Εφθασε, λοιπόν, η ώρα να λύσει το πολιτικό σύστημα τις αντιφάσεις του απέναντι στο φαινόμενο της Ακροδεξιάς. Γιατί από το 2013 έως σήμερα εμμένει να αντιμετωπίζει ποινικά και μόνον ποινικά ένα βαθιά πολιτικό και κοινωνικό θέμα. Και όταν τελικώς αποφασίζει να το προσεγγίσει και λίγο πολιτικά, κάνει πράγματα που είναι από αλλοπρόσαλλα έως βαθύτατα προβληματικά στη σύλληψή τους.
Ποια είναι η διαπίστωση; Το σύστημά μας θεώρησε πως, αν εξαφανίσει την Ακροδεξιά από τα κανάλια, αν της απαγορεύσει τις πολιτικές δραστηριότητες, αν τη βάλει φυλακή και αν την αποκλείσει από το Κοινοβούλιο, το θέμα ελύθη αυτομάτως. Η δημοκρατία… γλίτωσε. Λησμόνησε όμως κάτι σημαντικό: Τις αιτίες που το δημιούργησαν και τους ψηφοφόρους της. Αυτοί σταθερά και με διακυμάνσεις καταγράφονται από το 2012 έως σήμερα σε ποσοστά από το 9% μάξιμουμ (επίδοση Χρυσής στις ευρωεκλογές του 2014) έως 5% μίνιμουμ οι «Σπαρτιάτες» στις τελευταίες εθνικές εκλογές.
Το πολιτικό σύστημα «κόλλησε» μια ταμπέλα συλλήβδην σε αυτούς τους πολίτες, «φασίστες», δεν θέλησε να ψάξει ποτέ ποιες κοινωνικές ανισότητες τους οδήγησαν από τα κόμματα εξουσίας στα άκρα, ποιες ευαισθησίες τους για τα εθνικά εθίγησαν, και εν τέλει δεν απάντησε ποτέ με πολιτικές στις ανησυχίες και στα προβλήματά τους. Λόγια, μόνο λόγια!
Και το χειρότερο, το μεγαλύτερο τμήμα του συστήματος παρακολούθησε απαθές τη μακρά ηρωοποίηση και τη δημόσια μυθοποίηση του εγκλείστου του Δομοκού στο facebook, o oποίος πέρασε σε ένα κομμάτι της νεολαίας την άποψη ότι «ενώ κανένα λαμόγιο πολιτικός δεν φυλακίστηκε για τη διαφθορά, εγώ φυλακίστηκα για τις ιδέες μου». Ακόμα κι αν αυτές οι ιδέες ήταν ο ναζισμός. Η αδράνεια των απαθών όχι απλώς δεν έλυσε το πρόβλημα, αλλά, όπως θα διαπιστώσουμε, τώρα το παρόξυνε. Εδωσε στον «έγκλειστο» νέα ώθηση και νέα επιχειρήματα.
Οπως η προσχώρηση στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα της προέδρου του δικαστηρίου που τον καταδίκασε σε πολυετή φυλάκιση. Η προσχώρηση της κυρίας Λεπενιώτη. Για να μπορεί να ισχυρίζεται ότι «με δίκασαν οι αριστεροί και με έβαλαν φυλακή»… Η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη συμπίπτει με το γεγονός ότι φυσά ισχυρότατος ακροδεξιός άνεμος που σαρώνει τα πάντα σε όλη την Ευρώπη. Στη νέα πανευρωπαϊκή φάση που εισέρχεται το ζήτημα, το πολιτικό σύστημα πάλι φαίνεται ανήμπορο να απαντήσει ουσιωδώς πολιτικά. Αυτή τη φορά δεν σκέφτεται ποινικά, σκέφτεται διοικητικά.
Θέλει να λάβει διοικητικά μέτρα. Από προχθές βλέπω στα κανάλια μόνο νομικούς. Δικηγόρους και συνταγματολόγους που έχουν πάντοτε μια παλαιά απάντηση σε κάθε νέο ερώτημα. Και η οποία απάντηση έχει ως τελική κατάληξη πάλι αυτό που θρέφει την Ακροδεξιά, την καύσιμο ύλη της: τις απαγορεύσεις. Τη θρέφουν στη Γαλλία, όπου η προσπάθεια αποκλεισμού της Λεπέν από τις προεδρικές εκλογές κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.
Τη θρέφουν στη Γερμανία, όπου η «υπηρεσία προστασίας πολιτεύματος» εισηγήθηκε την απαγόρευση της καθόδου της Ακροδεξιάς στις εκλογές, αν και εκπροσωπεί σήμερα το 30% του εκλογικού σώματος. Τη θρέφουν για το μέλλον στη Ρουμανία, όπου ακυρώθηκε πραξικοπηματικά το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών. Τη θρέφουν στην πατρίδα μας και οι πάσης φύσεως «Αλιβιζάτοι», των οποίων οι νόμοι διαβάζουν στατικά μια κοινωνία με απίστευτη κινητικότητα από το αριστερό άκρο του άξονα έως το απώτατο δεξιό.
