Χαμένη στο απροσδιόριστο νέφος των εσχατολογικών σκέψεών της η μητέρα του μακελάρη του Κονέκτικατ Νάνσι Λάντζα, με τη συμπεριφορά της απέναντι στον 20χρονο γιο της, φέρεται ότι εκτός από μάνα έγινε και ο γεννήτορας ενός ανθρωπόμορφου κτήνους.
Ανθρωποι που τη γνώριζαν καλά υποστηρίζουν ότι η Αμερικανίδα πίστευε βαθιά στα σενάρια και στις θεωρίες που μιλούσαν για το τέλος του κόσμου, λέγοντας μάλιστα συχνά σε φίλους της ότι «βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας βίαιης οικονομικής κατάρρευσης του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε ως σήμερα». Χαρακτηριστικό είναι δε ότι επιδιδόταν με ιδιαίτερη επιμέλεια στην αποθήκευση τροφίμων, νερού, όπλων και πυρομαχικών, «για τις ημέρες εκείνες». Με την ίδια επιμέλεια φρόντιζε και οι γιοι της να μάθουν σκοποβολή – άλλωστε σύμφωνα με μάρτυρες «δεν ήταν λίγες οι φορές που πήγαιναν οικογενειακώς για να τους δείξει πώς χρησιμοποιούν σωστά τα όπλα»! Ειδικότερα, κάποιοι είπαν ότι «ο Ανταμ έμαθε να ρίχνει σωστά με ένα όπλο ήδη από την ηλικία των εννέα ετών, όταν άλλα παιδιά δηλαδή δεν έχουν πιάσει καν όπλο στα χέρια τους».
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον λοιπόν μεγάλωσαν τα δυο της παιδιά, με το ένα εξ αυτών να διαλέγει τελικά να βαδίσει το ματωμένο μονοπάτι την περασμένη Παρασκευή.
Ελάχιστες μέρες νωρίτερα η 53χρονη Νάνσι εξομολογούνταν σε φίλους της ότι «έχανε την επαφή με τον γιο της», ο οποίος, πάντα σύμφωνα με την ίδια, «έδειχνε μέρα με τη μέρα να έχει ολοένα και πιο αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά».
Φίλοι της οικογένειας Λάντζα ανέφεραν στις Αρχές ότι «γενικά ο Ανταμ είχε τάσεις αυτοκαταστροφής. Τάσεις αυτοτραυματισμού. Συχνά έμπαινε στη διαδικασία να καίει τα δάχτυλα ή άλλα σημεία του σώματός του με αναπτήρα, προκειμένου να νιώσει κάτι, οτιδήποτε»…
Τα συμπεράσματα που έχουν εξαχθεί μέχρι στιγμής για το προφίλ του 20χρονου -κατά τα φαινόμενα ψυχωσικού- μακελάρη δείχνουν ότι επρόκειτο για έναν απόμακρο νεαρό (οι συμμαθητές του τον χαρακτήρισαν «βόμβα έτοιμη να εκραγεί»), ιδιαιτέρως ντροπαλό, μα απίστευτα έξυπνο και καλό μαθητή, με μαζοχιστικές διαθέσεις. Ενας μαθητής όμως που εξαιτίας των ιδιαιτεροτήτων του χαρακτήρα του, τον οποίο διαμόρφωσε μέσα σε ένα ομολογουμένως ιδιόμορφο οικογενειακό περιβάλλον, έφτασε να εγκαταλείψει το σχολείο και να παρακολουθήσει τον απαραίτητο κύκλο των μαθημάτων στο σπίτι του, μόνος, μακριά από τη μαθητική κοινότητα.
Με το αίμα των 26 αθώων που έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες του Λάντζα να κυλά ακόμη τόσο στους δρόμους του Νιούταουν όσο και στο αμερικανικό συλλογικό υποσυνείδητο, το μόνο σίγουρο πια είναι ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να κάνουν πολλά, τόσο σε πολιτικό όσο κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο, αν στο μέλλον επιθυμούν πραγματικά να πάψουν να γεννιούνται «δράκοι» μέσα στα παιδικά όνειρα.
Γιώργος Τραπεζιώτης
