Μερικά προβλήματα και δοκιμασίες που φέρνει στο διάβα των ανθρώπων η ζωή φαντάζουν ανυπέρβλητα σε όσους τα παρατηρούν από μακριά. Είναι όμως θανάσιμα για εκείνους που τα βιώνουν. Για όλους μας, κάποια στιγμή, οι πύλες της κόλασης ανοίγουν διάπλατα και εισερχόμαστε απροστάτευτοι στον τόπο που προσπαθούμε πάντοτε να αποφύγουμε. Μοιραίο είναι, σαν τον θάνατο.
Τότε, αναπόφευκτα, ο λόγος έρχεται στους τρίτους για να συμπαρασταθούν, και στην Πολιτεία για να παρέμβει και να αποδείξει ότι έχει καλώς. Για να μεταδώσει το μήνυμα στους πολίτες ότι έχει νόημα ο συλλογικός βίος και ότι η κοινωνία δεν είναι ένα άθροισμα προσωπικών περιπετειών, πόθων και σκέψεων.
Οποιος διάβασε το ρεπορτάζ της «δημοκρατίας» για τους καρκινοπαθείς σε τελικό στάδιο που δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακα εκείνα που θα τους «προσφέρουν» ανακούφιση από τον πόνο και «αξιοπρεπές» τέλος σίγουρα κατάλαβε ότι το κράτος μάς έχει προδώσει.
Ο πρόεδρος της Εταιρίας Ογκολόγων Παθολόγων Ελλάδος Βασίλης Γεωργούλιας περιέγραψε μία από τις πολλές προδοσίες που έχει διαπράξει το κράτος μας σε βάρος των πολιτών, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε. Τα λόγια του δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα μας και το συναίσθημα που αφήνει το σχετικό ρεπορτάζ είναι μαύρο και αφόρητο.
Η γραφειοκρατία, που υποτίθεται ότι καταπολεμούν όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, σκορπίζει πόνο, οδύνη και θάνατο σε χιλιάδες ανήμπορες οικογένειες Ελλήνων. Ταυτόχρονα, οι έχοντες και κατέχοντες ουδέποτε μοιράζονται τη δυστυχία του λαού. Οποτε προκύπτει κάτι με την υγεία τους, απευθύνονται στις καλύτερες νοσοκομειακές μονάδες (συνήθως του εξωτερικού) και δεν στήνονται στις ουρές των δημόσιων ασφαλιστικών ταμείων για να τους συνταγογραφηθούν τα φάρμακα που απαιτούνται.
Το κράτος εδώ και δεκαετίες στέλνει το ίδιο μήνυμα στους Ελληνες: είστε μόνοι σας. Ο,τι πληρώνετε πάει χαμένο. Αν αρρωστήσετε και βρεθείτε σε κατάσταση ανάγκης, βρείτε τρόπο να απεμπλακείτε δίχως να μεσολαβήσει η Πολιτεία. Σε διαφορετική περίπτωση θα πεθάνετε μέσα σε φριχτούς πόνους και οι υπουργοί θα μιλούν συνέχεια για τη σωτηρία της πατρίδας.
Πικρή η αλήθεια…
