• Η υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη δεν είναι πλέον μόνο μια τραγική ιστορία που καλείται να διαλευκάνει η Δικαιοσύνη. Οι καταγγελίες που ακολούθησαν, η εισαγγελική έρευνα και κυρίως όσα αρχίζουν να καταθέτουν δημόσια άνθρωποι μέσα από τον χώρο της Υγείας δημιουργούν ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα: ποιος ήξερε, ποιος έλεγχε και ποιος όφειλε να ελέγχει;
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για όσους έχουν θεσμική ευθύνη. Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών δεν είναι σχολιαστής των εξελίξεων. Είναι θεσμικό όργανο με αρμοδιότητες και ευθύνη απέναντι στην ιατρική δεοντολογία και τη δημόσια υγεία. Το υπουργείο Υγείας, επίσης, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει μια υπόθεση με τέτοιες διαστάσεις σαν να αφορά αποκλειστικά κάποιους γιατρούς, κάποιες ιδιωτικές δομές και τελικά… τη Δικαιοσύνη.
• Οσο μάλιστα ανοίγουν στόματα και πληθαίνουν οι καταγγελίες τόσο περισσότερο μετακινείται το ερώτημα από το «τι συνέβη;» στο «πώς ήταν δυνατόν να συμβαίνει;». Κι αν επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες για πρακτικές που βρίσκονταν έξω από τα επιτρεπτά όρια της ιατρικής δεοντολογίας ή της νομοθεσίας, τότε δεν αρκεί να εντοπιστούν όσοι φέρεται ότι τις εφάρμοζαν. Πρέπει να ερευνηθεί ολόκληρη η αλυσίδα εποπτείας. Υπήρχαν προηγούμενες αναφορές; Είχαν φτάσει καταγγελίες σε αρμόδιους φορείς; Είχαν γίνει έλεγχοι; Κι αν έγιναν, τι διαπίστωσαν; Αν δεν έγιναν, γιατί δεν έγιναν; Αυτά είναι τα ερωτήματα που εξηγούν γιατί «βράζει» πλέον και ο ιατρικός κόσμος.
• Στο σημείο αυτό προκύπτει αναπόφευκτα το ζήτημα των πολιτικών και θεσμικών ευθυνών. Για τον πρόεδρο του ΙΣΑ Γ. Πατούλη το ερώτημα είναι αν ο σύλλογος άσκησε εγκαίρως και αποτελεσματικά όσα προβλέπει ο θεσμικός του ρόλος. Και για τον υπουργό Υγείας Αδωνι Γεωργιάδη είναι ευρύτερο: λειτούργησαν οι μηχανισμοί ελέγχου του συστήματος ή υπήρχαν τρύπες μέσα από τις οποίες μπορούσαν να περνούν πρακτικές χωρίς ουσιαστική εποπτεία;
• Οπως και να ‘χει, οι αντικειμενικές ευθύνες που ανακύπτουν τροφοδοτούν και τη συζήτηση περί παραιτήσεων που άλλοτε θα είχαν ήδη αρχίσει να υποβάλλονται. Και βεβαίως καμία παραίτηση, εφόσον υπάρξει, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πλήρη διερεύνηση διότι υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος να βρεθούν γρήγορα δύο ή τρία πρόσωπα, στα πιο χαμηλά κλιμάκια ενδεχομένως, που θα φορτωθούν ολόκληρη την ιστορία και το σύστημα να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτε.
• Μαζί με τα στόματα, άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και στην Υγεία. Η έρευνα πρέπει να πάει σε βάθος και προς πάσα κατεύθυνση. Και δεν αρκεί να μάθουμε μόνο ποιος ευθύνεται για όσα συνέβησαν ή όσα δεν έγιναν ενώ έπρεπε. Εξίσου κρίσιμο είναι αν αυτή τη φορά θα φτάσουμε μέχρι το τέλος ή αν θα παρακολουθήσουμε άλλη μία υπόθεση να χάνεται μέσα σε καθυστερήσεις, αλληλομεταθέσεις ευθυνών και σιωπή…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
