“Ο Αχιλλέας είχε μία αδυναμία, και αυτή του κόστισε τα πάντα. Η Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά, έδωσε το όνομά του στη νέα της πυραυλική ασπίδα, κάτι που είτε δείχνει αξιοθαύμαστη αίσθηση ειρωνείας είτε πλήρη αδιαφορία για το πώς συνήθως τελειώνουν αυτές οι ιστορίες.”, με αυτή τη μεταφορά ή καλύτερα τον… ευσεβή πόθο ξεκινά την ανάλυσή του στην γνωστή ιστοσελίδα turkiyetoday.com, για την αντιεροπορική θωράκιση της Ελλάδας με τον ισραηλινό αμυντικό θόλο, ο Άρντα Μεβλούτογλου, ακαδημαϊκός στον τομέα της αεροδιαστημικής και της αμυντικής βιομηχανίας.
Στο κείμενό του ο Τούρκος αναλυτής περιγράφει διεξοδικά τι περιλαμβάνει η “Ασπίδα του Αχιλλέα” ωστόσο δίνει την δική του εκδοχή για το τι σημαίνει γεωστρατηγικά το σύστημα που θα αναπτυχθεί.
Ένα δίκτυο αισθητήρων από τη Θεσσαλονίκη έως το Τελ Αβίβ
“Σε θεωρητικό επίπεδο, πρόκειται για ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, που αντικαθιστά κατάλοιπα του Ψυχρού Πολέμου με ένα σύστημα που μπορεί πραγματικά να επικοινωνεί εσωτερικά. Στην πράξη, όμως, πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο: ένα δίκτυο αισθητήρων που εκτείνεται από τη Θεσσαλονίκη έως το Τελ Αβίβ, με την Κύπρο να καλύπτει το κενό ανάμεσά τους και την Τουρκία να βρίσκεται ακριβώς κάτω από το διευρυνόμενο πεδίο παρακολούθησής του.”, αναφέρει ο αναλυτής.
Περιγράφει επίσης αναλυτικά τους εξοπλισμούς Ελλάδας και Κύπρου χαρακτηρίζοντάς τους ως “ένα άλμα γενιάς, μετατοπίζοντας την έμφαση από μεμονωμένα συστήματα αεράμυνας σε ένα ολοκληρωμένο οικοσύστημα αεράμυνας”.
Ο κρίσιμος γεωπολιτικός ρόλος του Ισραήλ
Εκεί που εστιάζει όμως είναι στον ρόλο του Ισραήλ το οποίο βάζει στην γεωπολιτική εξίσωση:
“Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε ένα τόξο πληροφοριών και έγκαιρης προειδοποίησης που θα εκτείνεται από τη Θεσσαλονίκη, μέσω της Κύπρου, έως το Τελ Αβίβ, με την Τουρκία να βρίσκεται ακριβώς δίπλα σε μεγάλο μέρος αυτού του δικτύου αισθητήρων.”, γράφει ο αναλυτής και συνεχίζει: “Η Κύπρος είναι ιδιαίτερα σημαντική σε αυτή την εξίσωση. Η απόκτηση από την Κυπριακή Δημοκρατία δυνατοτήτων Barak MX και ELM-2084 σημαίνει ότι ολοένα και περισσότεροι συμβατοί αισθητήρες, συστήματα διοίκησης και ισραηλινής προέλευσης τεχνολογίες αεράμυνας ενδέχεται να αναπτυχθούν σε Ισραήλ, Κυπριακή Δημοκρατία και Ελλάδα.
Τα κέρδη του Ισραήλ: Εικόνα σε πραγματικό χρόνο στο Αιγαίο
Ειδικά για το Ισραήλ και τι αποκομίζει από την “Ασπίδα του Αχιλλέα” ο ίδιος αναφέρει:
“Για το Ισραήλ, η αξία θα μπορούσε να είναι σημαντική: μια πλουσιότερη εικόνα σε πραγματικό χρόνο της στρατιωτικής δραστηριότητας στις δυτικές και νότιες προσεγγίσεις της Τουρκίας, από τις αεροπορικές και ναυτικές κινήσεις έως τα μη επανδρωμένα συστήματα που επιχειρούν στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Με άλλα λόγια, οι πύραυλοι μπορεί να αποτελούν το πιο ορατό τμήμα του «Ασπίδα του Αχιλλέα», αλλά οι αισθητήρες θα μπορούσαν να αποδειχθούν πολύ πιο σημαντικοί.”.
Μάλιστα επικρίνει το ότι η Ελλάδα επενδύει στην ισραηλινή αμυντική θωράκιση έναντι των ευρωπαϊκών αμυντικών βιομηχανιών χαρακτηρίζοντάς το ως “αντίφαση” που “εισάγει μια σημαντική ισραηλινή τεχνολογική αρχιτεκτονική στο νοτιοανατολικό αμυντικό μέτωπο της Ευρώπης.”.
