Ο κομβικός ρόλος της «απαγορευμένης» στεριάς στον Περσικό Κόλπο και το ενδεχόμενο αμερικανικής χερσαίας επιχείρησης.
Η πρόσφατη αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ στο νησί Χαργκ, την οποία ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε ως τη σφοδρότερη στην ιστορία της περιοχής, ανοίγει ένα νέο, επικίνδυνο κεφάλαιο στη Μέση Ανατολή. Το μικροσκοπικό αυτό νησί, αν και υπολείπεται σε μέγεθος ακόμα και από το ινδικό αρχιπέλαγος Λακσαντουίπ, αποτελεί την καρδιά της ιρανικής οικονομίας, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για το αν οι βομβαρδισμοί είναι το προοίμιο μιας χερσαίας εισβολής.
Η ενεργειακή αρτηρία της Τεχεράνης
Το Χαργκ δεν είναι απλώς ένας βραχώδης σχηματισμός 15 μίλια ανοικτά των ιρανικών ακτών. Φιλοξενεί τον κύριο τερματικό σταθμό εξαγωγής αργού πετρελαίου της χώρας, από όπου διακινείται το 85% έως 95% των συνολικών ιρανικών εξαγωγών. Οι υποδομές του επιτρέπουν τη μεταφόρτωση εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως σε δεξαμενόπλοια που κατευθύνονται προς τις διεθνείς αγορές μέσω των Στενών του Ορμούζ.
Στην πράξη, το νησί θεωρείται το «μοναδικό σημείο αποτυχίας» (single point of failure) για το Ιράν. Αν η λειτουργία του διακοπεί, τα έσοδα που συντηρούν την κυβέρνηση και τις στρατιωτικές δραστηριότητες της Τεχεράνης θα εκμηδενιστούν. Αυτή η ευπάθεια είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, αφού ακόμα και στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του ’80, η Βαγδάτη επιχείρησε επανειλημμένα, αλλά χωρίς πλήρη επιτυχία, να θέσει τον σταθμό εκτός λειτουργίας.
Το στρατηγικό πλάνο της Ουάσιγκτον
Σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει τη χρησιμοποίηση ειδικών δυνάμεων για την κατάληψη ή την εξουδετέρωση του νησιού. Ο στόχος είναι διπλός: να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή οικονομική πίεση στο Ιράν και ταυτόχρονα να προστατευθεί η ναυσιπλοΐα στον Περσικό Κόλπο, η οποία έχει δεχθεί πλήγματα από ιρανικές βάσεις σε παρακείμενα νησιά όπως το Αμπού Μούσα.
Η στρατηγική αυτή παρουσιάζει ομοιότητες με την περίπτωση της Βενεζουέλας, όπου οι ΗΠΑ επενέβησαν στο εμπόριο αργού πετρελαίου. Ωστόσο, η περίπτωση του Χαργκ είναι πολύ πιο σύνθετη. Μια κατάληψη του νησιού θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να ελέγχουν τη ροή του πετρελαίου, διατηρώντας όμως τις εγκαταστάσεις ανέπαφες για μια μελλοντική, φιλική προς τη Δύση κυβέρνηση.
Οι κίνδυνοι της κλιμάκωσης
Παρά τα πιθανά οφέλη για την αμερικανική εσωτερική πολιτική σκηνή —όπως η συγκράτηση των τιμών στα καύσιμα που έχουν εκτοξευθεί— μια τέτοια κίνηση ενέχει τεράστιο ρίσκο. Η επίθεση στον πυρήνα της ιρανικής οικονομίας θα μπορούσε να προκαλέσει σφοδρά αντίποινα εναντίον ενεργειακών υποδομών σε όλο τον Κόλπο, οδηγώντας τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου σε ανεξέλεγκτα ύψη.
Προς το παρόν, τα δεδομένα της ναυσιπλοΐας δείχνουν ότι ο τερματικός σταθμός παραμένει λειτουργικός. Αν όμως ο Λευκός Οίκος αποφασίσει να προχωρήσει πέρα από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, το νησί Χαργκ θα μετατραπεί από οικονομική σανίδα σωτηρίας σε κεντρικό πεδίο μάχης ενός ολοκληρωτικού οικονομικού και στρατιωτικού πολέμου.
