Στο έργο «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ», δημιουργία βασισμένη στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή, θα εμφανιστεί εκ νέου από 1 έως 5 Οκτωβρίου στο «260» (Πειραιώς 260, Χώρος Η, Ταύρος, τηλ.: 2109282900) η Στεφανία Γουλιώτη. Στο πλαίσιο της δέσμης δράσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με τίτλο «Φθινόπωρο – Απόηχοι», που εστιάζει στην επανάληψη – παρουσίαση κάποιων εκ των παραγωγών του που έχουν μια μη εξαντληθείσα δυναμική, η Πειραιώς 260 υποδέχεται τη Στεφανία Γουλιώτη με την παράσταση «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ». «Η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ».
Με αυτή τη φράση ο Δημήτρης Χατζής ανοίγει το διήγημά του. Μέσα σε αυτό, επιχειρώντας να περιγράψει τη γλυπτική, θα την ορίσει με τρόπο ανεπανάληπτο ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο». Η αναγκαιότητα της τέχνης για τον «τακτοποιημένο» θεατή, η σύνδεσή του με τον άλογο και χαοτικό κόσμο όπου όλα τα ένστικτα ευρίσκουν τη νομιμοποίησή τους, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του καθώς και το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της αποτέλεσαν το έναυσμα για τη συγκεκριμμένη παρουσίαση.
Εδώ η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά καθίσταται η ιδία η πρωταγωνιστούσα ιδέα επί σκηνής. Η πορεία του υλικού, από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικώς αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας.
Διερευνάται θεατρικά ποια είναι η σχέση του ζώντος σώματος με το πρωτογενές υλικό, όταν ο πηλός δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά ζώσα οντότητα. Τα γλυπτά, μέσα από την εργασία της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου, τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και στη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνώς οδυνηρή σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον δημιουργό, στο δημιούργημα και στον παρατηρητή.
Η παράσταση αποτελεί μια σκηνική μελέτη σχετικά με τη γλυπτική ως αντίδραση έναντι στο χάος. Μια διερεύνηση του ορίου όπου η τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή και, ενίοτε, επικίνδυνη. Οπως εξηγούν οι συντελεστές ακόμα μία φορά, «τα λόγια του συγγραφέα έρχονται να αποκαλύψουν τα δώρα της, χωρίς όμως να πληγώσουν το μυστήριό της: «Και τ’ άγαλμα τότε, έτσι που ορθώνεται τελειωμένο σε ανθρώπινα μέτρα, στ’ ανθρώπινα μέτρα, είναι μια νίκη της εναντίωσης του ανθρώπου στην τυχαία του φύση». Σκηνοθεσία – δραματουργία, Στεφανία Γουλιώτη.
Κείμενο, Δημήτρης Χατζής. Σύμβουλος δραματουργίας, Εκτορας Λυγίζος. Συγγραφή πρόσθετου κειμένου, Νεφέλη Μαϊστράλη. Μουσική, Γιώργος Πούλιος. Κίνηση, Αντωνία Οικονόμου. Σκηνικό, Φιλάνθη Μπουγάτσου. Κοστούμια, Νίκη Ψυχογυιού. Σχεδιασμός φωτισμών, Σάκης Μπιρμπίλης. Ηχητικός σχεδιασμός – ηχοληψία, Ηλίας Φλάμμος. Η παράσταση ήταν μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 και εμπεριέχει γυμνό.
