«Να σώσουμε τους ανθρώπους, όχι τις τράπεζες». Το σύνθημα έπεσε στο κενό. Στην Ισπανία της κρίσης των τραπεζών και του πακέτου διάσωσης των 100 δισ. ευρώ η μεσαία τάξη διαλύεται. «Κόκκινα» δάνεια, κατασχέσεις σπιτιών, εξώσεις, συσσίτια. Η ιστορία της Μαρία Μπενίτεθ στη γαλλική «Le Monde» αποτυπώνει το δράμα που βιώνουν δεκάδες χιλιάδες Ισπανοί. Η 42χρονη Μπενίτεθ ζει στην κωμόπολη Μοντόρο με τον σύζυγό της, τα τρία τους παιδιά ηλικίας από 17 ως 20 ετών, την 84χρονη μητέρα της και την 52χρονη ανάπηρη αδελφή της. Κινδυνεύουν να βρεθούν στον δρόμο. Ανεργοι η ίδια και ο σύζυγός της, αδυνατούν να αποπληρώσουν το δάνειο στην Bankia, την τράπεζα που διασώθηκε. Σύμφωνα με το Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο της Ισπανίας, σε 1.700.000 νοικοκυριά όλα τα μέλη είναι άνεργα, ενώ, σύμφωνα με τις οργανώσεις που υπερασπίζονται τα «θύματα των στεγαστικών δανείων», από την αρχή της κρίσης 150.000 άτομα έχουν χάσει τα σπίτια τους και άλλα 300.000 περιμένουν με αγωνία να τους γίνει έξωση. Ο δημοσιογράφος Αλμπέρτο Αλμάνσα διηγήθηκε την ιστορία της οικογένειας Μπενίτεθ σε ένα βίντεο που ανήρτησε στο YouTube με τίτλο «Bankia sin alma» – «Bankia χωρίς ψυχή». Υπό το βάρος της πίεσης η τράπεζα θα εξετάσει τελικά το αίτημα της οικογένειας να δώσει το σπίτι της στην τράπεζα για να διαγραφεί το χρέος της, αλλά να συνεχίσει να ζει σε αυτό αντί ενός χαμηλού ενοικίου!
Το CNN μεταφέρει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού τις εικόνες χιλιάδων άπορων και άνεργων Ισπανών που περιμένουν στην ουρά για τα συσσίτια που οργανώνει ο Ερυθρός Σταυρός στη Μαδρίτη. Με την ανεργία να ξεπερνά το 24%, ολόκληρες οικογένειες περιμένουν να έρθει η σειρά τους για να προμηθευτούν μια φορά την εβδομάδα μακαρόνια, ρύζι, αλεύρι και χυμούς. «Εγώ δεν ντρέπομαι να σας πω το όνομά μου ή να σας δείξω το πρόσωπό μου, αν έτσι υπάρχει ελπίδα να βρω κάποια δουλειά στο άμεσο μέλλον» λέει ο 48χρονος Γκαρσία σε δημοσιογράφο του CNN, απευθύνοντας έκκληση για «μια θέση εργασίας, μια οποιαδήποτε δουλειά, με οποιοδήποτε ωράριο, ακόμη και άτακτες ώρες, ακόμη και μερικής απασχόλησης. Δεν αντέχω άλλο. Χρειάζομαι μια δουλειά, ακόμη κι αν θα πρέπει να τη μάθω από το μηδέν». Ο Γκαρσία είναι μακροχρόνια άνεργος και ζει μαζί με τη μητέρα του, η οποία τον βοηθάει οικονομικά από το υστέρημά της. «Είναι τρομακτικό αυτό που συμβαίνει» λέει ο Χοσέ Τσάι του Ισπανικού Ερυθρού Σταυρού, προσθέτοντας ότι «καταντάει ακόμη πιο τρομακτικό αν σκεφτείς ότι ο επόμενος που θα πέσει σε αυτή την ανάγκη μπορεί να είσαι εσύ, ο καλύτερός σου φίλος ή κάποιος γνωστός σου».
