Από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανονική κυβέρνηση. Υπάρχει μόνο η φαμίλια Μητσοτάκη, οι κολλητοί, οι μπροστινοί και οι… κονσιλιέρε της. Αυτό το οικογενειοκρατικό καθεστώς «ζωγράφισε» στην πρόσφατη συνέντευξή του ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ανιψιός του πρωθυπουργού και πρώην παντοδύναμος ρυθμιστής του «επιτελικού κράτους». Υπενθύμισε με ωμό τρόπο ποια είναι η πραγματική λογική που διέπει την εξουσία. «Εφαγα σφαίρα για να μείνει το αφεντικό» δήλωσε, υιοθετώντας κώδικες που θυμίζουν Κόζα Νόστρα. Δεν μίλησε ως πρώην δημόσιος λειτουργός. Μίλησε ως πιστός στρατιώτης που θυσιάστηκε για τον… νονό.
Η φρασεολογία Δημητριάδη είναι απόδειξη μιας νοοτροπίας που έχει διαβρώσει κάθε θεσμό. Η ΕΥΠ μετατράπηκε σε οικογενειακό γραφείο παρακολουθήσεων πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων και ακόμα και συνεργατών. Οι ανεξάρτητες Αρχές κατάντησαν υπάλληλοι της κυβέρνησης. Η Δικαιοσύνη, αντί να λειτουργεί γρήγορα και αμερόληπτα, φαίνεται να περιμένει εντολές ή να κλείνει τα μάτια όταν ο «ανιψιός» μιλάει δημοσίως για σφαίρες και σιωπή. Γιατί, άραγε, έπειτα από αυτή την προκλητική συνέντευξη ο κ. Δημητριάδης δεν κλήθηκε άμεσα από τη Δικαιοσύνη για εξηγήσεις; Γιατί δεν ζητείται να αποκαλύψει όσα γνωρίζει για το σκάνδαλο των υποκλοπών; Η απάντηση είναι προφανής: γιατί η ομερτά έχει γίνει μέγιστος θεσμός του κράτους.
Σε μια κανονική δημοκρατία, κανένας που κατείχε τέτοια θέση δεν θα μπορούσε να δηλώνει «δεν μιλάω» και να παραμένει ατιμώρητος. Εδώ όμως η οικογενειακή αφοσίωση υπερτερεί του δημοσίου συμφέροντος. Ο πρωθυπουργός παρέδωσε τα κλειδιά του κράτους σε συγγενείς και φίλους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε οικογενειακή επιχείρηση. Οι θεσμοί έχουν αντικατασταθεί από δίκτυα εξάρτησης και προστασίας. Οποιος «τρώει σφαίρα» για το αφεντικό, περιμένει και την προστασία του αφεντικού. Και το αφεντικό, με τη σιωπή του, επιβεβαιώνει ότι η φαμίλια είναι πάνω από το κράτος.
Αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Δημοκρατία. Η υπόθεση Δημητριάδη δείχνει πόσο κατεπείγουσα είναι η ανάγκη για μια ριζική αλλαγή στην πολιτική ζωή του τόπου.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
