Η ολοένα και πιο ανοιχτή αντιπαράθεση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας έχει εγείρει ένα κρίσιμο ερώτημα σχετικά με το τι θα συνέβαινε σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης των δύο χωρών, με δεδομένη τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Σε άρθρο του στο Ynetnews, ο αναλυτής Λίραν Φρίντμαν επισημαίνει ότι η κατάσταση είναι λιγότερο δραματική από όσο υποδηλώνει η φράση «ΝΑΤΟ εναντίον Ισραήλ», καθώς μια άμεση ισραηλινή επίθεση σε τουρκικό έδαφος θα παρείχε στην Άγκυρα ισχυρή βάση για επίκληση της συλλογικής άμυνας βάσει του Άρθρου 5, ενώ μια σύγκρουση στη Συρία δεν θα υποχρέωνε αυτόματα τη συμμαχία να επιτεθεί στο Ισραήλ.
Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά το ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ στη βορειοδυτική Συρία. Η διαμάχη αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη σύγκρουση για το μέλλον της Συρίας, όπου η Τουρκία υποστηρίζει τον Πρόεδρο Άχμεντ αλ-Σαράα και την ανοικοδόμηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της χώρας, ενώ το Ισραήλ επιδιώκει να αποτρέψει τη δημιουργία απειλητικών στρατιωτικών υποδομών κοντά στα σύνορά του.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η γεωγραφία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς το Άρθρο 6 ορίζει ότι η εγγύηση συλλογικής άμυνας καλύπτει το τουρκικό έδαφος καθώς και συμμαχικά πλοία και αεροσκάφη στη Μεσόγειο, αλλά όχι τις τουρκικές χερσαίες δυνάμεις εντός της Συρίας. Έτσι, ένα ισραηλινό πλήγμα στη Συρία με θύματα Τούρκους στρατιώτες θα προκαλούσε σοβαρή κρίση χωρίς να ενεργοποιεί αυτόματα τη συνθήκη, σε αντίθεση με μια πιθανή ναυτική ή αεροπορική εμπλοκή στη Μεσόγειο.
Ακόμη και αν γινόταν επίκληση του Άρθρου 5, το ΝΑΤΟ δεν θα κήρυσσε αυτόματα τον πόλεμο αναφέρει ο αρθρογράφος, καθώς κάθε μέλος αποφασίζει αυτόνομα τη μορφή της βοηθείας που θα παράσχει, η οποία μπορεί να περιοριστεί σε παροχή πληροφοριών, αεράμυνα ή εφοδιαστική υποστήριξη. Ο Λίραν Φρίντμαν σημειώνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα βρισκόντουσαν παγιδευμένες ανάμεσα σε δύο κρίσιμους εταίρους, καθώς διατηρούν στρατηγικές σχέσεις τόσο με την Τουρκία όσο και με το Ισραήλ, με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να διατηρεί στενούς δεσμούς τόσο με τον Ερντογάν όσο και με τον Νετανιάχου.
Παράλληλα, ο αρθρογράφος εκτιμά ότι η Τουρκία θα προσέφευγε πρώτα στο Άρθρο 4 για τη διεξαγωγή διαβουλεύσεων, μηχανισμό που έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της συριακής κρίσης. Καταλήγοντας, ο Φρίντμαν τονίζει ότι ο πραγματικός κίνδυνος δεν έγκειται σε μια αυτόματη επίθεση του ΝΑΤΟ, αλλά σε μια σταδιακή, ανεξέλεγκτη κλιμάκωση από ένα περιορισμένο περιστατικό στη Συρία προς μια απευθείας επίθεση σε τουρκικό έδαφος που θα ανάγκαζε τη συμμαχία και την Ουάσινγκτον να λάβουν θέσεις.
