Φοροφυγάδες και με τον νόμο!

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστειλε τις σημαίες της κάθαρσης και ύψωσε αυτές της παραγραφής αδικημάτων φοροδιαφυγής. Η κυβέρνηση, καλυπτόμενη πίσω από -όντως απρεπείς για τον ταλαιπωρημένο λαό μας- αποφάσεις της Δικαιοσύνης, παρέχει καθεστώς ασυλίας στους μεγαλοφοροφυγάδες που βρίσκονται σε συναφείς με το θέμα λίστες, όπως αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα μας.

Οι κυβερνητικές επιδόσεις στο κυνήγι της φοροδιαφυγής είναι χειρότερες ακόμα κι από εκείνες που έχει στην οικονομία και την πάταξη του εγκλήματος. Η «κυριακάτικη δημοκρατία» παραθέτει αριθμούς που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι «οι φόροι και τα πρόστιμα που βεβαιώθηκαν ανήλθαν στο 2,6% του ετήσιου στόχου, 13.060.000 €, αντί για 500.000.000 €, είναι οι ποινές που επιβλήθηκαν, ενώ 805 φορολογούμενοι εντοπίστηκαν να οφείλουν συνολικά ληξιπρόθεσμα χρέη 1,229 δισ. ευρώ στο Δημόσιο».

Την ίδια στιγμή που οι πένητες και η φθίνουσα μεσαία τάξη βρίσκονται υπό διωγμόν, χαρίζονται ποσά σε συστηματικούς και μεγάλης κλίμακας φοροφυγάδες, και παρατηρούνται μια ανεξήγητη «απροθυμία» και «οκνηρία» των Αρχών στη διεκπεραίωση τέτοιου είδους υποθέσεων. Κι όμως, όπως αναφέρει η εφημερίδα μας, «εάν οι έλεγχοι δεν καθυστερούσαν τόσο πολύ να ολοκληρωθούν, οι υποθέσεις δεν παραγράφονταν και ο αριθμός των ολοκληρωμένων ελέγχων ήταν έως τώρα διπλάσιος, το συνολικό ποσό που θα μπορούσε να είχε βεβαιωθεί και να διεκδικείται ήδη προς είσπραξη από το Δημόσιο ξεπερνά τα 1,8 δισ. ευρώ, όσο ακριβώς θα κοστίσει στις τσέπες εκατομμυρίων μισθωτών, συνταξιούχων και κατ’ επάγγελμα αγροτών η μείωση του αφορολογήτου!». Δηλαδή, τα πολλά χρήματα των λίγων φοροφυγάδων κοστίζουν σχεδόν τα πάντα στους πολλούς φορολογουμένους.

Ομως, το ζήτημα της ασυλίας των μεγαλοκαρχαριών, που ανακαλύπτουν μεθόδους επιβίωσης ακόμα και σε φαινομενικά «εχθρικά» περιβάλλοντα, δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι πρώτα και κύρια πολιτικό, με τεράστιο αντίκτυπο στην κοινωνία. Οταν ο λαός μαθαίνει ότι εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την κρίση την οποία περνάμε μπορούν να λεηλατούν… νομίμως τη χώρα, έχοντας στο πλάι τους την πολιτική τάξη, τότε απονομιμοποιείται το σύνολο του συστήματος.

Σε τέτοιες συνθήκες και με αυτή τη χαμηλή ποιότητα πολιτικού προσωπικού και θεσμικών παραγόντων, ποιος θα επιδιώκει διαρκώς, χωρίς να αποκαρδιώνεται, την εφαρμογή του νόμου; Ποιοι και πόσοι θα δέχονται να χάνουν το βιος τους και να καταστρέφεται η οικογένειά τους, καταβάλλοντας εξωφρενικά ποσά σε φόρους, όταν οι πλούσιοι δεν το πράττουν και οι πολιτικοί καμώνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι γι’ αυτό;

Απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα έχει δώσει η Ιστορία, και είναι όλες τους οδυνηρές και πικρές. Εκείνοι που νομίζουν ότι ωφελούνται από την αδικία θα διαπιστώσουν, λίαν συντόμως, ότι η εντύπωσή τους ήταν εσφαλμένη.