Η παράγραφος που ακολουθεί είναι τροπολογία σε νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης για τη «Διαμόρφωση φιλικού αναπτυξιακού περιβάλλοντος για τις στρατηγικές και ιδιωτικές επενδύσεις και άλλες διατάξεις». Αναφέρει τα ακόλουθα προκλητικά και απίστευτα: «Δεν συνιστά απιστία, κατά τη έννοια των άρθρων 256 και 390 του Ποινικού Κώδικα, για τον πρόεδρο, τα μέλη του Δ.Σ. και τα στελέχη των τραπεζών η σύναψη δανείων πάσης φύσεως με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως αυτός οριοθετείται κατά νόμο, καθώς και η εν γένει παροχή πιστώσεων σε αυτά, εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας και β) τηρήθηκαν, κατά τη χορήγησή τους, οι σχετικές κανονιστικές πράξεις της Τράπεζας της Ελλάδος (ΠΔΤΕ)».
Στην πραγματικότητα, με αυτήν την παράγραφο αθωώνονται προτού καν οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη οι υπεύθυνοι των τραπεζών που χορήγησαν θαλασσοδάνεια στα κόμματα! Ενώ πριν αυτό το κατάπτυστο κείμενο αυτή η πράξη συνιστούσε κακουργηματική απιστία εις βάρος του Δημοσίου, τώρα οι υπεύθυνοι της καταλήστευσης του υστερήματος του ελληνικού λαού θα μείνουν ατιμώρητοι!
Και όλα αυτά γίνονται την ίδια στιγμή που οι οικονομικοί εισαγγελείς Πεπόνης και Μουζακίτης έχουν καλέσει τους υπευθύνους οικονομικών των κομμάτων για να καταθέσουν αναφορικά με τα δανεικά και αγύριστα που έχουν λάβει από τις τράπεζες.
Σε καμία χώρα του κόσμου, δυτική, ανατολική, μπανανία, δικτατορία, τριτοκοσμική ή… αμφιλεγόμενης υποστάσεως και απροσδιόριστου πολιτεύματος, δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτό κάτι τέτοιο, χωρίς να έχει ξεσηκωθεί θύελλα διαμαρτυριών από τους πολίτες και από τα κόμματα που δεν εμπλέκονται σ’ αυτά τα σκανδαλώδη δάνεια.
Αυτή η τροπολογία προσβάλλει βάναυσα όλους τους πολίτες που αγκομαχούν για να ξεπληρώνουν τις αδηφάγες τράπεζες ή -ακόμα χειρότερα- έχουν χάσει το βιος τους και την ελευθερία τους εξαιτίας της σύναψης ενός μη εξυπηρετούμενου δανείου.
Οσοι υπερψηφίσουν τούτη την επονείδιστη τροπολογίαθα μπουν, αυτοδικαίως, στα μαύρα κατάστιχα της ελληνικής Ιστορίας.
