Του Strange Attractor
Με αφορμή την «αυτοδιάλυση» των περισσότερων κομμάτων spinoffs του πάλαι ποτέ «κραταιού» Σύριζα, ο οποίος με τη σειρά του εξαϋλώθηκε κι αυτός χάρη στη μεγάλη επιστροφή του μεγάλου τιμονιέρη Αλέξη με τον ΕΛΑΣ του, και την ενδεχόμενη ίδρυση κόμματος από τον Σαμαρά, είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση χθες βράδυ με τον φίλο μου τον Μήτσο (τον γνωστό).
Παλιός πασόκος, συνταξιούχος (από τα 45 του) του ΟΤΕ, που επί κρίσης έγινε αγαναΧτιστής, κι αργότερα ένθερμος οπαδός και ψηφοφόρος του τιμονιέρη που λέγαμε, για «να μην πλερώνουμε κερατιάτικα στους κακοί κσένοι τοκογλύφοι»!
«Ξανάρχεται ο μεσσίας μας», έλεγε ρουφώντας με κέφι το ούζο του!
«Τον Σαμαρά εννοείς»; Τον κουλάντρισα…
Κόντεψε να πέσει από την καρέκλα του!
Κόντεψε να πνιγεί από το καπνιστό σκουμπρί που μόλις είχε βάλει στο στόμα του… Αναψοκοκκίνησε, και άρχισε να ουρλιάζει «τον γερμανοντυμένο», τον «δοσίλογο», και άλλα τέτοια αγαναΧτιστικά, από αυτά που φώναζε τότε στις πλατείες, όταν μαζί με άλλους υπεύθυνους πολίτες ζητούσε κατάργηση των μνημονίων, κατάργηση των φόρων και των διοδίων, και να δικαστούν οι «γερμανοτσολιάδες» στην πλατεία Συντάγματος!
«Αυτός μας κατέστρεψε ρε προσκυνημένε… καλά που ήρθε μετά ο Αλέξης και σωθήκαμε. Δεν ξεχνώ», είπε τσιμπώντας παράλληλα κι έναν κολοκυθοκεφτέ….
Τι να πω;
Σαν τον Μήτσο ήταν και ακόμη είναι πολλοί συνέλληνες. Εξ ου και τα χάλια μας, εξ ου και παίζει μπάλα μόνος του ο ανέμελος γόνος, γελώντας all the way to the bank.
Διότι ή ο Μήτσος είναι παντελώς χάφτας, ή είναι αμνήμων, ή πάσχει από το… φαινόμενο Μαντέλα, όπου άλλα έγιναν κι άλλα θυμάται κάποιος.
Διότι εγώ αλλιώς τα θυμάμαι…
Π.χ. θυμάμαι την οικονομία, όπου ο Σαμαράς πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα, με την ανάπτυξη να επανεμφανίζεται δειλά δειλά, ενώ κάθε τόσο ακόμη και οι οίκοι αξιολόγησης αναβάθμιζαν τη ρημαγμένη από την κρίση χώρα μας.
Θυμάμαι επίσης πως συντάξεις, και μισθοί πληρώνονταν κανονικά, με τις τράπεζες ανοικτές παρακαλώ!
Για να μην αναφερθώ στις διεθνείς σχέσεις, με τη στιβαρή πολιτική απέναντι στους γείτονες Τούρκους, τα ανοίγματα στο Ισραήλ, κι αλλού… σχέσεις και πολιτικές τις οποίες διέλυσε κυριολεκτικά μέσα σε λίγους μήνες το τσίρκο που ακολούθησε, και το οποίο ακόμη και σήμερα εν έτει 2026 υπάρχουν σερσερήδες που το αναπολούν.
Ενδεικτικά, ο Μήτσος ξεχνάει τη ζημιά που ο Αλέξης και η παρέα του προξένησαν το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησής τους. Με αποκορύφωμα την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, και τα όσα επακολούθησαν.
Ξεχνάει τον Μπαρουφάκη και τα υπόγεια σχέδιά του για χρεοκοπία και δραχμή.
Ξεχνάει τον Ροζ Πάνθηρα Δραχμαζάνη, που ήθελε να κάνει ντου στο νομισματοκοπείο και να συλλάβει και τον Στουρνάρα.
Ξεχνάει τη Ραχήλ, που επέμενε, πάνω στα κάγκελα της Βουλής, να τυπώσουμε εδώ και τώρα νέο δικό μας νόμισμα.
Ξεχνάει τη «γενική εισαγγελέα» και «εθνική ανακρίτρια» Ζωζώκα, που σαμποτάριζε κάθε προσπάθεια συμφωνίας, και που προσέγγιζε συνωμοσιολογικά κάθε σοβαρό ζήτημα όπως εκείνο του χρέους, ενώ σαν πρόεδρος της Βουλής(!) κυνηγούσε τους αστυνομικούς επειδή κατουρούσαν τα καπάκια στις τουαλέτες!
Ξεχνάει τον Μπαλτά, που διέλυσε την παιδεία, τον Φίλη, που έγινε υπουργός Παιδείας χωρίς καν πτυχίο, κάτι που διαθέτει κι ο τελευταίος ντελιβεράς.
