«Τις νύχτες δεν ήμουν ποτέ μόνη. Ο σύζυγός μου ήταν εκεί»
Δύσκολες ημέρες στο νοσοκομείο πέρασε η Γεωργία Πολυτάνου, σύζυγος του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα, όπως αποκάλυψε σε προσωπική της ανάρτηση στο facebook. Η περιπέτεια υγείας της διήρκεσε από τις 10 έως τις 21 Νοεμβρίου και, όπως σημείωσε, οι ημέρες αυτές «φαίνονται λίγες στο ημερολόγιο, αλλά όταν τις ζεις από το κρεβάτι γίνονται ατελείωτες… πιο μεγάλες, πιο δύσκολες».
Αν και δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει τη φύση του προβλήματος που αντιμετώπισε, υπογράμμισε πως καθ’ όλη τη διάρκεια της νοσηλείας της δεν αισθάνθηκε στιγμή μόνη. Ο Χάρης Δούκας βρισκόταν συνεχώς στο πλευρό της, ενώ όπως ανέφερε, η στήριξη της οικογένειας και των φίλων της υπήρξε καθοριστική.
«Ένα τεράστιο ευχαριστώ στην οικογένεια και στους φίλους μου για τη στήριξή τους μέχρι σήμερα. Ευλογημένη που είστε στη ζωή μου», έγραψε χαρακτηριστικά, ολοκληρώνοντας την ανάρτησή της με τη φράση του συζύγου της: «Προχωράμε».
Η εμπειρία αυτή, όπως αφήνει να εννοηθεί, αποτέλεσε μια δοκιμασία με έντονο συναισθηματικό φορτίο, αλλά και μια υπενθύμιση της σημασίας της παρουσίας των αγαπημένων προσώπων στις δύσκολες στιγμές.
Η ανάρτησή της στο facebook:
«Καλό μήνα σε όλους.
Και αυτή τη φορά, δεν είναι μια τυπική ευχή.
Από τις 10/11 έως τις 21/11 βρέθηκα σε ένα νοσοκομείο. Δώδεκα μέρες που δεν μοιάζουν πολλές στο ημερολόγιο. Μα όταν τις ζεις από το κρεβάτι, οι μέρες είναι διαφορετικές…γίνονται πιο μεγάλες.
Τις νύχτες, όμως, δεν ήμουν ποτέ μόνη. Ο σύζυγός μου ήταν εκεί. Όχι από υποχρέωση, όχι από ευγένεια αλλά από κάτι βαθύτερο. Από αυτό που δεν μπορείς να φωτογραφίσεις ούτε να περιγράψεις εύκολα. Έμενε όλη τη νύχτα, κι όταν έπρεπε να φύγει για τη δουλειά του…ξαναγυρνούσε. Ακόμη και για λίγα λεπτά. Μόνο για να ρίξει μια ματιά. Για να δει αν αντέχω.
Λένε πως η επαγγελματική ζωή είναι το «βιογραφικό» μας. Το κομμάτι που φαίνεται, που κρίνεται. Μα η προσωπική ζωή είναι το κομμάτι που κρατάει όρθιο αυτό που φαίνεται. Χωρίς εκείνο, το πρώτο δεν έχει θεμέλιο.
Δεν ξέρω πώς θα περνούσα όλο αυτό χωρίς τη στήριξή του. Ίσως να μην πρέπει να το μάθω ποτέ.
Ξέρω όμως κάτι άλλο:
Υπάρχουν άνθρωποι που όταν σε κοιτούν στα μάτια, δεν βλέπουν τις αντιξοότητες, αλλά εσένα.
Και αυτοί οι άνθρωποι είναι η πραγματική θεραπεία.
Θα ήθελα επίσης να δηλώσω την ευγνωμοσύνη μου σε όλο το προσωπικό του νοσοκομείου που μου στάθηκε όλον αυτόν τον καιρό. Το «ευχαριστώ» είναι λίγο. Και όπως μου είπαν…την επόμενη φορά να τα πούμε υπό άλλες συνθήκες. Το εύχομαι, έχοντας πίστη.
Ένα τεράστιο ευχαριστώ στην οικογένεια και στους φίλους μου για τη στήριξή τους μέχρι σήμερα. Ευλογημένη που είστε στη ζωή μου.
Κλείνω όπως συνηθίζει να λέει ο Χάρης: Προχωράμε».
