Το διήμερο 18-19 Μαΐου πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη η 3η Διεθνής Συνάντηση Συνδικάτων Λιμενεργατών και Εργαζομένων στα λιμάνια της Μεσογείου και της Ευρώπης.
- Λάζαρος Καμπουρίδης*
Αυτή η συνάντηση, και ιδιαίτερα η υπογραφή των Ελλήνων συνδικαλιστών στη «Διακήρυξη της Κωνσταντινούπολης» για μπλόκο στα λιμάνια της Μεσογείου κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά καθαρή γεωπολιτική εργαλειοποίηση.
Σε μια χώρα όπως η Τουρκία, όπου η τελευταία απεργία λιμενεργατών πραγματοποιήθηκε το 2015 και διήρκεσε μόλις τέσσερις ώρες, όπου η συνδικαλιστική δράση καταστέλλεται συστηματικά και ακόμη και ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς απαγορεύεται βίαια, ξαφνικά ανακαλύπτεται ο «αγωνιστικός συνδικαλισμός». Η πραγματικότητα είναι σαφής: στην Τουρκία, η συνδικαλιστική δραστηριότητα επιτρέπεται και ενθαρρύνεται μόνο όταν εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά συμφέροντά της χώρας.
Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στα συνδικάτα. Τον τελευταίο καιρό, τα τουρκικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) και δεξαμενές σκέψης (think tanks) προβάλλουν συστηματικά τις αντι-ισραηλινές κινητοποιήσεις της ελληνικής Αριστεράς, μετατρέποντας στα ΜΜΕ πολιτικούς όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης σε «σούπερ σταρ», λόγω της οξείας κριτικής που ασκούν στην ελληνική κυβέρνηση για τη συνεργασία της με το Ισραήλ. Τούρκοι αναλυτές εισηγούνται ανοιχτά στην Αγκυρα την καλλιέργεια διαύλων επικοινωνίας και την εκμετάλλευση αυτών των πολιτικών χώρων στην Ελλάδα, ενώ το κυβερνητικό πρακτορείο ειδήσεων «Anadolu» δημοσιεύει στην αγγλική του έκδοση τις διαμαρτυρίες-πορείες Ελλήνων εναντίον του Ισραήλ. Τέλος, η επικοινωνιακή τουρκική τακτική «επιρροής» στο θέμα αυτό εστιάζει επίσης στην αναπαραγωγή δηλώσεων Ελλήνων πολιτικών οι οποίοι καταγγέλλουν την κάθε μορφής ελληνο-ισραηλινή συνεργασία. Στόχος, η αποσταθεροποίηση των στρατηγικών συμμαχιών της Αθήνας και η άσκηση πίεσης εκ των έσω.
Τραγική ειρωνεία, την ίδια ώρα η Αγκυρα φιλοξενεί «αντι-ιμπεριαλιστικά» συνέδρια, το αζέρικο πετρέλαιο ρέει ανεμπόδιστα μέσω του τουρκικού αγωγού στο λιμάνι του Τσεϊχάν (Ceyhan) και από εκεί μεταφέρεται με δεξαμενόπλοια στο Ισραήλ για την τροφοδοσία της πολεμικής του μηχανής, αποφέροντας παράλληλα κέρδη στην Αγκυρα.
Πολιτικοί φορείς όπως το ΚΚΕ και σχηματισμοί της Αριστεράς φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται ή να αδιαφορούν για το γεγονός ότι με τη στάση τους μετατρέπονται σε χρήσιμους παράγοντες στη γεωπολιτική σκακιέρα της Τουρκίας.
Για την Αγκυρα, πίσω από τη βιτρίνα της «αλληλεγγύης», παίζεται η απόλυτη σύγκρουση για τον έλεγχο των παγκόσμιων εμπορικών και ενεργειακών διαδρόμων. Αυτή η κίνηση της Αγκυρας έχει σχέση με το τουρκικό σχέδιο μέσω Ιράκ (Kalınma Yolu), το οποίο αποσκοπεί να καταστήσει την Τουρκία κόμβο μεταξύ Ανατολής και Ευρώπης και το οποίο είναι ανταγωνιστικό έναντι του Στρατηγικού Διαδρόμου ΙMEC (Ινδία – Μέση Ανατολή – Ευρώπη), ο οποίος συνδέει τον Ινδικό με τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα, παρακάμπτοντας εντελώς την Τουρκία.
Σε αυτή τη γεωπολιτική σκακιέρα, τα στρατηγικά συμφέροντα της Αθήνας, της Λευκωσίας και της Ιερουσαλήμ συμπίπτουν απόλυτα. Την ώρα που η Αγκυρα σχεδιάζει ψυχρά την περιφερειακή της ηγεμονία, οι εγχώριοι συνδικαλιστικοί φορείς μετατρέπονται σε πρόθυμα εργαλεία των σχεδιασμών της. Η υπονόμευση των συμμαχιών της χώρας και το σαμποτάρισμα των ελληνικών λιμανιών στο όνομα μιας στρατευμένης «αλληλεγγύης» δεν είναι απλώς ιδεοληψία. Είναι καθαρή «γεωπολιτική αυτοχειρία», η οποία εξυπηρετεί τη γείτονα και αφήνει την Ελλάδα αδύναμη και περιθωριοποιημένη στον νέο χάρτη της Μέσης Ανατολής αλλά και της ευρύτερης περιοχής.
Η εξωτερική πολιτική ενός κράτους δεν ασκείται με βάση το συναίσθημα, τις ιδεολογικές εμμονές ή την αφηρημένη «διεθνιστική αλληλεγγύη». Ασκείται με γνώμονα αποκλειστικά το εθνικό συμφέρον. Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα κρατών που οδηγήθηκαν στην καταστροφή όταν η εξωτερική τους πολιτική δηλητηριάστηκε από ιδεοληψίες και συναισθηματισμούς.
*Αντιστράτηγος ε.α., διδάκτορας
