Πότε αρχίζει η προεκλογική εκστρατεία; Πόσες φορές πρέπει ο υποψήφιος να πει τα ίδια και τα ίδια; Απαντήσεις εντόςH αληθινή, ουσιαστική έναρξη της προεκλογικής περιόδου δεν έχει καμία σχέση με την τυπική, κρατική. Είτε ο υποψήφιος έχει είτε δεν έχει αυτό που λέμε «αναγνωρισιμότητα», πρέπει να αρχίζει την προεκλογική «εκστρατεία» (πόσο μεγάλη λέξη για τόσο «μικρή» δραστηριότητα) αμέσως μόλις ανακοινωθούν τα αποτελέσματα των εκλογών. Ενας μήνας πριν από τις κάλπες είναι πολύ αργά για να αρχίσει κάποιος – μόνο λεπτομέρειες μπορεί να ρυθμίσει, μικροβαψιματάκια και στοκαρίσματα της δημόσιας εικόνας του. Η οικοδομή της εκλογής γίνεται χρόνια πριν. Ειδικά εκείνοι που δύσκολα τους αναγνωρίζει το σόι τους πρέπει να γίνουν κάτι σαν ιεραπόστολοι του εαυτού τους.
Για να καλύψουν το κενό της φήμης που έχει δημιουργηθεί με τα χρόνια, πρέπει να δρουν και όταν δρουν οι άλλοι αλλά και να κάνουν υπερπροσπάθεια όταν οι ανθυποψήφιοί τους… κοιμούνται. Η ξεκούραση, η χαλαρότητα, η ραθυμία και η επανάπαυση σε κάποιες δάφνες λειτουργούν, αλλά μόνο για τους κληρονόμους μεγάλου ονόματος και μπόλικου χρήματος. Ωστόσο, αν ο υποψήφιος είναι χαλαρός, ράθυμος και ρέκλας, το μεγάλο όνομα θα το ρεζιλέψει και το μπόλικο χρήμα θα το σκορπίσει.
Αρχή μαθήσεως και προϋπόθεση επιτυχίας, η επανάληψη. Οι υποψήφιοι οφείλουν στην προσπάθεια που καταβάλλουν να βαρεθούν ν’ ακούν τα ίδια τους τα λόγια, που θα επαναλαμβάνουν βίρα – μάινα σε γνωστούς, φίλους, εχθρούς, περαστικούς, συγγενείς και αγενείς. Το αδιάκοπο παίξιμο της κασέτας παίζει τεράστιο ρόλο στην επιτυχία του εγχειρήματος. Ο καλός υποψήφιος γίνεται βιρτουόζος της μονοτονίας. Είναι σαν ηθοποιός που παίζει την ίδια παράσταση, στο ίδιο θέατρο επί σειρά ετών. Αν λέει συνέχεια λίγα, μπορεί να τα θυμάται, να τα «στολίζει», να τα πει με διαφορετική σειρά κάθε φορά χωρίς να μπερδεύεται και -πάνω απ’ όλα- να περιορίζει το εύρος και το ειδικό βάρος των λαθών, που σίγουρα θα κάνει.
Επειδή τα ανθρώπινα είναι εφήμερα και κάθε πράξη των θνητών ίσως να αναιρεθεί από την επόμενη, καλό είναι να μη λέγονται πολλά και αυτοπαγιδεύεται ο πολιτικός σ’ ένα πλέγμα ανέφικτων υποσχέσεων που δημιούργησε ο ίδιος. Επίσης, έτσι όπως έχουν εξελιχτεί τα πράγματα στην Ελλάδα, όποιος τάζει πολλά φαντάζει πλέον περίπου… ύποπτος.
Παναγιώτης Λιάκος
