«Στο Αγιον Ορος άφησα τον εαυτό μου να αφομοιώσει αυτά που έβλεπα χωρίς να πιεστώ να ζωγραφίσω αυτό που ήδη είχα κατακτήσει στο παρελθόν. Ηρθα σε σύγκρουση με το εικαστικό μου έργο για να δημιουργήσω κάτι νέο, κάτι που δεν είχα ζωγραφίσει ξανά. Κατά κάποιον τρόπο σκεφτόμουν πως ένας μονάχος και ένας καλλιτέχνης -παρά την απόσταση που τους χωρίζει στις ζωές τους- συμβαδίζουν ωστόσο παράλληλα: όλη αυτή η εσωτερική πάλη, ο σκοπός μιας ζωής, η αφοσίωση και προσήλωση στο έργο. Η υπομονή και η προσευχή του καθενός με τον δικό του τρόπο. Πάνω από όλα, η επίτευξη ενός έργου με τον πιο αληθινό τρόπο. Ψάχνουμε και εμείς “το φως το αληθινό”».
- Από τον Σωτήρη Λέτσιο
Με αυτόν τον τόσο γλαφυρό τρόπο περιγράφει μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» την αξέχαστη εμπειρία που έζησε -και που θα τον ακολουθεί δημιουργικά σε όλη του τη ζωή -ο ζωγράφος Γιώργος Ταξίδης, ο οποίος την πενταετία 2020-2025 πραγματοποίησε περισσότερα από 15 ταξίδια στην Αθωνική Πολιτεία. Κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών επισκέφτηκε και τις 20 μονές, παρακολούθησε το καθημερινό πρόγραμμα των μοναχών, συνομίλησε μαζί τους, συμμετείχε στις λατρευτικές εκδηλώσεις και αποτύπωσε αυτή τη βιωματική εμπειρία σε 115 έργα ποικίλων τεχνικών: μολύβι, κάρβουνο, λάδι, υδατογραφία, καθώς και έργα γλυπτικής και χαρακτικής.
Αυτή την περίοδο, στον πολυχώρο πολιτισμού της ΑΜΚΕ ΚΥΚΛΩΨ, στη Δράμα, σε συνεργασία με την Αγιορειτική Εστία Θεσσαλονίκης και με την υποστήριξη της Ιεράς Μητρόπολης Δράμας, παρουσιάζεται η έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Ταξίδη, με τίτλο «Αγιον Ορος. Τόπος σιωπής». Η εν λόγω έκθεση παρουσιάστηκε στον εκθεσιακό χώρο της Αγιορειτικής Εστίας από τις 29 Ιουνίου έως τις 11 Οκτωβρίου 2025 και αποτελεί καρπό του πολυετούς εικαστικού προγράμματος του φορέα σε συνεργασία με τον εικαστικό Γ. Ταξίδη. Ο Γιώργος Ταξίδης γεννήθηκε το 1987.
Σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ (2010-2015). Παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μαδρίτης μέσω του προγράμματος «Εράσμους», ενώ πραγματοποίησε και μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία στην Ακαδημία Τέχνης της Νέας Υόρκης. Το 2012 έλαβε έπαινο από τα ΕΛ.ΤΑ. για τη σειρά γραμματοσήμων «Europa 2012» και το 2014 απέσπασε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό «Art and The City 5» στην Αθήνα. Το 2018 έργο του επιλέχθηκε για τον διαγωνισμό «XL Catlin Art Prize» και το 2019 τιμήθηκε με βραβείο από το Dahesh Museum of Art της Νέας Υόρκης. Εχει παρουσιάσει έξι ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές στην Ελλάδα και διεθνώς. Εργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Τι ήταν αυτό που σας παρακίνησε να ασχοληθείτε εικαστικά με ένα θέμα όπως είναι αυτό της μοναστικής πολιτείας του Αγίου Ορους;
Δεν είχα ασχοληθεί ξανά τόσο εντατικά με το θρησκευτικό κομμάτι. Η αφορμή δόθηκε από το πρόγραμμα της Αγιορειτικής Εστίας και την ενασχόλησή μου με το Αγιον Ορος. Γνώριζα βεβαίως τι είναι το Αγιον Ορος, ωστόσο δεν το είχα επισκεφτεί. Ολα ξεκίνησαν το 2019, όταν ο Αναστάσιος Ντούρος, διευθυντής της Αγιορειτικής Εστίας, μου πρότεινε το πρόγραμμα της Εστίας, σύμφωνα με το οποίο ένας καλλιτέχνης θα αναλάμβανε να περιηγηθεί και στις 20 μονές στη χερσόνησο του Αθω και στη συνέχεια να δημιουργήσει ένα έργο κατά τη δική του προσωπική εμπειρία – κάτι παρόμοιο είχε πράξει τα προηγούμενα χρόνια και ο Βρετανός Τιμ Βάινερ, πάντα με την υποστήριξη της Αγιορειτικής Εστίας. Ολο αυτό αφήνει μια ζωντανή παρακαταθήκη στην ιστορία ως προς τον τρόπο που ένας καλλιτέχνης έχει παράξει ένα έργο, σύμφωνα πάντα με το δικό του προσωπικό ύφος.
