Σε σχεδόν έναν μήνα η χώρα θα βγαίνει τυπικά από τα Μνημόνια, καθώς στις 20 Αυγούστου ολοκληρώνεται το αποκαλούμενο και «τρίτο πρόγραμμα», που ψηφιζόταν με ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Εν όψει της εξόδου αυτής, λοιπόν, η κυβέρνηση εμφανίζεται, σύμφωνα με τις διαρρέουσες πληροφορίες, λίαν προβληματισμένη. Αλλά, προς Θεού, μην υπάρξει κάποια παρανόηση. Αυτό που τροφοδοτεί τον εσωτερικό προβληματισμό της είναι πώς θα «εορτασθεί» το σπουδαίο αυτό γεγονός: με φιέστα στην Πνύκα, με ένα ταξίδι -επικοινωνιακών συνειρμών με το 2010 του Γ. Παπανδρέου- του κ. Τσίπρα στο Καστελόριζο ή με μια… λαϊκή συναυλία;
Σε όποια επιλογή κι αν καταλήξουν -ή ενδεχομένως και στις τρεις μαζί- οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου, το σίγουρο είναι πως το «θέαμα» θα αφήσει εντελώς αδιάφορους τους Ελληνες πολίτες, οι οποίοι παραμένουν τα μεγάλα θύματα της οικονομικής κρίσης. Την ώρα που στήνουν «χορούς και πανηγύρια» οι κυβερνώντες, η εξαθλίωση και η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας βαθαίνουν διαρκώς περισσότερο.
Η ανεργία θερίζει. Μόνο στη βόρεια Ελλάδα ξεπερνά το 50%, σύμφωνα με τα ανατριχιαστικά στοιχεία της έρευνας που δημοσιεύει σήμερα η «δημοκρατία». Αν συνυπολογιστεί και η κρυφή ανεργία, τότε τα πραγματικά μεγέθη του φαινομένου γίνονται εφιαλτικά. Αποτελεί μάλιστα κοινοτοπία το να επικαλεστεί πλέον κανείς και τα στατιστικά για τους «τυχερούς» που έχουν ακόμη εργασία: μισθοί-φιλοδωρήματα, ώρες ατελείωτες και μορφές εργασίας μεσαιωνικού τύπου…
Οσο κι αν πασχίζουν οι επαγγελματίες διαμορφωτές της κοινής γνώμης να ωραιοποιήσουν την κατάσταση και να φιλοτεχνήσουν το success story που επιθυμεί ο κ. Τσίπρας, όλο το παιχνίδι παίζεται μέσα στις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες. Αυτές είναι που συνεχίζουν, ύστερα από οκτώ και πλέον χρόνια, να ανεβαίνουν τον Γολγοθά τους, χάνοντας όμως στο μεταξύ την πίστη και την ελπίδα ότι το μαρτύριο μπορεί να λάβει τέλος.
Οι Ελληνες πολίτες είναι αυτοί που καθημερινά πληρώνουν το μάρμαρο μιας κρίσης για το μέγεθος και τη διάρκεια της οποίας έχουν αναλογικά τις μικρότερες ευθύνες, όσο κι αν καλλιεργήθηκε εσκεμμένα και ύπουλα το δόγμα «μαζί τα φάγαμε»…
Ο λαός περιμένει πλέον τις επόμενες εκλογές για να δώσει τη δική του απάντηση απέναντι σε όλα αυτά που βιώνει. Και τότε θα είναι αργά για να «εκπλαγούν» όσοι τώρα βολεύονται σε εικονικές πραγματικότητες…
