Ενα από τα πολυφορεμένα κλισέ του δημόσιου λόγου είναι ότι η μία ή η άλλη πτυχή του κυβερνητικού έργου δεν έτυχε «καλού επικοινωνιακού χειρισμού». Οταν προκύψει ένα μεγάλο πρόβλημα στη λειτουργία του κράτους ή οι πολίτες δυσφορήσουν με μια απόφαση της εκτελεστικής εξουσίας, αρχίζουν οι αναλύσεις περί «επικοινωνίας». Λες και το ζήτημα δεν είναι να αποφύγεις την αποτυχία, αλλά πώς θα μεταμφιέσεις μια αποτυχία σε επιτυχία!
Μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις οι αιτιάσεις και οι αναλύσεις αυτού του είδους να ανταποκρίνονταν (εν μέρει) στην αλήθεια και όποτε δεν ανταποκρίνονταν να λειτουργούσαν θετικά για κάθε κυβέρνηση που επιθυμούσε να αποσείσει από τους ώμους της ένα μέρος από το βάρος των ευθυνών της. Καλύτερα να σε κατηγορούν για «προβληματική επικοινωνία» παρά για λάθη, παραλείψεις και εγκλήματα.
Ωστόσο, στην Ελλάδα του 2012 οι καλοί και οι κακοί επικοινωνιακοί χειρισμοί καταρρέουν μπροστά στα απόρθητα τείχη της πραγματικότητας. Κάθε φορολογούμενος πολίτης στην αρχή κάθε μήνα γνωρίζει πόσα χρήματα έχει στην τσέπη του και πόσα οφείλει να δώσει για να ξεχρεώσει ΔΕΚΟ, δίδακτρα, ενοίκια, δάνεια κ.ά.
Στον Ελληνα που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά του και η οικία του βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάσχεσης όλα τα περί «επικοινωνίας» ακούγονται βερεσέ. Δεν έχουν το παραμικρό αντίκρισμα στην καθημερινότητά του και δεν απαλύνουν στο ελάχιστο τον ψυχικό αλλά και σωματικό πόνο που προκαλούν η ένδεια και η έλλειψη ελπίδας. Αντιθέτως θυμώνει και αγανακτεί όταν διαπιστώνει ότι καταγίνονται με επικοινωνιακά παιχνίδια εκείνοι που δεν είναι σε θέση να κομίσουν ουσιαστικές λύσεις στα ζητήματα που τον απασχολούν.
Από τη στιγμή που οι διαθέσιμοι πόροι ενός οικοσυστήματος περιορίζονται δραματικά, τότε όσοι κινούνται σ’ αυτό γίνονται πολύ πιο διεκδικητικοί και παρατηρητικοί. Δεν παραπλανιούνται εύκολα – πολλώ δε μάλλον με ανέξοδα λόγια.
Το μόνο που μετράει στις ημέρες μας είναι τα απτά και ορατά αποτελέσματα. Τα μετρήσιμα πράγματα, όχι οι θεωρίες, τα παραπολιτικά και οι συζητήσεις περί όνου σκιάς. Τα ζέοντα είναι αυτά που επιδιώκουμε όλοι – εκτός από μια δράκα κουτοπόνηρων, που ζουν και κινούνται πάνω σε μοτίβα προηγούμενων δεκαετιών. Η αύξηση των θέσεων εργασίας. Η μείωση των φορολογικών συντελεστών. Η ελάττωση του όγκου των χαρατσιών. Η πτώση των τιμών των καταναλωτικών αγαθών. Η εξαφάνιση της γραφειοκρατίας. Η πάταξη της εγκληματικότητας και ο περιορισμός του αριθμού των λαθρομεταναστών. Σ’ αυτά θα φανεί η ικανότητα των ιθυνόντων, η φαντασία, η θέληση και το πείσμα τους.
Η ψυχή του ποδοσφαίρου είναι το γκολ. Η ψυχή της πολιτικής είναι το αποτέλεσμα!
