14 χρόνια συμπληρώνονται από την 22α Ιουλίου 2012, την ημέρα που η άγρια και αποτρόπαια επίθεση σε βάρος της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη στην Πάρο συγκλόνισε το πανελλήνιο. Έκτοτε, η Μυρτώ δίνει έναν ασταμάτητο, καθημερινό αγώνα αποκατάστασης και επιβίωσης, έχοντας πάντα στο πλευρό της τον φύλακα άγγελό της, τη μητέρα της Μαρία Κοτρώτσου.
Σε μια βαθιά εξομολογητική και φορτισμένη ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η μητέρα της Μυρτώς περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα, τις αόρατες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα, αλλά και την αστείρευτη δύναμη που αντλεί για να συνεχίζει. Με λόγια που ραγίζουν καρδιές, ξεσπά κατά της αδιαφορίας, της προσποιητής συμπόνιας και των εμποδίων της καθημερινότητας, διαμηνύοντας πως δεν πρόκειται ποτέ να συμβιβαστεί με το άδικο.
Η ανάρτηση της μητέρας της Μυρτώς
«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026, 14 χρόνια
Πως πέρασαν? Δεν το χωράει το μυαλό μου
Κυλάει ο χρόνος σαν νερό, και αναρωτιέμαι πως φεύγει τόσο γρήγορα? Αλλά από την άλλη όταν αρχίζω να θυμάμαι τις λεπτομέρειες όλων αυτών των χρόνων ταράζομαι τρομαζω και πονάω ξανά και ξανά.Είναι τόσες πολλές οι δύσκολες στιγμές , οι στιγμές απόγνωσης, πόνου φόβου για το άγνωστο, απόγνωσης, θυμού, οργής υπομονής επιμονης που δεν περιγραφονινται σε λίγες γραμμές.
Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντας του η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς, αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια.
Όταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτω λέω πάντα μια χαρά, σταθερά οπως ηταν, γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, αυτό που δεν φαίνεται γιατί είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και το μυαλό. Μονο όποιος ζει κάτι ανάλογο καταλαβαίνει.
Δεν κατηγορώ κανένα γιατί είναι απόλυτα φυσικό ότι συμβαίνει κοντα μας όσο και αν συμπάσχουμε όσο και αν στεναχωρηθούμε να ειναι κάτι περαστικό για όλους πέρα από αυτόν που το ζει κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό. Η γιαγιά μου έλεγε όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου μένεις μόνος.
Γι αυτό δεν μιλάω δεν αναλύω…γιατί δεν υπάρχει λόγος… δεν θα άλλαζε κάτι….
Η πραγματηκοτητα είναι εδώ, είναι μέσα σου ,μέσα μου και μόνο.
Προσπαθώ όσο γίνεται να σου δίνω εικόνες, να βγαίνουμε έξω συχνά να σε πηγαίνω οπου νομίζω ότι θα χαρείς,παρ ολο που είναι δύσκολο για την χώρα που ζούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε χώρο και να σεβόμαστε τους κινητικά ανάπηρους ανθρώπους. Δεν βαριέσαι κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα …..μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη την δύναμη μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο και αν αυτό διαλύει την μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση…. ελπίζοντας να πάρεις λίγη ευχαρίστηση, λίγη χαρά, να σε δω να γελάς.
Θα παλεύω γι αυτά τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτω, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθω….
Τελευταία άκουσα και αυτό: «Μα όλα σε αυτήν συμβαίνουν?» Όχι μην απατάστε. Συμβαίνουν σε κάθε κινητικά ανάπηρο άτομο, μόνο που κάποιοι μπορεί να είναι κουρασμένοι για να αντιδράσουν, μη έχοντας άλλα ψυχικά αποθέματα, αντιμέτωποι με την δύσκολη καθημερινότητα τους, ή να έχουν παραιτηθεί αφού εξαντλήθηκαν.
Εγώ όμως αρνούμαι να συμβιβαστώ σε αυτό που ένα τέρας επέβαλλε με το έτσι θέλω στην ζωή σου, στην ζωή μου… είναι το άδικο που δεν αποδέχομαι που δεν συμβιβάζομαι
Ισως αυτός ο θυμός αυτή η οργή που θαφτηκαν βαθειά μέσα μου εκεινη την νύχτα της 22 Ιουλίου και όλες τις άλλες που ακολούθησαν μέσα στην απόγνωση και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών, και δεν φαίνονται πλέον, να με ωθούν να θέλω να τα βάλω με Θεούς και διαμονές της ελληνικής δύσκολης πραγματηκοτητας και όλους αυτούς που βιάζονται να κρίνουν ενώ θα ήταν καλύτερα να σωπαίνουν, να κάνουν τον σταυρό τους και να ευχαριστούν τον Θεό που είναι καλά, και να φροντίσουν να μην φτάνουν στα αυτιά μου αυτές οι ερωτήσεις από την άνετη θέση του καναπέ τους γιατί με θυμώνουν ακόμη περισσότερο.….
Δεν ζήτησα τίποτε από κανένα, δεν μου πρόσφεραν τίποτε που να θυμάμαι. Δεν θέλω τσάι και απάθεια. Δεν ζητώ να μπουν στα παπούτσια μου. Δεν θέλω τον δήθεν οίκτο τους, ιδίως αυτό το σιχαίνομαι κυριολεκτικά.
Βαδίζω μόνη μου και απολογούμαι στον εαυτό μου και σε σένα.Αντιθέτως οι λίγοι που με βοήθησαν και ακόμη λιγότεροι που με βοηθούν (ξέρουν αυτοί) δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις.
Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ότι μπορούμε.
Λίγα? Λίγα. Αυτό μπορούμε αυτό μας έμεινε.
Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι …..
Σ αγαπώ τόσο πολύ Μυρτω μου».
