Πριν από τον Φεβρουάριο του 2023 ο Κωνσταντίνος Τασούλας ήταν ακόμα ένας εξυπηρετικός βουλευτής και βολικός πρόεδρος της Βουλής για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ειδικά στο σκάνδαλο των υποκλοπών.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Μετά τα Τέμπη, όμως, η «αποστολή» του αναβαθμίστηκε. Είχε πλέον την υποχρέωση να θάβει στα συρτάρια του τους φακέλους των «έμπιστων» του πρωθυπουργού, προστατεύοντας έτσι τα πολιτικά πρόσωπα για τα οποία ζητούσαν διώξεις επίμονα οι συγγενείς.
Μόνο αφότου παραιτήθηκε από πρόεδρος της Βουλής ο Τασούλας, όταν προτάθηκε για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, προχώρησε η σύσταση προανακριτικής για τον Τριαντόπουλο, που σήμερα είναι πλέον στριμωγμένος στα σχοινιά. Ο Μητσοτάκης τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του με το ανώτατο αξίωμα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Κι εντελώς υποκριτικά ο Τασούλας στις πρώτες του δηλώσεις ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τον Φεβρουάριο του 2025 και δύο χρόνια μετά τα Τέμπη, είχε μιλήσει για «μια μεγάλη απαίτηση από την κοινωνία που πρέπει να έρθει η σειρά της μεγάλης ανταπόκρισης». Την ίδια μέρα συγγενείς κατέθεσαν μήνυση εναντίον του για όσους φακέλους απέκρυψε.
Στην Προεδρία της Δημοκρατίας επί σχεδόν ενάμιση χρόνο ο Τασούλας προσπαθεί να καλύψει τη διαφορά του από πρωτοπαλίκαρο του Μητσοτάκη σε πρώτο πολίτη της χώρας, αλλά δεν είναι εύκολο να πείσει. Χθες, με αφορμή την 52η επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας, έκανε λόγο για μια δημοκρατία «πλέον έμπειρη και ώριμη μπροστά στις σύγχρονες προκλήσεις».
Αν, άλλωστε, κινδυνεύει από κάτι η Ελληνική Δημοκρατία, είναι από τις υποκλοπές του πρωθυπουργού που, πρακτικά, διόρισε τον Τασούλα, από το μπάζωμα των Τεμπών με τις εντολές του Κυριάκου, από τις «λίστες Πέτσα» μιας κυβέρνησης που υπηρέτησε, χωρίς ουδέποτε να υψώσει ανάστημα στα σκάνδαλα και στις αντιθεσμικές ενέργειες ως βουλευτής ο Τασούλας. Ο Τασούλας, που ήταν ξεκάθαρα διχαστικός ως πρόεδρος της Βουλής, θυμήθηκε χθες το «ήπιο πολιτικό κλίμα» και τις «συναινέσεις».
Για το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας απαιτείται καθολικός θεσμικός σεβασμός, όμως ο Τασούλας, όσο καλή διάθεση κι αν υπάρχει, δεν τον κερδίζει με το σπαθί του ως πολιτική οντότητα. Είναι τέτοια η μικροκομματική του νοοτροπία παλαιότερων δεκαετιών που τον κατατάσσει στους «πολωτικούς», στους «ξεπερασμένους». Το ανάλατο «χιούμορ» του, οι ελαφρότητές του και οι γλυκερές -επιτηδευμένα συναινετικές- κουβέντες του δεν τον κάνουν απαραίτητα πιο πειστικό ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως ίσως ο ίδιος νομίζει.
Πριν από λίγες ημέρες η «δημοκρατία» ανέδειξε πρωτοσέλιδα τα εγκαίνια τουρκικών τζαμιών και οθωμανικών χαμάμ στα Γιάννενα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, αντί να παρευρεθούν την ίδια μέρα στο ετήσιο αρχιερατικό μνημόσυνο στη Μητρόπολη Αθηνών για τους πεσόντες της τουρκικής εισβολής του 1974, γράφοντας ακόμα μία μαύρη σελίδα απαξίωσης του κυπριακού δράματος.
Στην τελευταία του συνέντευξη δεν φάνηκε να λέει κάτι ουσιαστικό μέσα από χιλιάδες λέξεις. Oταν ρωτήθηκε για την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών στους Θεσμούς κι αν ανησυχεί, απάντησε θολά, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα: «Στον βαθμό που μπορώ να το ερμηνεύσω, δεν με ανησυχεί. Θα με ανησυχούσε αν δεν μπορούσα να το εξηγήσω». Για να καταλήξει ότι «φιλοδοξία μας τώρα είναι να οικοδομηθεί η λεγόμενη “κανονικότητα”», άλλα αντ’ άλλων.
