O Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να επανεξετάσει τον θεσμό της εβδομαδιαίας ανάρτησης για τα πεπραγμένα του. Τα γραπτά τον εκθέτουν ακόμα πιο πολύ από τον προφορικό λόγο. Αυτή την εβδομάδα επέλεξε να κουνήσει το δάχτυλο στην κοινωνία, ισχυριζόμενος ότι η Ελλάδα θα προχωρήσει μπροστά «ακόμα κι αν κάποιοι αρνούνται να διδαχθούν από τα λάθη του παρελθόντος». Εκείνος, δηλαδή, είναι η πρόοδος και οι υπόλοιποι… καθυστερούν κι εκείνον και τη χώρα. Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, είναι πότε θα διδαχθεί ο ίδιος από το παρόν της δικής του αποτυχίας. Αντί για ουσιαστικές λύσεις απέναντι στην πρωτοφανή οικονομική εξαθλίωση των πολιτών, παρακολουθούμε ένα ρεσιτάλ επικοινωνιακών ακροβασιών και λεκτικών ωραιοποιήσεων που προκαλούν την κοινή λογική.
Σε μια αποθέωση πολιτικής υποκρισίας, ο πρωθυπουργός δήλωσε στην ανάρτησή του ότι «είχαμε τη δέσμευση της επιχειρηματικότητας». Αλήθεια, από πότε μια αφηρημένη έννοια, όπως η επιχειρηματικότητα, δύναται να δεσμεύεται; Πρόκειται για μια αξιοθρήνητη λεκτική αλχημεία, που επιστρατεύεται με μοναδικό σκοπό να κρύψει την απόλυτη κυβερνητική απραξία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τολμάει καν να κατονομάσει τις συγκεκριμένες φίρμες των πολυεθνικών κολοσσών και των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ που υποτίθεται ότι «δεσμεύτηκαν» να μην προχωρήσουν σε νέες αυξήσεις. Επιλέγει την ανωνυμία των προστατευομένων του Μαξίμου, την ώρα που τα νοικοκυριά αδυνατούν να καλύψουν τα βασικά είδη διαβίωσης.
Αποτελεί πραγματική κατάντια για την Ελλάδα να διαθέτει έναν πρωθυπουργό που εμφανίζεται δημόσια και καμαρώνει επειδή απέσπασε μια απλή προφορική υπόσχεση. Μια «υπόσχεση» από εκείνους ακριβώς που, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, ξεζουμίζουν χωρίς έλεος τους Ελληνες με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.
Η κρατική παρέμβαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι δηλώσεις, φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και αναρτήσεις χωρίς περιεχόμενο, ενώ οι έλεγχοι στην αγορά αποτελούν προσχηματικά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
Η κοινωνία, όμως, που έχει ναυαγήσει σ’ έναν ωκεανό ακρίβειας, δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα με ανέξοδες δεσμεύσεις και αόριστες υποσχέσεις. Εχει ανάγκη από μια κανονική κυβέρνηση που θα ασκεί πολιτική υπέρ των πολλών και όχι για λογαριασμό των λίγων.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
