Ο Γερμανός καγκελάριος απέσυρε αμέσως, ύστερα από μόλις ένα… γουικέντ, τους στρατιώτες του από τη Γροιλανδία μετά το αμερικανικό γάβγισμα. Μόνο στην Ελλάδα κατάφεραν να κάνουν επίδειξη ισχύος
Δεν είναι προφανές με την πρώτη ματιά, αλλά οι υποτιθέμενοι βασικοί αντίπαλοι στο «γήπεδο» της Γροιλανδίας, Ντόναλντ Τραμπ και Φρίντριχ Μερτς, έχουν παραδόξως ένα κοινό χαρακτηριστικό:
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Τελικά, και οι δυο τους μπορούν να επιτεθούν μόνο στον πιο αδύναμο. Ο Τραμπ θέλει τη Γροιλανδία μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει το προσωπικό του γινάτι, να καταγραφεί ως ένας από τους «πατέρες της Αμερικής»: «Εγώ μεγάλωσα εδαφικά τη χώρα».
Ο Μερτς είναι ο ηγέτης της ισχυρότερης χώρας στην Ευρώπη. Επειτα από τις πρωτάκουστες απειλές των ΗΠΑ για προσάρτηση της Γροιλανδίας «με το καλό ή με το στανιό», το Βερολίνο αποφάσισε να αντιδράσει. Εστειλε μια δύναμη… 15 αντρών στο αρκτικό νησί την Παρασκευή. Προχθές, Δευτέρα, τους πήρε πίσω! Τι έγινε; Ξέχασαν να φορτώσουν τις μπίρες; Οπως και να έχει, επέστρεψαν στη Γερμανία με την ουρά στα σκέλια.
Σημειωτέον ότι τουλάχιστον ο Μακρόν της Γαλλίας πρόκειται όχι να αποσύρει τους στρατιώτες που συμβολικά έστειλε η Γαλλία στη Γροιλανδία, αλλά να στείλει κι άλλους. «Μια αρχική ομάδα Γάλλων στρατιωτών βρίσκεται ήδη επιτόπου και θα ενισχυθεί τις επόμενες ημέρες με χερσαία, αεροπορικά και θαλάσσια μέσα» ανακοίνωσε ο Γάλλος πρόεδρος. Μια κίνηση, έστω κι εντυπώσεων, που σώζει κάπως τα προσχήματα για μια Ευρώπη απαξιωμένη και αναξιοπρεπή απέναντι στις ορέξεις των ΗΠΑ, της Ρωσίας και κάθε άλλης τρίτης υπερδύναμης.
Στην οικονομική κρίση η Γερμανία έδειξε αταλάντευτα αποφασισμένη και αυστηρή κατά του Νότου. Στην Ελλάδα δε, στην οποία ακόμη χρωστάει τις πολεμικές αποζημιώσεις για τα απάνθρωπα εγκλήματα του «καγκελάριου» Χίτλερ, επιφύλαξε μια μεταχείριση ανοιχτά εκδικητική. Πέρα από τις οικονομικές απαιτήσεις, το Βερολίνο φρόντιζε να ταπεινώνει λαό και πολιτικό σύστημα εμμονικά κι αχρείαστα από το 2010 και μετά. Αρπάζοντας ταυτόχρονα ό,τι μπορούσε από την περιουσία της Ελλάδας.
Αλλά η γερμανική ηγεσία απέδειξε πως είναι έτσι μόνο όπου την παίρνει. Είναι άτεγκτο το Βερολίνο, εκτός αν κάποιος «του γαβγίσει». Μπροστά στο ενδεχόμενο αρπαγής της Γροιλανδίας, ο Γερμανός καγκελάριος αντιδρά με φόβο και υποταγή. «Θέλουμε να αποφύγουμε οποιαδήποτε κλιμάκωση σε αυτή τη διαμάχη, αν είναι δυνατόν. Απλώς θέλουμε να προσπαθήσουμε να επιλύσουμε αυτό το πρόβλημα μαζί» ήταν όσα ψέλλισε σκιαγμένος ο Μερτς προχθές.
Ολο το διάστημα από την επανεκλογή του ο Τραμπ απειλεί, απαιτεί κι εκφοβίζει. Αλλά αυτό που βλέπουμε είναι ότι στην πραγματικότητα κανείς ισχυρός γεωπολιτικός παίκτης δεν δείχνει να τον τρέμει. Η Ρωσία δεν τον φοβάται, ούτε η Κίνα ούτε καν το Ισραήλ. Ο γειτονικός του Καναδάς ακόμα και το Μεξικό τού έκοψαν γρήγορα τον βήχα. Μπορεί να κατάφερε να «εισέλθει» στον στενό κύκλο προστασίας του Μαδούρο της Βενεζουέλας και να τον απαγάγει ή να υποχρέωσε την ισοπεδωμένη Γάζα να δεχτεί μια ανοικοδόμηση υπέρ αμερικανικών συμφερόντων, αλλά η Ευρώπη δεν είναι Βενεζουέλα, ούτε Παλαιστίνη.