Ευκαιρία
Οι πολίτες που ψηφίζουν τα άκρα έδωσαν μια ευκαιρία στη Ν.Δ. στις εκλογές του 2019. Δεν ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή, και με ποσοστό κάτω του 3% την άφησαν εκτός Βουλής. Επανήλθαν στο «δημοκρατικό» τόξο. Το «ευχαριστώ» της Ν.Δ. ήταν η επισημοποίηση του δόγματος «με τους ολίγους και τους εθνομηδενιστές». Η σκοπούμενη περιθωριοποίηση των ανανηψάντων δεξιών χάριν του βρόμικου Κέντρου.
Αγαπητοί μου και αγαπητές μου! Τα πράγματα είναι απλά! Μία υγιής δημοκρατία δεν φοβάται τα άκρα. Αξιοποιεί τον χρόνο, δεν τον αφήνει να περνά ανεκμετάλλευτος και τα αντιμετωπίζει στα ίσα. Αν έχει τις απαντήσεις και αν είναι «ανεπίληπτος» δημοκρατία, φυσικά. Υπό την έννοια ότι προχωρά στην αυτοκάθαρση της και δεν επιμένει να την εκπροσωπεί προς τα έξω μία παρακμιακή ντεκαντάνς θρασύτατων κλεφτών.
Μια άρρωστη και βαθιά διεφθαρμένη δημοκρατία λωποδυτών, όμως, φοβάται τα άκρα. Δικαιολογημένα τα φοβάται. Γιατί ακόμη και αν τα άκρα δεν έχουν τις απαντήσεις για το τι πρέπει να γίνει (ιδίως στην οικονομία, αυτή είναι η αχίλλειος πτέρνα τους, νιώθουν άβολα στον καπιταλισμό), έχουν πάντοτε τον τρόπο να καταγγέλλουν με ανάθεμα τα στραβά που βλέπουν όλοι.
Με (φαινομενικά) λυμένη τη γλώσσα τους. Αυτό το πολιτικό σύστημα και αυτή η Ν.Δ. δεν έχουν την αξιοπιστία να τα πολεμήσουν και πρέπει να κάνουν τον σταυρό τους που ένας 74άρης πρώην πρωθυπουργός άφησε τη βολή του και ιδρύει κόμμα για να διεκδικήσει την εκπροσώπηση της δημοκρατικής Δεξιάς και των λοιπών δημοκρατικών πατριωτικών δυνάμεων στο Κοινοβούλιο.
Ας δούμε γιατί δεν μπορούν! Το σύστημα δεν δύναται γιατί πάσχει από αφόρητο αριστερό σνομπισμό και νεοφιλελεύθερο ελιτισμό. Τους θεωρεί πολιτισμικά κατώτερούς του, ενώ αυτό δεν είναι ηθικά ανώτερό τους. Η Ν.Δ. δεν μπορεί για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι είναι χαμένη στις αντιφάσεις της. Ποια Ν.Δ. να διαλέξουμε; Αυτήν που ζητούσε με υπομνήματα στον Αρειο Πάγο την απαγόρευση καθόδου των «Σπαρτιατών» στις ευρωεκλογές και επιχείρησε να ακυρώσει τη λαϊκή ετυμηγορία στο Ανώτατο Δικαστήριο;
Να τους αφαιρέσει δηλαδή τις έδρες με απόφαση του Εκλογοδικείου, αλλά όταν κατάλαβε ότι θα προκληθούν (ανεπιθύμητες) αναπληρωματικές εκλογές, ετράπη εις φυγήν; Αυτήν; Ή μήπως, δεύτερον, τη Ν.Δ. που συναγελάζεται με αυτούς που κατήγγελλε μέχρι χθες ως ναζί και έχει προσαρτήσει στις ψηφοφορίες τουλάχιστον πέντε έξι αυτών στην πλειοψηφία της για να έχει μαξιλαράκι ασφαλείας ο ανασφαλής κύριος πρωθυπουργός; Με τη Ν.Δ. που πανηγύριζε έξω από το Εφετείο την καταδίκη Κασιδιάρη ή με τη Ν.Δ. που επέτρεπε στον Κασιδιάρη να κατέλθει στις εκλογές ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων για λόγους οικογενειακούς;
Μέχρι και ψηφολέκτες στην κάλπη για την Προανακριτική Βορίδη όρισε το Προεδρείο της Βουλής τους βουλευτές του κ. Κασιδιάρη! Αυτή την Ακροδεξιά την έχουμε μελετήσει καλά. Ξέρει να «τα χώνει» και να διεγείρει τα πλήθη, αλλά δεν γνωρίζει να αρθρώνει εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Είναι παντελώς ανίκανη ως προς αυτό. Για να αποδειχθεί όμως η ανεπάρκειά της χρειάζονται κότσια. Απόφαση να τσαλακωθείς. Και το πολιτικό μας σύστημα ακόμη μια φορά χάνει τα λόγια του, τρέμει και απλώς το βάζει στα πόδια. Δεν θα έπρεπε. Το antisystem είναι διάτρητο. Και κατά βάθος συστημικό.
Δείτε επίσης:
Ομολογούν την υπόγεια συμφωνία με τον Κασιδιάρη!
