Σήμερα θα ήταν 31 ετών: Γιατί ο Άλεξ εξακολουθεί να απασχολεί τη χώρα
Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο Άλεξ Μεσχισβίλι εξαφανίστηκε στη Βέροια, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που δεν καλύφθηκε ποτέ. Παρά τις δικαστικές εξελίξεις, τις καταδίκες και τις έρευνες που ακολούθησαν, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πού βρίσκεται η σορός του παιδιού.
Η υπόθεση του 11χρονου Άλεξ δεν είναι απλώς μια παλιά ποινική δικογραφία. Είναι μια ανοιχτή πληγή που εξακολουθεί να επανέρχεται, κάθε φορά που η κοινωνία συζητά για τη βία μεταξύ ανηλίκων, για το bullying, για τα όρια της δικαιοσύνης όταν οι δράστες είναι παιδιά και για την αδυναμία του κράτους να δώσει τελικές απαντήσεις σε μια μητέρα που δεν μπόρεσε ποτέ να θάψει το παιδί της.
Τι έχει κλείσει -και τι όχι
Δικαστικά, η υπόθεση θεωρείται ολοκληρωμένη. Οι πέντε ανήλικοι κρίθηκαν ένοχοι για μη σκοπούμενη θανατηφόρα σωματική βλάβη, ενώ ενήλικος συγγενής καταδικάστηκε για υπόθαλψη εγκληματία. Η μητέρα του Άλεξ δικαιώθηκε αστικά με χρηματική αποζημίωση. Όμως η ουσία της υπόθεσης δεν έκλεισε ποτέ.
Η σορός του παιδιού δεν εντοπίστηκε. Οι έρευνες στον ποταμό, στα γύρω σημεία και στις περιοχές που είχαν υποδειχθεί δεν απέδωσαν. Το αποτέλεσμα είναι ένα έγκλημα χωρίς τάφο, χωρίς τελεία.
Αναμφίβολα, η εξαφάνιση και ο θάνατος του Άλεξ αποτέλεσαν σημείο καμπής. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, η κοινωνία ήρθε αντιμέτωπη με μια υπόθεση ακραίας βίας μεταξύ ανηλίκων, όχι ως «παιδικό καβγά», αλλά ως εγκληματική πράξη με θανατηφόρο αποτέλεσμα. Ο όρος bullying μπήκε τότε, δειλά, στον δημόσιο λόγο, χωρίς ακόμη να υπάρχουν οι δομές, οι πολιτικές και η εκπαίδευση που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια.
Είκοσι χρόνια μετά, ειδικοί επισημαίνουν ότι η υπόθεση Άλεξ εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί όταν η βία ανηλίκων υποτιμάται, όταν οι κοινωνικοί μηχανισμοί πρόληψης απουσιάζουν και όταν η σιωπή λειτουργεί προστατευτικά για τους θύτες.
Η μητέρα που περιμένει ακόμα
Στο επίκεντρο, όλα αυτά τα χρόνια, παραμένει η μητέρα του. Όχι ως πρόσωπο του παρελθόντος, αλλά ως ζωντανή υπενθύμιση ότι η δικαιοσύνη δεν μετριέται μόνο σε αποφάσεις και ποινές. Μετριέται και στο αν μια οικογένεια μπορεί να πενθήσει.
Είκοσι χρόνια μετά, η αναμονή συνεχίζεται. Όχι για εκδίκηση, αλλά για μια απάντηση. Για ένα σημείο. Για ένα τέλος.