Είναι ένα πανίσχυρο μπλοκ κρατών. Παρά ταύτα, ο καγκελάριος Μερτς δεν στέκεται ικανός ούτε καν να ξεκαθαρίσει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η κατάλυση της ευρωπαϊκής κυριαρχίας δεν είναι ούτε ανεκτή ούτε διαπραγματεύσιμη. Ακόμα και μπροστά σ’ αυτό, προτιμά να διαπραγματευτεί με όρους ήττας και ταπείνωσης, παρά να υπερασπιστεί δίχως περιστροφές την Ευρώπη. Προτού γίνει καγκελάριος ο Μερτς δεν κατείχε ποτέ του κάποια κυβερνητική θέση με ηγετικές ευθύνες. Δεν υπήρξε ποτέ υπουργός, ούτε καν δήμαρχος σε μικρή πόλη. Ηταν εταιρικός δικηγόρος και πολυεκατομμυριούχος. Ετσι μάλλον έχει την τάση να μπερδεύει την ηγεσία με τα λογιστικά.
Βασικό του μέλημα είναι να υπάρχει πάντα ένα σταθερό διεθνές περιβάλλον, για το καλό του οικονομικού μοντέλου της Γερμανίας. Αλλά όταν ξεσπάνε, δυστυχώς, γεωπολιτικές φουρτούνες ο Μερτς προσπαθεί να κάνει ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική βασισμένη σε οικονομικούς λογαριασμούς, πράγμα που δεν δουλεύει. Η χώρα του είναι εξαρτώμενη από τις ΗΠΑ σε πολλούς τομείς και το σπάσιμο αυτής της εξάρτησης θα είναι δαπανηρό. Ετσι, ο Μερτς προσπαθεί να καθυστερήσει το αναπόφευκτο για τη Γερμανία, πυροβολώντας το κύρος της Ευρώπης στα πόδια. Για την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή Μαδούρο ο καγκελάριος χαρακτήρισε τη νομική κατάσταση «περίπλοκη», ενώ τα περισσότερα κράτη μίλησαν για σαφή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου.
Με τη Ρωσία μια χαρά τα είχε βρει το Βερολίνο πολιτικά και οικονομικά για τη φθηνή ενέργεια, αλλά στο Ουκρανικό ο Μερτς μεταμορφώθηκε στο «γεράκι» της Ευρώπης. Κι όχι μόνο στα λόγια. Εστελνε δισεκατομμύρια ευρώ και μεγάλες ποσότητες όπλων στην Ουκρανία, ενώ προετοίμαζε τη γερμανική κοινωνία για πόλεμο με τη Μόσχα. Την Πέμπτη, όμως, ο καγκελάριος έστριψε το καράβι. «Η Ρωσία είναι ευρωπαϊκή χώρα» είπε, προσθέτοντας ότι ελπίζει πως οι δεσμοί μεταξύ Ε.Ε. – Μόσχας θα μπορούσαν να εξισορροπηθούν.
Η δήλωση Μερτς περί «ευρωπαϊκής Ρωσίας» έγινε ουσιαστικά για να την ακούσει ο Τραμπ. Απαντάει χλιαρά στον Αμερικανό πρόεδρο, «υπενθυμίζοντάς» του ότι αν συνεχίσει, η Ευρώπη μπορεί να τα βρει με τη Ρωσία. Να γλείψει, δηλαδή, εκεί που έφτυνε. Θεωρητικά ο Μερτς προσπαθεί να εκπληρώσει τον ρόλο της ευρωπαϊκής ηγεσίας στην κρίση με τις ΗΠΑ. Στην πράξη, όμως, οι 15 Γερμανοί στρατιώτες έμειναν μόλις για ένα… γουικέντ στη Γροιλανδία. Αν η Ευρώπη, κυρίως η ηγεσία της, διατρέχει πια έναν κίνδυνο, τότε ο μεγαλύτερος δεν είναι αυτός της ανυποληψίας απέναντι στις ορέξεις όλων, αλλά της αναξιοπρέπειας.
ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΜΕΡΤΣ
Γερμανός καγκελάριος
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1955 στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Το 1985 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή κι εργάστηκε ως δικηγόρος εταιριών μέχρι το 1989, που μπήκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αφού υπηρέτησε μια θητεία, εξελέγη στο γερμανικό Κοινοβούλιο. Εκλεκτός του Σόιμπλε, βρισκόταν μόνιμα σε μια διαμάχη εξουσίας με την Ανγκελα Μέρκελ. Το 2002 η Μέρκελ τον καθαίρεσε από πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας CDU/CSU. Το 2009 αποχώρησε από την πολιτική για να αφοσιωθεί σε καριέρα λομπίστα, νομικού και μέλους Δ.Σ. πολλών μεγάλων εταιριών όπως η BASF και η BlackRock. Το 2018 ανακοίνωσε την επιστροφή του στην πολιτική. Προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να εκλεγεί αρχηγός του CDU το 2018 και τον Ιανουάριο του 2021. Τελικά τα κατάφερε τον Δεκέμβριο 2021. Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα αρχηγού κόμματος στις 31 Ιανουαρίου 2022. Τον Δεκέμβριο του 2024, μετά την πτώση του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία, κάλεσε την Ευρώπη να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Τουρκία. Δηλώνει ατλαντιστής, υποστηρίζει έναν ευρωπαϊκό στρατό κι έχει πει ότι η Ευρώπη ενδεχομένως να χρειαστεί να βρει έναν αντικαταστάτη για το ΝΑΤΟ. Το κόμμα του αναδείχτηκε πρώτο στις τελευταίες γερμανικές εκλογές με 28,52% και είναι καγκελάριος από τον Μάιο 2025.