Ποια τα πρώτα ερεθίσματα και οι εντυπώσεις που σχηματίστηκαν μέσα στη σκέψη σας και αποτέλεσαν την αφορμή για την εικαστική δημιουργία;
Ηταν το 2020, όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στο Ορος. Το πρώτο πράγμα που ένιωσα και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η αίσθηση της σιωπής τριγύρω. Η απουσία του φωτός μέσα στον χώρο του καθολικού των μοναστηριών δημιουργεί μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα, ενώ εξίσου υποβλητική είναι και η ατμόσφαιρα στο φυσικό περιβάλλον. Την ομορφιά και τη γαλήνη της φύσης τις ένιωσα καθώς περπατούσα στα διάφορα μονοπάτια προκειμένου να μεταβώ από το ένα μοναστήρι στο άλλο. Ο ήχος του ταλάντου, καθώς αυτό χτυπά τις βραδινές ώρες καλώντας τους μοναχούς στη θεία λειτουργία, είναι και αυτό μέρος της θρησκευτικής ιερότητας που επιδρά στον ψυχισμό. Ενα άλλο στοιχείο που επίσης μπορούμε άμεσα να παρατηρήσουμε είναι η απουσία της φασαρίας και της έντασης, όλα αυτά που αποσπούν την προσοχή μας και που χαρακτηρίζουν σε καθημερινή βάση τη ζωή στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Το στοιχείο αυτό είναι ικανό από μόνο του να σε κάνει να κρατήσεις το στόμα σου κλειστό και να παρατηρήσεις προσεκτικά ό,τι συμβαίνει γύρω σου!
«Με ενδιέφερε να απεικονίσω το εσωτερικό των μοναστηριών, κυριολεκτικά και μεταφορικά»
«Παρομοιάζω τη δουλειά μου με την προσευχή»
Ξεχωρίσατε κάποιο έργο από όσα φιλοτεχνήσατε κατά την παραμονή σας στο Ορος;
Ολα τα έργα μου που αφορούν το Αγιον Ορος είναι συγχρόνως και ρεαλιστικής τεχνοτροπίας και διακρίνονται για τη λεπτομέρειά τους. Δεν θέλω όμως να εντυπωσιάσω με την τεχνική μου. Παρομοιάζω τη δουλειά μου με την προσευχή, η οποία απαιτεί υπομονή και πολύ χρόνο. Δεν γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού, δεν κάνω τα έργα μου να φαίνονται σαν φωτογραφία – όπως άκουσα σε διάφορα σχόλια. Κατά κάποιον τρόπο το να δουλεύω με το μολύβι πάνω στον καμβά ενέχει μέσα του ένα είδος προσευχής. Ενα είδος υπομονής για έναν ιερό σκοπό!
«Ακούγοντας τις ψαλμωδίες, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου»
Σε όλη τη διαδρομή σας στο Αγιον Ορος υπήρξαν κάποιες στιγμές που σας έκαναν να νιώσετε συγκλονισμένος;
Τα μέρη όπου φυλάσσονται σημαντικά χειρόγραφα, οι βιβλιοθήκες, το εσωτερικό των καθολικών κατά τις πρώτες πρωινές ώρες με τις ψαλμωδίες, το θυμιατό κ.ά., αποτελούν αξέχαστες στιγμές και προκάλεσαν στην ψυχή μου ένα δέος. Ακούγοντας τις ψαλμωδίες, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Μεγάλη συγκίνηση ένιωσα επίσης όταν πληροφορήθηκα -καθώς βρισκόμουν έξω από ένα μοναστήρι- πως η σύζυγός μου ήταν έγκυος και επρόκειτο ν’ αποκτήσω παιδί!
Βιώσατε κάτι πρωτόγνωρο που ο απόηχός του θα σας συνοδεύει σε όλη σας τη ζωή…
Οι καθημερινές συζητήσεις με τους μοναχούς με έβαλαν σε έναν διαφορετικό τρόπο θέασης των πραγμάτων. Κάποια στιγμή μιλώντας με τον π. Αβέρκιο, από τη Μονή της Σιμωνόπετρας, με συμβούλευσε χρησιμοποιώντας τη φράση: «Να είσαι πεταλούδα και όχι μύγα!» Επειδή η πεταλούδα ευρισκόμενη σ’ ένα δωμάτιο με ακαθαρσίες θα πετά μέχρι να βρει ένα καθαρό σημείο ή ένα λουλούδι για να σταθεί εκεί. Σε αντίθεση, μια μύγα σε ένα λιβάδι με παπαρούνες θα πετά μέχρι να βρει τις ακαθαρσίες! Αυτό το βλέπουμε και στη δική μας πραγματικότητα. Πιανόμαστε συνεχώς από τα αρνητικά πράγματα και δεν βλέπουμε το θετικό. Θα έπρεπε να λέμε: «Ευχαριστώ τον Θεό που είμαι ζωντανός», «ευχαριστώ που έχω ένα πιάτο φαγητό»…
