Συμπληρώθηκαν χθες 205 χρόνια από τη θρυλική Αλωση της Τριπολιτσάς και στους υποστηρικτές του νεοοθωμανισμού η ημερομηνία προκαλεί από μόνη της εκνευρισμό, διότι υπενθυμίζει το πόσο ευάλωτη τελικά ήταν η «αυτοκρατορία» του απέναντι στο πνεύμα ενός λαού που ήθελε να ζήσει ελεύθερος.
Το ημερολόγιο έγραφε 23 Σεπτεμβρίου 1821, όταν οι επαναστατημένοι Ελληνες, υπό την καθοδήγηση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, κατέστρεφαν τον «εγκέφαλο» της οθωμανικής διοίκησης στην Πελοπόννησο. Ηταν, κατά κάποιους, η στιγμή που έκρινε την επιβίωση του Αγώνα. Χωρίς εκείνη τη νίκη, η Επανάσταση ίσως να είχε σβήσει προτού θεριέψει. Κι όμως, πάνω από δύο αιώνες μετά, η Αγκυρα δείχνει να μην μπορεί να χωνέψει το τέλος της κυριαρχίας της επί του ελληνικού λαού. Τους «πονάει» ακόμη ο Γέρος του Μοριά. Και για όποιους δεν κατάλαβαν: Mora’nın İhtiyarı hâlâ canlarını yakıyor.
Ως εκ τούτου, δεν είναι παράδοξο που το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών επέλεξε αυτή ακριβώς την ημέρα για να εκδώσει επίσημη ανακοίνωση με τον τίτλο «Οι σφαγές του Μοριά». Σε ένα κείμενο γεμάτο ανακρίβειες και μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια μετατροπής του θύτη σε θύμα, κάνουν λόγο για «εξόντωση και την καταστροφή» τους το 1821. Οι απόγονοι μιας γενιάς επιδρομέων που αιματοκύλησε τα Βαλκάνια και οργάνωσε σφαγές στη Χίο, στα Ψαρά, στην Κάσο και στην Κωνσταντινούπολη επιχειρούν τώρα να εμφανίσουν τους πασάδες, τις φρουρές που είχαν εγκαταστήσει και που επί χρόνια δυνάστευαν τους Ελληνες ως αθώα θύματα.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Αγκυρας, ο μουσουλμανικός πληθυσμός υπέστη «συστηματικές σφαγές μεταξύ των ετών 1821 και 1830», στο πλαίσιο μιας «σκόπιμης εκστρατείας καταστροφής και ερήμωσης», που στόχευε χώρους λατρείας και πολιτιστική κληρονομιά. Μνημονεύουν μάλιστα «με προσευχές και βαθύ σεβασμό» τους Οθωμανούς αμάχους, λησμονώντας βολικά πως επί τέσσερις αιώνες κρατούσαν έναν ολόκληρο λαό στο σκοτάδι και στη δουλεία.
Η Τριπολιτσά δεν ήταν μια τυχαία επαρχιακή πόλη. Αποτελούσε την έδρα του πασά, το στρατιωτικό προπύργιο και το κέντρο αποφάσεων για την καταστολή της ελληνικής εξέγερσης. Οι Ελληνες οπλαρχηγοί γνώριζαν καλά ότι η κατάληψή της ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου για την πατρίδα. Επειτα από μήνες πολιορκίας, η έφοδος των αγωνιστών το πρωί της 23ης Σεπτεμβρίου σάρωσε τις οθωμανικές άμυνες. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης κατέγραψε στα απομνημονεύματά του την άγρια κατάληξη της μάχης, με τους ιστορικούς να υπολογίζουν τους νεκρούς μεταξύ 6.000 και 12.000, παρά τις συνήθεις τουρκικές υπερβολές που μιλούν για 32.000. Ηταν η αδυσώπητη σύγκρουση μεταξύ ενός λαού που έσπαζε τα δεσμά του και αυτών που προσπάθησαν να τον εξαλείψουν.
Διαβάστε περισσότερα στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας «δημοκρατία».
