Κραυγή αγωνίας απευθύνουν 13 εκπαιδευτικοί από το 62ο δημοτικό σχολείο Πάτρας, οι οποίοι βλέπουν καθημερινά την αγωνία για το αύριο ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των μικρών μαθητών τους. Με υπόμνημά τους στο Προεδρείο της Βουλής, περιγράφουν την πραγματικότητα που βιώνουν τα περισσότερα παιδιά και η οποία δεν σχετίζεται με στιγμές ξεγνοιασιάς και παιχνιδιού, αλλά συνοψίζεται στις λέξεις ανέχεια, ανεργία και απολύσεις. «Η καθημερινότητα στο σχολείο άλλαξε, κάθε πρωί οι αφηγήσεις των μαθητών δεν έχουν να κάνουν με το τι είδαν και τι άκουσαν από τον κόσμο αλλά με τις δυσάρεστες οικογενειακές καταστάσεις που ζούνε» γράφουν οι δάσκαλοι του δημοτικού.
Οι καταστάσεις αυτές πολύ συχνά συνοδεύονται και από εκτεταμένα κρούσματα υποσιτισμού, όπως εξηγούν οι εκπαιδευτικοί, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου «για τα παιδιά που στα διαλείμματα δεν έχουν μαζί τους ούτε ένα κουλούρι και το μεσημεριανό τους φαγητό στα ολοήμερα είναι μόνο μια φέτα ψωμί». Την ίδια ώρα, το σχολείο τους επιβιώνει οικονομικά χάρη στην καλή διάθεση των δασκάλων και των γονέων, οι οποίοι «με προσωπική δουλειά έβαψαν τις αίθουσες για να κάνουν μάθημα τα παιδιά σε ένα αξιοπρεπές περιβάλλον». Παράλληλα το γραφείο εκπαιδευτικών μετατράπηκε σε αίθουσα διδασκαλίας «για να χωριστεί υπεράριθμο τμήμα και να μην υποχρεωθούν οι οικογένειες να ψάχνουν άλλα σχολεία για τα παιδιά τους».
Οσον αφορά το τι τρομοκρατεί τους δασκάλους του 62ου δημοτικού σχολείου Πάτρας, δεν είναι «οι μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, η ωρομισθία, η μερική αναπλήρωση και η κάθε μορφής ευέλικτη εργασία και ωράριο» αλλά τα αυξανόμενα ποσοστά διαρροής από την υποχρεωτική εκπαίδευση, αφού οι μαθητές εγκαταλείπουν το σχολείο για να δουλέψουν. Ακόμα περισσότερο αυτό που τους τρομοκρατεί και τους εξαγριώνει, όπως οι ίδιοι σημειώνουν στο υπόμνημά τους, είναι «η σκέψη ότι οι μαθητές μας που θα προχωρήσουν, θα γίνουν επιστήμονες χάρη στις προσπάθειες των δασκάλων και των καθηγητών τους και τις θυσίες των οικογενειών τους θα καταλήξουν μετανάστες».
Εύη Πανταζοπούλου
