Mνήμες της Πόλης δίδαγμα για το τώρα

Αύριο συμπληρώνονται 561 χρόνια από τη μαύρη, την αποφράδα ημέρα που η Βασιλεύουσα, η Πόλις των πόλεων, έπεσε στα νύχια της οθωμανικής βαρβαρότητας.Μια μνήμη οδυνηρή και διαρκής στις ψυχές και τις καρδιές των Ελλήνων, που συνήθιζαν επί αιώνες σε κάθε αλλαγή του έτους να εύχονται «και του χρόνου στην Πόλη». Ενα σημείο του παγκόσμιου χάρτη με ανεκτίμητη γεωπολιτική αξία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην κατοχή της μάστιγας της Ασίας.
Οσο κι αν θέλει κάποιος να στρογγυλέψει τα πράγματα και να λειάνει τις εντυπώσεις, η ανάγνωση των πεπραγμένων εκάστου λαού οδηγεί στο εξής συμπέρασμα: Η Ελλάς έχει Ιστορία και η Τουρκία ποινικό μητρώο. Αδιάσειστα τεκμήρια αυτού είναι τα εκατομμύρια κόκαλα των γενοκτονημένων Ελλήνων, Αρμενίων και άλλων λαών που έπεσαν θύματα αυτού του έθνους. Δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί έως σήμερα για τις ωμότητες, τη φρίκη που σκόρπισαν οι Τούρκοι στο διάβα τους. Ούτε οι ίδιοι οι αυτουργοί έχουν παραδεχτεί ποτέ επίσημα, με παρρησία, τα συλλογικά εγκλήματά τους.
Αντιθέτως, έχουν κάθε πρόθεση να τα επαναλάβουν. Και στην Κύπρο και στο εσωτερικό της χώρας τους και στο Αιγαίο και στη Θράκη (βλέπε DEB). Το θηρίο του επεκτατισμού, σε όποιο καθεστώς κι αν βρίσκεται, είτε αυτό αποκαλείται Οθωμανική Αυτοκρατορία είτε κεμαλικό κράτος ή νεοοθωμανικό, είναι αδηφάγο. Δεν κατευνάζεται με παραχωρήσεις. Τις δέχεται ευχαρίστως αλλά του ανοίγει η όρεξη για ακόμη περισσότερο αίμα αθώων.
Ούτε το φράκο του «Ευρωπαίου», που από καιρού εις καιρόν φοράει, επηρεάζει τη συμπεριφορά του Γκρίζου Λύκου, του παντουρκιστή άρπαγα. Απλώς το χρησιμοποιεί σαν μεταμφίεση για να ζητήσει χρήματα και πολιτική υποστήριξη από την υπνώττουσα Ευρώπη.
Η καλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει η πατρίδα μας στην ανθρωπότητα είναι να αποτελεί προμαχώνα, αιχμή του δόρατος του πολιτισμού και του ανθρωπισμού ενάντια στους διαδόχους του κάθε Μωάμεθ Β΄. Και, φυσικά, να μην επιτρέπει η ελληνική πολιτική τάξη αμφισβητήσεις της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας.