Μια από τις βασικές υπερασπιστικές γραμμές του κ. Τσοχατζόπουλου για την περιβόητη υπόθεση των υποβρυχίων είναι ότι την απόφαση για την παραγγελία δεν την έλαβε μόνος του. Ισχυρίζεται ότι εκτέλεσε την εντολή του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Αμυνας (ΚΥΣΕΑ), στο οποίο προήδρευε ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης και συμμετείχε, ως υπουργός Εξωτερικών, ο Γιώργος Παπανδρέου.
Σ’ αυτό δεν έχει άδικο ο συλληφθείς και διασυρθείς σοσιαλιστής πρώην υπουργός. Οι αποφάσεις για τα εξοπλιστικά δεν μπορούσαν να παρθούν μονομερώς, από τον υπουργό Εθνικής Αμυνας. Ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα και όλα δείχνουν ουδέποτε πρόκειται να ακολουθηθεί αυτή η πολιτική.
Είναι πράγματι απορίας άξιον γιατί οι ανακριτικές αρχές δεν έχουν ζητήσει καταθέσεις από όλα τα μέλη της σύνθεσης του ΚΥΣΕΑ που συμμετείχαν στις διαδικασίες των επίμαχων παραγγελιών. Η καλή πίστη προς τον θεσμό της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης επιβάλλει να περιμένουμε μέχρι να δούμε τους κυρίους Σημίτη και Παπανδρέου να περνούν το κατώφλι του ανακριτή για να δώσουν τις δέουσες εξηγήσεις.
Πάντως, «μονομελή» συνεργεία εκτέλεσης ύποπτων συναλλαγών και συμφωνιών κάτω από το τραπέζι δεν υπάρχουν. Οταν τα χρήματα είναι πολλά και τα συμφέροντα τεράστια, είθισται να είναι πολλοί οι ενδιαφερόμενοι για… διευκολύνσεις.
Κατά παράδοση, την καλύτερη πληροφόρηση όλων σε θέματα κυβερνητικής καθημερινότητας -και ειδικά στα μείζονος εθνικής σημασίας- έχει ο πρωθυπουργός. Ο πρόεδρος της κυβέρνησης δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια για τα εξοπλιστικά, παρά μόνον αν παραδεχτεί ότι είναι αφελής, ευήθης και ουδέποτε νοιάστηκε για την εθνική ασφάλεια και για το υστέρημα του ελληνικού λαού.
Ο κ. Σημίτης και ο κ. Παπανδρέου σίγουρα δεν ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία. Πάντα ενδιαφέρονταν για τα σημαντικά…
