Με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος μου και μου είπε: «Ξέρεις, από τον θάνατο του Μαζωνάκη μπορεί να μας προκύψει και κάποιο καλό σε εφαρμογή του “ουδέν κακόν αμιγές καλού”». Δεν τον πολυκατάλαβα και του είπα να γίνει πιο σαφής «Aκουσέ με. Πεθαίνοντας ο Μαζωνάκης και ων ένα τρανταχτό όνομα, “υποχρέωσε” τους συνήθως κοιμωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς να αφυπνισθούν και να αρχίσουν το ψάξιμο, το οποίο βέβαια έπρεπε ήδη να έχουν κάνει.
- Χρήστος Μπολώσης
Ετσι, άρχισε το ξήλωμα των γιατρών χωρίς πτυχίο, των ιατρείων μούφα, των υπνωτιστών, των μάγων που σταματούν το γήρας, των ηλιθίων, που νομίζουν ότι πληρώνοντας τεράστια ποσά θα ξαναγίνουν τζόβενα, των μουλωχτών, που, ενώ ήξεραν, δεν μιλούσαν και αυτών που έσπευσαν να κάνουν ελέγχους, αφού όμως είχε πεθάνει ο Μαζωνάκης.
Και σε ρωτώ. Αν στη θέση του δημοφιλούς καλλιτέχνη ήταν ένας απλός μεροκαματιάρης, θα γινόταν τόσος θόρυβος;». «Τι λες, ρε συ; Υπάρχει δυνατότητα σε έναν απλό βιοπαλαιστή να τρέχει στα ινστιτούτα για μποτόξ και πλασμαφαιρέσεις, όταν πηλαλάει ολημερίς και ολονυχτίς για να βρει φτηνή φέτα; Αλλά, από την άλλη, έχεις δίκιο. Διότι έστω ότι βρήκε φτηνή φέτα όξω από το Καρπενήσι και έστω ότι δεν είχε τι να κάνει το υπόλοιπο του μισθού του και πήγε σε… μάγους και μετά πήγε εις τας αιωνίους μονάς, ένθα απέδρα κ.λπ., συμφωνώ ότι θα πήγαινε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι».
Από τη στήλη «Ριπές» της «Δημοκρατίας»