Παλαιότερα ο Τασούλας δεν τόλμησε καν να θίξει το θέμα με τις γερμανικές αποζημιώσεις στην ομιλία του στο Μνημείο Ολοκαυτώματος στο Θησείο. Εχτισε μια καριέρα που τον κάθισε μέχρι και στην Προεδρία της χώρας πάνω στην κολακεία, όμως το ζήτημα με τις γερμανικές αποζημιώσεις είναι πάνω από μικροσυμφέροντα και παλαιοκομματικές αντιλήψεις. Ο Τασούλας, όμως, ενώ ασφαλώς καταλαβαίνει ότι στη βάση του πρόκειται για θέμα αποκατάστασης μιας ανισότητας -η «ισχυρή» Γερμανία αρνείται αλαζονικά, ενώ νομικά η «αδύναμη» Ελλάδα έχει δίκιο-, με τη σιωπή του φρόντισε να χρωματίσει τις αποζημιώσεις ως αδύνατες και «ξεχασμένες».
Αλλά αυτό είναι ένα γενικότερο πρόβλημα του Προέδρου Τασούλα. Δεν είναι ποτέ συντονισμένος με τις απαιτήσεις των πολιτών. Ως πρόεδρος της Βουλής επικύρωνε τα μαγειρέματα της κυβέρνησης για να αλλάζουν τη σύνθεση των ανεξάρτητων Αρχών. Επέτρεπε να καταστρατηγείται ο κανονισμός της Βουλής σε όλες τις εξεταστικές επιτροπές. Βοήθησε στο κουκούλωμα των υποκλοπών όταν απαγόρευσε στον Ράμμο να ενημερώσει τη Βουλή για τις υποκλοπές, αποκαλώντας τον «αυτόκλητο καλεσμένο».
Κατηγορήθηκε από γονείς των Τεμπών για απόκρυψη δικογραφίας. Εδωσε βήμα στους ναζιστές του Αζόφ μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Μετά τον σάλο παρίστανε πως δεν γνώριζε. Ο πρωθυπουργός πρακτικά διόρισε έναν πιστό και σκληρό κομματάρχη του στο Προεδρικό Μέγαρο, μήπως καταλαγιάσουν τα πάθη στη δεξιά πτέρυγα της Ν.Δ. Για τον Μητσοτάκη, άλλωστε, η αφοσίωση αρκεί από μόνη της για να αποκτήσει βαρύτητα ακόμα κι ένα λάιτ βιογραφικό όπως του Τασούλα. Για τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αυτή είναι η κορύφωση της πολιτικής του καριέρας. Πέτυχε μια υπέρβαση που, όταν έκανε τα πρώτα του βήματα στην πολιτική, θα του φαινόταν -δικαιολογημένα- ανέλπιστη.
Οσο άχρωμος, υποτονικός, γλυκανάλατος και ρομποτικός είναι σήμερα ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Τασούλας τόσο εμπρηστικός και μαχητικός ήταν, όταν από τη θέση του προέδρου της Βουλής λειτουργούσε σαν ομαδάρχης του Μητσοτάκη. Μέχρι να κερδίσει ένα ανώτατο πόστο, όχι λόγω αξίας και ευρείας αποδοχής, αλλά λόγω κυβερνητικής πλειοψηφίας, με μόλις 160 ψήφους.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ
Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1959. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και το 1988 εργάστηκε σε δικηγορική εταιρία στο Λονδίνο. Διετέλεσε ιδιαίτερος γραμματέας του Αβέρωφ το 1981-90, ενώ το 1990-93, επί Κων. Μητσοτάκη, ήταν πρόεδρος του Οργανισμού Προώθησης Εξαγωγών. Το 2013-14 ήταν πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής». Εξελέγη δήμαρχος Κηφισιάς το 1994 και από το 2000 είναι βουλευτής Ιωαννίνων με τη Ν.Δ. Διορίστηκε υπουργός Πολιτισμού επί Σαμαρά και το 2019 έγινε πρόεδρος της Βουλής. Στις 12 Φεβρουαρίου 2025 εξελέγη Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, στην 4η ψηφοφορία με 160 ψήφους.