Το αρχιπέλαγος της αδιαφορίας

Οποτεδήποτε γίνεται λόγος για τον ανεκτίμητο γεωπολιτικό και πολιτισμικό πλούτο των ελληνικών θαλασσών, το κράτος σκέφτεται τα έσοδα από τον τουρισμό. Το άκουσμα της λέξης «Αιγαίο» στον νου κάθε γραφειοκράτη φέρνει ως συνειρμό τις καρέκλες των εστιατορίων όπου θα καθίσουν οι επισκέπτες από άλλες χώρες και τις ξενοδοχειακές κλίνες που θα γεμίσουν. Το κέρδος πάνω απ’ όλα. Ο ΦΠΑ και ο φόρος εισοδήματος. Ο κύκλος εργασιών, που θα δηλωθεί και θα φορολογηθεί.
Ο φαύλος κύκλος των βασικών ελλείψεων σε υποδομές δεν απασχολεί τα υπουργεία. Μόνο τους πολίτες.
Οι υποχρεώσεις της κρατικής μηχανής απέναντι στους κατοίκους των νησιών και η βελτίωση των υποδομών τους είναι άγνωστα πεδία στους διαχειριστές της εξουσίας.
Η «κυριακάτικη δημοκρατία», με το κύριο θέμα της, ανέδειξε σε όλη της την έκταση τη νόσο της αδιαφορίας, που έχει πλήξει τις συνειδήσεις εκείνων που οφείλουν να νοιάζονται.
Ελλείψεις γιατρών, εκπαιδευτικών, νερού, φαρμάκων, πετρελαίου, αποχετευτικού δικτύου σημειώνονται σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη του Αιγαίου, του Κρητικού Πελάγους, του Λιβυκού Πελάγους, του Καρπάθιου Πελάγους. Οπου υπάρχουν Ελληνες σε ανάγκη δεν υπάρχει κράτος και δεν έχει καμία πρόθεση να εμφανιστεί για άλλον λόγο πλην της συλλογής φόρων για λογαριασμό των πιστωτών της χώρας μας.
Σαμοθράκη, Αη Στράτης, Ψαρά, Κέα, Αγαθονήσι, Κύθνος, Φούρνοι, Χάλκη, Σέριφος, Κίμωλος, Μήλος, Αμοργός, Λειψοί, Σύμη, Λέρος, Ρόδος, Τήλος, Καστελόριζο, Αγιος Νικόλαος Κρήτης, Χανιά, Γαύδος αλλά και η πολυδιαφημισμένη Μύκονος είναι τόποι που τους λείπουν τα στοιχειώδη. Οσα πρέπει να εξασφαλίζει η κρατική μηχανή για να αποδεικνύει ότι ενδιαφέρεται και… υπάρχει.
Η εφημερίδα μας τιτλοφόρησε αυτό το ρεπορτάζ «Τα 20+1 ξεχασμένα νησιά που περιμένουν την εντολή Σαμαρά». Αφορμή ήταν οι υποσχέσεις που έδωσε ο πρωθυπουργός στο ακριτικό Καστελόριζο για την επίλυση των χρονιζόντων προβλημάτων του νησιού. Ενα από αυτά ήταν ο γιατρός που χρειάζονται, δεν έχουν και τον περιμένουν εδώ και δύο χρόνια!
Για τέτοιο κράτος μιλάμε…