Αν δεν το ξέρατε ότι η επιτομή της προόδου στην Ελλάδα είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης, δεν πειράζειΑγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ελευθερίας. Να μη γράφουν τα σχολικά βιβλία* μητροπολίτες. Να έχουν δικαίωμα στην υιοθεσία τα ομόφυλα ζευγάρια».
Μόλις ο αγωνιστής της ελευθερίας Θεοδωράκης τα λέει αυτά τα «αγωνιστικά», στο επόμενο καρέ φαίνονται δύο ηλικιωμένοι και ένας ιερέας να κοιτούν αγριεμένοι και να λένε «ανώμαλοι, απατεώνες, σατανάδες, μετανοείτε». Δηλαδή, νιάτα, ελευθεροφροσύνη και ομορφιά είναι η υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια ομοφυλοφίλων, και γηρατειά, ασχήμια, κακία και ανελευθερία είναι η τρίτη ηλικία και οι χριστιανοί ιερείς. Αναμφίβολα ρατσιστική αυτή η αντίληψη: οι γέροι και οι παπάδες είναι αναχρονιστές και… κακοί, ενώ οι ποταμίσιοι, ο Θεοδωράκης και οι γκέι είναι μοντέρνοι και καλοί.
Με αυτό το σημείο του σποτ ειρωνεύεται και επιτίθεται στην ίδια τη χριστιανική πίστη η οποία, όπως μαρτυρούν και οι Πατέρες της Εκκλησίας, θεωρεί όντως διαβολικού τύπου διαστροφή και σιχαμερό αμάρτημα την ομοφυλοφιλία. Στη συνέχεια ο Σταύρακας του υπό εξαΰλωση Ποταμιού λέει ότι «για εμάς και το δικαίωμα του ενός έχει μεγάλη σημασία. Δεν ανεχόμαστε την υποκρισία και τον συντηρητισμό».
Ας μην ξεχνάει ο κ. Θεοδωράκης ότι το δικαίωμα του ενός δεν μπορεί να καταργεί τα δικαιώματα των πολλών. Στις εκλογές, άλλωστε, επικρατεί η βούληση των πολλών. Κοντός ψαλμός αλληλούια…
*Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι αυτό με τα σχολικά βιβλία ο Θεοδωράκης το έχει πάρει λίγο στραβά – ίσως γι’ αυτό να μη διάβασε πολλά, όπως φανερώνουν τα φτωχά ελληνικά του. Δεν τα γράφουν μητροπολίτες, αλλά συνήθως εκπαιδευτικοί, κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων. Τα βιβλία των Θρησκευτικών (υποτίθεται ότι) τα εγκρίνει η Εκκλησία της Ελλάδος. Ας μη φοβηθεί την ενασχόληση με τα βιβλία. Ας τολμήσει μια επαφή με αυτά – προτείνονται ενδεικτικά η Γραμματική και το Συντακτικό της αρχαίας αλλά και της Νέας Ελληνικής του Αχιλλέως Τζαρτζάνου. Αν προσθέσει στη συνταγή και λίγο Παπαδιαμάντη, Καρκαβίτσα, Καβάφη, Παλαμά, Σικελιανό και Καραγάτση, θα μπορεί να επικοινωνεί όποιες ιδέες του χωρίς να προκαλεί δυσφορία στο τμήμα του ακροατηρίου του, που σέβεται τη γλώσσα μας περισσότερο από τον ίδιο.
Παναγιώτης Λιάκος