Ξεχνάει τη Βαλαβάνη, που το μόνο που κατάφερε είναι να γλιτώσει τα λεφτά της και αυτά των συγγενών της, υποσχόμενη μάλιστα να «κατασχέσει» και το περιεχόμενο των θυρίδων, λέγοντας μάλιστα πως οι φόροι είναι ευλογία για τη χώρα!
Ξεχνάει τον Λαπαβίτσα, που καθημερινά ζητούσε δελτίο στα τρόφιμα και στα καύσιμα, και που σε μια σπάνια στιγμή διαύγειας, κάλυψε τον κώλο του λέγοντας πως ακόμη κι αν κηρύξουμε χρεοκοπία, ακόμη κι αν πάμε στη δραχμή, το χρέος της χώρας θα συνεχίσει να υπάρχει, και μάλιστα σε ευρώ… τον κατάλαβε άραγε κανείς;
Ξεχνάει τον Βαρεμένο, που έκρυβε τα λεφτά του στον απορροφητήρα.
Ξεχνάει τον «ντιντή» Κατρούγκαλο που υπούργευε με γνώμονα το 12% σε προμήθεια, και που τσεκούρωσε τις συντάξεις.
Ξεχνάει τον Κουρουμπλή και τη Σβίγγου, που έκαναν πάρτι διορίζοντας τον κάθε κολλητό και γκόμενο μετακλητό.
Ξεχνάει τα ανοίγματα των κυβερνώντων προς τους «πρόσφυγες» πολέμου, από χώρες χωρίς πόλεμο, τους οποίους υποδέχονταν ντόπιοι και διεθνείς σελέμπριτι, με κεράσματα, παρέα με τους επαγγελματίες αλληλέγγυους των ΜΚΟ στις ακτές των νησιών μας.
Ξεχνάει τον Παρασκευόπουλο, που με νόμο άνοιξε τις φυλακές και απελευθέρωσε χιλιάδες κακοποιούς, ακόμη και βαρυποινίτες που σκότωναν και σιδέρωναν γιαγιάδες, για να τις πάρουν τα σταυρουδάκια τους.
Ξεχνάει τον Μπάνο, που ντυμένος ΟΥΚάς αλώνιζε εν ου παικτοίς στο κρίσιμο υπουργείο της Εθνικής Άμυνας.
Ξεχνάει την κυρά Τασία και τις ορδές των «παράτυπων επισκεπτών» που είχαν κατακλύσει την Ελλάδα, λιάζονταν και… «έφευγαν».
Ξεχνάει τη νέα ελπίδα που άκουγε στο όνομα … Χαϊκάλης, και που διορίστηκε ως τεχνοκράτης(!) υπουργός Εργασίας.
Ξεχνάει τον Χρυσόγονο, που μας έλεγε πως πρέπει μέσα σε κοινοβουλευτικά πάντα πλαίσια, να κατασχεθούν τα λεφτά και οι λίρες από τα στρώματα και τις θυρίδες.
Ξεχνάει την ύφεση που μας πλάκωσε, τις διαρροές των καταθέσεων, την κατάρρευση των τραπεζών, τις ατελείωτες ουρές στα ΑΤΜ, τα κάπιταλ κοντρόλς, την αύξηση του δημοσίου χρέους, τη μεγαλειώδη κωλοτούμπα του Αλέξη, κλπ.
Και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός, στα σχεδόν 5 χρόνια «αριστερής» τρέλας που ζήσαμε.
Ή τα ξέχασε όλα αυτά, κι άλλα πολλά, ο Μήτσος, ή δεν μας τα λέει καλά.
Εν κατακλείδι, ας επιστρέψει ο Αλέξης, κι ας ολοκληρώσει το όραμά του να μας κάνει Βενεζουέλα, (εκεί όπου επί Μαδούρο, έτρωγαν μέχρι και τους πελαργούς των ζωολογικών κήπων).
Εξάλλου, χάρη στην περήφανη διακυβέρνησή του, που είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη απαξίωση της αριστεράς για τη νέα γενιά, μας κατσικώθηκε 7 χρόνια τώρα ο ανέμελος γόνος, απειλώντας μας μάλιστα και με τρίτη θητεία, προκειμένου να φτάσουμε στην τελευταία θέση της ΕΕ όχι μόνο σε αγοραστική δύναμη, αλλά και σε βιοτικό επίπεδο.!
Έτσι κι αλλιώς είμαστε άξιοι της μοίρας μας…
Όσο για τον Σαμαρά, κάνει δεν κάνει κόμμα, αυτόν θα τον κρίνει και θα τον δικαιώσει η ιστορία. Κανείς άλλος.
Για μένα όμως, μακάρι να επανέλθει στο ενεργό προσκήνιο, μπας κι ακούσουμε επιτέλους και καμιά φωνή που δεν εξαρτάται ούτε από τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, ούτε από αναχρονιστικές ανυπόληπτες ιδεοληψίες.
Διότι τόσο ο Κυριάκος, όσο και ο Αλέξης μια χαρά τα λένε… όπως ακριβώς τους τα υπαγορεύουν τα «αόρατα» αφεντικά τους…
ΠΗΓΗ: antinews.gr