Ο Ράμφος μπορεί να διαφωνεί αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ επέβαλε δασμούς σε χάλυβα και αλουμίνιο που εισάγονται στις ΗΠΑΟ πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επιβάλλει δασμούς στον χάλυβα και στο αλουμίνιο που εισάγονται στη χώρα του. Υπογράφει τα σχετικά προεδρικά διατάγματα υπό τα βλέμματα των Αμερικανών εργατών που τον χειροκροτούν χαρούμενοι και ανακουφισμένοι. Βρέθηκε κι ένας άνθρωπος να υπερασπιστεί την πραγματική εργασία, την αληθινή παραγωγή, την εργατική τάξη της πατρίδας του. Ο Τραμπ ταυτίζει την παραγωγή, την οικονομική ευρωστία, τις θέσεις εργασίας των πολιτών του με την εθνική ασφάλεια. Δηλώνει: «Σήμερα υπεραμύνομαι της εθνικής ασφάλειας της Αμερικής επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου. Θα έχουμε δασμούς 25% στον εισαγόμενο χάλυβα και 10% στο εισαγόμενο αλουμίνιο, όταν τα προϊόντα διασχίζουν τα σύνορά μας». Στη συνέχεια συμπληρώνει ότι όποια επιχείρηση δεν θέλει να της επιβάλλονται δασμοί από τις ΗΠΑ μπορεί να μετακομίσει εκεί.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει υποστεί μια άνευ προηγουμένου πολεμική από τους κύκλους των Δημοκρατικών, τους λιμπεραλιστές, τους μισθωτούς αριστεριστές του Σόρος, τους πολυεκατομμυριούχους σταρ του Χόλιγουντ και όλους όσοι λατρεύουν την παγκοσμιοποίηση και τις αξίες της, επειδή θησαυρίζουν από αυτές. Στην Ελλάδα ο κατεστημένος Τύπος αντιμετωπίζει τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ με πολλαπλάσια αντιπάθεια και μένος από αυτό που εκφράζεται για τον Κιμ Γιονγκ Ουν της Βόρειας Κορέας.
Οι σίγουρες συμμαχίες που έχει ο Τραμπ είναι οι μόνες που μπορούν να εξασφαλίσουν στον ηγέτη μια καλή θέση στην Ιστορία: είναι η εργαζόμενη και αγωνιζόμενη κοινωνία. Η «σιωπηλή» πλειονότητα των ΗΠΑ προσπαθεί να ανακτήσει τον ρόλο της, τη θέση της, τον σεβασμό που είχε κάποτε το κράτος απέναντί της. Τον δρόμο δείχνει ο «λαϊκιστής», ο ευθύς, αυτός που δεν έχει σε καμία υπόληψη τις κάλπικες αξίες του νεοταξικού βάλτου.
Οι εικόνες ομιλούν από μόνες τους και συνιστούν πολιτικά εγχειρίδια αντιμετώπισης καθημερινότητας υπό κανονικές και έκτακτες συνθήκες. Κανείς δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει ο Τραμπ στην αποστολή του. Ολοι, όμως, γνωρίζουν ότι η εργατική τάξη των ΗΠΑ εύχεται να τα καταφέρει. Κι αυτό είναι από μόνο του σπουδαίο.
Παναγιώτης Λιάκος
