Η σύλληψη του Αναστάσιου Θεοφίλου, που κατηγορείται για τη ληστεία μετά φόνου στην τράπεζα στην Πάρο και για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις, αποτελεί αφορμή για ευρύτερο πολιτικό προβληματισμό αναφορικά με το «χρώμα» και τον ιδεολογικό προσανατολισμό του ελληνικού «αντάρτικου πόλης». Η διαδικτυακή φιλία του κατηγορουμένου με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, η ανοιχτή υποστήριξη που πρόσφερε στον Αλέξη Τσίπρα και το βεβαρημένο παρελθόν αυτού του καλειδοσκοπίου συνιστωσών δεν είναι συμπτώσεις ούτε στατιστικό παράδοξο.
Τα περίστροφα και οι βόμβες στο μεταπολιτευτικό σκηνικό είθισται να φέρουν τη ματωμένη σφραγίδα της Αριστεράς. Πάμπολλοι τάφοι έχουν ανοιχτεί στη χώρα μας εξαιτίας της δράσης τέτοιου είδους οργανώσεων και οικογένειες θρηνούν θύματα εξαιτίας της… αυτονομιμοποίησης που εξασφαλίζουν οι τρομοκράτες στις κακουργίες που επιβάλλει η κοσμοθεωρία τους.
17Ν, ΕΛΑ, Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς, Σέχτα Επαναστατών και άλλες πολλές συνάξεις οπαδών της βίας ουδέποτε είχαν κάποια σχέση με τη Δεξιά, πλην της πολεμικής. Από τις δημοσιευμένες προκηρύξεις, τις δεδηλωμένες προτιμήσεις συλληφθέντων και καταδικασθέντων μελών και -φυσικά- τους… στόχους τους, αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι σφαίρες και οι εκρήξεις αποτελούσαν για τους «εξεγερμένους» μια προέκταση της δράσης των νόμιμων -και διά τούτο συμβιβασμένων- κομμάτων της Αριστεράς.
Σε ουκ ολίγες περιπτώσεις δικών και προσαγωγών κατηγορουμένων για τέτοιας φύσεως αδικήματα είδαμε επιφανείς της «ανανεωτικής», της «ριζοσπαστικής» ή άλλης παραλλαγής της Αριστεράς να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την αθωότητα των συλληφθέντων. Ορισμένοι εξ αυτών καταδικάστηκαν.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι, ενώ η ελληνική Δεξιά έχει κάνει την ιστορική αυτοκριτική της για τη σπονδύλωσή της με στοιχεία που κρίθηκαν ακατάλληλα για την ομαλή εξέλιξη του τόπου, η Αριστερά όχι μόνο αρνείται πεισματικά, αλλά συνεχίζει να εγκωμιάζει τα λάθη και τα εγκλήματά της.
Αυτό εκ των πραγμάτων είναι καταδικασμένο. Η ίδια η φύση των πραγμάτων ορίζει η επόμενη σελίδα της δημοκρατικής πορείας της χώρας να είναι απαλλαγμένη από τις δουλείες του παρελθόντος.
Η αυτοκριτική της Αριστεράς και η έμπρακτη αποκήρυξη της βίας είναι προαπαιτούμενα.
