τόξο σου. Να ξετρελαθείς! Της καρδιάς σου ο κήπος ξεράθηκε. Γέμισε αγκάθια. Και, αντί να παρακαλάς για βροχή και ανθοφορία, εσύ το μόνο που κάνεις είναι να ψάχνεις το κινητό του. Φιλική συμβουλή: Προσπέρνα την καχυποψία σου και βάλε κάνα τριαντάφυλλο στο βαζάκι του γραφείου σου κι άλλαξε το θολωμένο του νερό. Ολη μέρα σκέφτεσαι, νιώθεις πράματα, έχεις επιθυμίες, «θέλω», καημούς, αισθήματα και συναισθήματα. Μα δεν μιλάς. Δεν τα μοιράζεσαι. Δεν ανοίγεσαι. Κρατάς το στόμα σου κλειστό, το βλέμμα σου κρυμμένο, τις πόρτες σφαλισμένες. Πώς να σε νιώσει ο άνθρωπός σου; Πώς να σε καταλάβει; Ολα με το τσιγκέλι. Ολα με το ζόρι. Πώς να ονομάσεις σχέση αληθινή αυτό το πράμα; (Και ο καιρός περνάει έτσι.)
«Ηταν ωραία, πάτερ, προχτές στην αγρυπνία;»
«Ηταν τέλεια! Ηταν ο βαρύς ο ήχος και μου άρεσε πολύ η όλη ατμόσφαιρα!»
«Α, καλά που δεν ήρθα!»
«Γιατί;»
«Γιατί εγώ τον βαρύ τον ακούω συνέχεια στο σπίτι με τη γυναίκα μου! Μην τον ακούω και στην εκκλησία!»
«Καλά, είσαι λίγο άσχετος, μα δεν πειράζει. Βαρύς δεν σημαίνει μελαγχολικός εδώ! Το αντίθετο! Εχει κάτι ρωμαλέο κι ενθουσιαστικό, που θες να χορέψεις!»
«Ε, την άλλη φορά τότε».
Οταν σου δίνουν κάτι, μην αρνείσαι διαρκώς. Δεν είναι σίγουρα ταπείνωση όταν απαντάς ακατάδεχτα. Μερικές φορές ταπείνωση είναι να πεις: θέλω μια αγκαλιά, έχω ανάγκη τη στήριξή σου, θα μου κάνει καλό μια καλή κουβέντα σου, πάρε μου μια τυρόπιτα, δώσε μου ένα φιλί, προσευχήσου για μένα. Και μην ξεχνάς: Δεν παντρεύτηκες άγγελο, μα άνθρωπο. Που ‘χε μια μάνα που τον έμαθε συνήθειες, μα και γονίδια πολλών γενιών πιο πίσω. Μα ούτε κι εσύ για αγγελούδι μοιάζεις. Κατανόηση χρειάζεται. Κι απ’ τους δύο.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα…» των εκδόσεων Αθως
