Πώς η Μενδώνη μετέτρεψε το λίκνο του δυτικού πολιτισμού σε χώρο απροσπέλαστο και για όσους έχουν κινητικά προβλήματα
Χειρότερη από τους κατακτητές που πέρασαν στους αιώνες αλλά σεβάστηκαν τα ιερά και τα όσια του τόπου εμφανίζεται η σημερινή ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού που, ούτε λίγο ούτε πολύ, επιχειρεί να μετατρέψει το λίκνο ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού, την Ακρόπολη των Αθηνών, σε ένα πάρκινγκ χαμηλής αισθητικής και δυσλειτουργικό για τα ΑμεΑ.
Τόνοι μελανιού χύθηκαν τους τελευταίους μήνες για το πολυσυζητημένο «τσιμέντωμα» σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά μνημεία του κόσμου που στέκει αγέρωχο για 2.500 χρόνια.
Η «δημοκρατία» πραγματοποίησε αυτοψία στον χώρο, θέλοντας να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι το έργο για το οποίο η Λίνα Μενδώνη διερρήγνυε τα ιμάτιά της και δεν δίστασε να εξαπολύσει φραστική επίθεση σε δημοσιογράφο της γαλλικής «Liberation», απλά και μόνο επειδή τόλμησε να εκφράσει διαφορετική άποψη. Το επιχείρημα που πρόβαλε η υπουργός Πολιτισμού σε όσους της άσκησαν δριμεία κριτική για το αισθητικό κομμάτι και για τη χρησιμότητα της παρέμβασης αυτής ήταν πως πλέον ο ιερός βράχος είναι προσβάσιμος σε συνανθρώπους μας με προβλήματα κινητικότητας. Πόση αλήθεια άραγε εμπεριέχει αυτό;
«Κατάφερα να επισκεφθώ επιτέλους την Ακρόπολη, ωστόσο, αν δεν είχα ηλεκτρικό αμαξίδιο αλλά χειροκίνητο, θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Κι αυτό διότι απαιτείται αρκετή δύναμη από τον συνοδό, καθώς η διαδρομή είναι ανηφορική και οι κλίσεις σε κάποια σημεία ιδιαίτερα απότομες. Αυτό το δεύτερο είναι επικίνδυνο. Νιώθω, ωστόσο, συγκινημένος που έστω κι έτσι κατάφερα να βρίσκομαι εδώ» ανέφερε χαρακτηριστικά ένας από τους επισκέπτες με κινητικά προβλήματα. Εκτός από τις απότομες κλίσεις, τα «μπαλώματα» καθιστούν επικίνδυνη την αυτόνομη κίνηση αμαξιδίων. Σε περίπτωση συνωστισμού στο σημείο, κάτι που συνέβαινε καθημερινά προ πανδημίας, τα ΑμεΑ θα δυσκολευτούν ακόμη περισσότερο, καθώς πρόκειται για διαδρόμους που εξυπηρετούν όλους τους επισκέπτες. Ενα άλλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν μέχρι στιγμής όσοι έχουν κινητικά προβλήματα είναι πως δεν υπάρχει στον χώρο φύλακας αποκλειστικά για τον σκοπό αυτό, δηλαδή για να συνοδεύει τα αμαξίδια μέχρι το ασανσέρ. «Μπορεί να κατευθυνθεί μόνος κάποιος με το αμαξίδιό του ως εκεί, ωστόσο, αν κάτι συμβεί στο μεταξύ, δεν υπάρχει κανείς να τον βοηθήσει. Οι δύο φύλακες, αν αντιληφθούν κάτι, εννοείται ότι θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, αλλά δεν είναι δεδομένο. Θα έπρεπε να υπάρχει άνθρωπος αποκλειστικά γι’ αυτό» παρατηρεί ξεναγός που βρισκόταν στο σημείο.
Όσο για την τουαλέτα των ΑμεΑ, αυτή δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τους επισκέπτες με αναπηρία, καθώς ο ανελκυστήρας βρίσκεται εκτός λειτουργίας. Οπως φαίνεται, μπορεί η Λίνα Μενδώνη να βγάζει πύρινους λόγους για τα δικαιώματα των επισκεπτών με αναπηρία, όμως δεν φροντίζει ούτε καν για την κάλυψη των βασικών ανθρώπινων αναγκών τους.
Από την πλευρά του, ο Παναγιώτης Πιτσίνιαγκας, που κινείται με χειροκίνητο αμαξίδιο, αισθάνεται βαθιά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, καθώς, όπως λέει, επιθυμούσε από το 1998 να επισκεφθεί τον ιερό χώρο. «Έχει γίνει ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει, με σεβασμό στο μνημείο. Σε κάποια σημεία χρειαζόμουν πράγματι βοήθεια για να κινηθώ, αλλά η κατάσταση είναι απείρως καλύτερη από πριν. Εννοείται, ωστόσο, ότι δεν είναι τέλεια. Θα με ενδιέφερε να δω στατιστικά στοιχεία αναφορικά με το πόσοι έχουν ανέβει ως τώρα».
Αλγεινή εντύπωση προκαλεί και το γεγονός πως, ενώ η υπουργός Πολιτισμού προχωρεί σε προκλητικές παρεμβάσεις στο όνομα της ισότιμης προσβασιμότητας στην Ακρόπολη κουνώντας επιδεικτικά το δάχτυλο σε όποιον ασκήσει κριτική στο έργο της, επιδεικνύει εξοργιστική αδιαφορία για επισκέπτες με προβλήματα όρασης, για τους οποίους προς το παρόν δεν υπάρχει καμία απολύτως μέριμνα. Η εικόνα του ιερού βράχου γίνεται ακόμη πιο αποκαρδιωτική, όταν κάτω από το ανυπέρβλητης ομορφιάς μνημείο ο επισκέπτης συναντά έναν σωρό από μπάζα και πέτρες, απομεινάρια των εργασιών συντήρησης που υποτίθεται ότι θα είχαν ολοκληρωθεί εντός του έτους.
