Εχει διαμορφωθεί μια κατάσταση επειδή η οικογένεια έχει μετατοπίσει την ευθύνη για την οριοθέτηση των τέκνων της στο σχολείο. Πρόκειται για μια καταστροφική και ανέφικτη προσδοκία
Θυμάμαι την «ώρα του παιδιού» πριν από περίπου 30 χρόνια στο σχολείο μου στην Αγία Παρασκευή στο μάθημα των αγγλικών. Ολοι οι μαθητές -κυρίως τα αγόρια-, επειδή πηγαίναμε φροντιστήριο και γνωρίζαμε τη γλώσσα, ήμασταν ζωηροί και άτακτοι κατά τη διάρκεια του μαθήματος.
Αλλά ποτέ δεν εκτροχιαζόμασταν ώστε να προκαλέσουμε εκφοβιστικό συμβάν ή ψυχικό τραύμα στην καθηγήτριά μας. Σοκαρίστηκα όταν διάβασα πριν από λίγες ημέρες ότι καθηγήτρια Αγγλικών στη Θεσσαλονίκη έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και δυστυχώς κατέληξε έπειτα από ακραίες βίαιες συμπεριφορές μαθητών στο λύκειο όπου δίδασκε.
Η έρευνα είναι σε εξέλιξη για το τι ακριβώς έγινε και, επειδή αφορά εφήβους για τους οποίους έχω ιδιαίτερη ευαισθησία -ως νέος ήμουν ιδιαίτερα άτακτος κι εγώ, δεν το ξεχνώ-, δεν θα προχωρήσω σε συμπέρασμα για το συγκεκριμένο περιστατικό. Ομως είμαι ιδιαίτερα συνειδητοποιημένος σε τέτοιου είδους καταστάσεις, επειδή αγαπημένο μου πρόσωπο διδάσκει σε σχολείο ως καθηγήτρια ξένης γλώσσας και μου έχει εξηγήσει συχνά και με πόνο τις απίστευτες καταστάσεις που βιώνει στα σχολεία όπου εργάζεται. Γεγονότα που θα τα καταθέσω παρακάτω.
Μία πολύ σημαντική διαφορά με τη γενιά μου είναι ότι τα παιδιά πλέον είναι ανορίοτα από το σπίτι στο οποίο μεγαλώνουν, δηλαδή δεν έχουν κανένα όριο από την οικογένειά τους. Με πάνω από το 55% των οικογενειών να είναι χωρισμένες, πράγμα που σημαίνει ότι λείπει (συνήθως) η πατρική φιγούρα από το σπίτι, ενώ και οι δύο διαζευγμένοι γονείς προχωρούν σε έναν άτυπο ανταγωνισμό μεταξύ τους για το ποιος θα κάνει τα περισσότερα χατίρια στα παιδιά τους, έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση όπου η οικογένεια έχει μετατοπίσει την ευθύνη για την οριοθέτηση των τέκνων της στο σχολείο.
Πρόκειται για μια καταστροφική και ανέφικτη προσδοκία, γιατί η οικογένεια είναι ο βασικός πυρήνας διαμόρφωσης της προσωπικότητας. Δεν ζούμε σε κάποια αναρχική κοινωνία τύπου Μπακούνιν, όπου τα παιδιά μεγαλώνουν εξαναγκαστικά σε οικοτροφεία ώστε οι γονείς να ζουν άναρχοι και ελεύθεροι χωρίς ευθύνες.
Επίσης, τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες έχουν αυξηθεί σε τρομακτικό βαθμό σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, λόγω των γάμων που γίνονται σε μεγάλη ηλικία, της τεκνοποίησης πολλές φορές κοντά στα 40 έτη των γονιών, και του καθιστικού τρόπου ζωής που προκαλεί παχυσαρκία στους γονείς (έρευνες συνδέουν αυτούς τους παράγοντες με μαθησιακές δυσκολίες στα παιδιά). Γεγονός που προκαλεί τρομερές δυσκολίες και απειθαρχία στο μάθημα. Η αντιμετώπιση σε αυτά τα ζητήματα δεν είναι απλή και χρειάζεται έρευνα από την Πολιτεία για να αντιμετωπίσει τον εκφοβισμό που ζουν οι δάσκαλοι στα σχολεία μας.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής
