Στις 16/9/2011, στη Θεσσαλονίκη, ο πρωθυπουργός συμμετείχε σε διάλογο με νέους, που διοργάνωσε η ΟΝΝΕΔ. Ο τίτλος της εκδήλωσης ήταν επίκαιρος: «Γιατί να μείνω Ελλάδα;» Εξέφραζε την αγωνία πολλών νέων ανθρώπων που βλέπουν ότι η πατρίδα, όπως την κατάντησαν οι εκάστοτε «σωτήρες», δεν τους προσφέρει ευκαιρίες, ισονομία, εργαλεία ανάδειξης των ικανοτήτων τους. Φυσικό αναμενόμενο είναι η σκέψη για μετανάστευση – η τάση φυγής από τη χώρα, που επανειλημμένως ο κ. Σαμαράς έχει δηλώσει ότι αποτελεί «εθνική αιμορραγία».
Αυτή λοιπόν η αιμορραγία, που ξεκίνησε από την ημέρα που άρχισαν να εκδηλώνονται οι συνέπειες από την εθνοπροδοσία της υπαγωγής στο Μνημόνιο, συνεχίζεται με αυξητικές τάσεις. Γίνεται ακατάσχετη. Η Ελλάδα χάνει τον ανθό της και «αιμοδοτεί» τη Γερμανία, τη χώρα που μας οφείλει 510 δισ. ευρώ σε πολεμικές επανορθώσεις.
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε η γερμανική στατιστική υπηρεσία, φέτος ο αριθμός των Ελλήνων που έφυγαν από την πατρίδα μας και εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 90%. Σε αριθμούς αυτό σημαίνει 23.800 άτομα που διαπίστωσαν ότι εδώ η κατάσταση είναι μη βιώσιμη κι έπρεπε να πάρουν τη μεγάλη απόφαση να «αποδράσουν». Οι «συνήθεις ύποπτοι» Ελληνες μετανάστες είναι γιατροί και μηχανικοί, δηλαδή όσοι μπορούν να σώζουν ζωές και να βοηθήσουν ουσιαστικά στην περιζήτητη, αλλά για την ώρα ανέφικτη «ανάπτυξη».
Η Ελλάδα ξαναζεί στιγμές που ήθελε να ξεχάσει και να διασφαλίσει ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναπεράσει. Εκείνοι που έχουν τη θέληση και τη δυνατότητα να τη βοηθήσουν φεύγουν ελλείψει ευκαιριών!
Είναι γεγονός ότι η βασική επιδίωξη κάθε μεγάλης δύναμης δεν είναι το χρήμα, αλλά τα μυαλά που θα το φέρνουν. Οσο υπάρχει εργασία, θα συνεχίζεται η παραγωγή πλούτου. Το ζήτημα είναι ποιοι θα σχεδιάζουν την εκμετάλλευση της εργασίας και ποιοι είναι εκείνοι που θα στελεχώσουν τους μηχανισμούς που παράγουν τον πλούτο των εθνών.
Η ήττα που έχει υποστεί ο Ελληνισμός τείνει να γίνει στρατηγική και αυτή η γωνιά της Γης κινδυνεύει να καταντήσει κρανίου τόπος απ’ όπου απέδρασε η ελπίδα…