Στρατηγική περικύκλωση της Τουρκίας
Σε άλλο σημείο εφιστά την προσοχή για τις επιπτώσεις στην Τουρκία: “Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί το πιο πρόσφατο και, πιθανώς, ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά στοιχεία της αναπτυσσόμενης στρατηγικής του Ισραήλ για τη στρατηγική περικύκλωση και τον περιορισμό της Τουρκίας μέσω στενότερων σχέσεων με κράτη που βρίσκονται στην περιφέρειά της.”.
Στη συνέχεια αναφέρεται στις πυκνές συνεργασίες με κοινές ασκήσεις Ελλάδας–Ισραήλ–Κύπρου, συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών, αμυντικές προμήθειες και μεταφορά τεχνολογίας, κάτι που προσδίδει στη σχέση αυτή “θεσμικό βάθος”.
Τα F-35 ως καταλύτης στρατιωτικής ολοκλήρωσης
Πέρα από την “Ασπίδα του Αχιλλέα” ο Τούρκος αναλυτής αναφέρεται και στους συσχετισμούς των πολεμικών αεροποριών:
“Το Ισραήλ είναι ήδη ένας από τους πιο έμπειρους χρήστες F-35 στον κόσμο, ενώ η Ελλάδα προχωρά προς την ένταξη του F-35 σε μια Πολεμική Αεροπορία που έχει ήδη εκσυγχρονιστεί μέσω της απόκτησης Rafale και F-16V. Οι ελληνικές και ισραηλινές αεροπορικές δυνάμεις έχουν επίσης αποκτήσει εκτεταμένη εμπειρία σε κοινές ασκήσεις και στην ανταλλαγή γνώσεων σχετικά με τακτικές αεροπορικής ισχύος και επιχειρησιακές αντιλήψεις. Η άφιξη του F-35 στην ελληνική υπηρεσία θα μπορούσε επομένως να αποτελέσει έναν ακόμη ισχυρό καταλύτη για την ελληνοϊσραηλινή στρατιωτική ολοκλήρωση. Μια κοινή πλατφόρμα πέμπτης γενιάς δημιουργεί δυνατότητες συνεργασίας που υπερβαίνουν κατά πολύ την απλή χρήση του ίδιου αεροσκάφους.
Ο σχεδιασμός αποστολών, η συγχώνευση δεδομένων από αισθητήρες, ο ηλεκτρονικός πόλεμος, η προετοιμασία πληροφοριών για επιχειρήσεις, η ανάπτυξη τακτικών, οι αντιλήψεις σχετικά με τη συντήρηση και οι δικτυοκεντρικές επιχειρήσεις μπορούν όλα να αποτελέσουν πεδία βαθύτερης συνεργασίας. Η σημαντική επιχειρησιακή εμπειρία του Ισραήλ με το F-35 προσδίδει επιπλέον βαρύτητα σε αυτή τη σχέση”.
Η απελευθέρωση των ελληνικών μαχητικών για επιθετικές αποστολές!
Και φυσικά “βλέπει” και την επιθετική… προοπτική της Ελλάδας:
“ Ένα πιο ικανό επίγειο σύστημα αεράμυνας μπορεί να μειώσει το βάρος που επωμίζονται τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη για αμυντικές αποστολές, επιτρέποντας στα Rafale, F-16V και τελικά στα F-35 να επικεντρωθούν περισσότερο σε επιθετικές αποστολές ελέγχου του αέρα, πλήγματα στη θάλασσα και αποστολές προβολής ισχύος. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς ισχυρότερη ελληνική αεράμυνα, αλλά δυνητικά μια πιο ευέλικτη δομή ελληνικής αεροπορικής ισχύος.”.
Βέβαια σημειώνει ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν είναι ένας αδιαπέραστος θόλος, καθώς τα αποθέματα πυραύλων δεν είναι ατελείωτα και επιθέσεις κορεσμού μπορούν να υπερφορτώσουν ακόμη και εξελιγμένα συστήματα άμυνας.
Μια αναδυόμενη στρατηγική αρχιτεκτονική
Και καταλήγει: “Για την Τουρκία, επομένως, το ερώτημα δεν είναι πλέον απλώς πόσες συστοιχίες Barak, SPYDER ή David’s Sling θα αποκτήσει η Ελλάδα. Το πιο σημαντικό ερώτημα είναι τι συμβαίνει όταν αυτά τα όπλα, οι αισθητήρες τους, οι ελληνικές και κυπριακές υποδομές έγκαιρης προειδοποίησης, η ισραηλινή επιχειρησιακή τεχνογνωσία και, τελικά, δύο συνεργαζόμενες κοινότητες F-35 αρχίσουν να λειτουργούν μέσα σε ένα ολοένα πιο διασυνδεδεμένο στρατιωτικό οικοσύστημα. Γι’ αυτό το «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι μόνο ως το νέο σύστημα αεράμυνας της Ελλάδας, αλλά ως μια αναδυόμενη στρατηγική αρχιτεκτονική που εκτείνεται από το Αιγαίο έως το Ισραήλ, με την Τουρκία να βρίσκεται ακριβώς στο μέσον.”.
