Σε παράδεισο του βερεσέ έχουν μετατραπεί τα ψιλικατζίδικα, αλλά και τα περίπτερα, που έρχονται πια καθημερινά πρώτα στις προτιμήσεις της… γειτονιάς σε σχέση με τα σούπερ μάρκετ. Από το (γνωστό) τεφτέρι μέχρι και την επιστροφή των γυάλινων μπουκαλιών που ολοένα και περισσότεροι πολίτες στριμώχνουν σε σακούλες, η πενία τελικά κατεργάζεται πολλά τεχνάσματα για να βρει διέξοδο στην κρίση και την ακρίβεια.
Την ίδια στιγμή όμως σε κατάσταση ασφυξίας δηλώνουν ότι βρίσκονται μικροϊδιοκτήτες καταστημάτων ψιλικών και περιπτερούχοι, που βλέπουν τις σελίδες στο τεφτέρι να γεμίζουν αντίστροφα με την «εικόνα» που παρουσιάζουν τα ταμεία τους.
«Ο ψιλικατζής και ο περιπτεράς είχαν ανέκαθεν τον ρόλο του “ψυχαναλυτή” των ανθρώπων της γειτονιάς» αναφέρει στη «δημοκρατία» ο πρόεδρος του Συνδικάτου Επαγγελματιών Περιπτερούχων Καπνοπωλών και Ψιλικών Ειδών Γεώργιος Δούκας. Τον τελευταίο καιρό, όμως, αυτός ο ρόλος φαίνεται ότι έχει γίνει δίκοπο μαχαίρι για τους επαγγελματίες, που βλέπουν πολίτες κάθε ηλικίας «να φέρνουν τσάντες γεμάτες γυάλινα μπουκάλια για επιστροφή προκειμένου να πάρουν πίσω έστω και λίγα ευρώ σε μετρητά»! Ο κ. Δούκας επιβεβαιώνει ότι η φράση «κάνε μου τεφτέρι» έχει επιστρέψει δριμύτερη στα περίπτερα και ότι «το τεφτέρι μπορεί να ξεπερνά συνολικά τα 500 ευρώ».
Τα χρωστούμενα φτάνουν σε… δυσθεώρητα ύψη -για τα δεδομένα των μίνι μάρκετ- αγγίζοντας τα 2.500 έως 4.000 ευρώ, όπως αναφέρει ο 44χρονος κ. Γιώργος, που εργάζεται σε ψιλικατζίδικο στη Νεάπολη και ζει τον κλάδο εδώ και 20 χρόνια. «Με το ποσοστό κέρδους στα τσιγάρα, που αποτελούσε την βασική πηγή τζίρου για εμάς, να έχει καταντήσει στα οκτώ με εννιά λεπτά του ευρώ ανά πακέτο, μετά την αλματώδη αύξηση της φορολογίας στα είδη καπνού, θα χαρακτήριζα την περίοδο που διανύουμε μια παράταση θανάτου» σχολιάζει ο ίδιος και περιγράφει ότι πλέον παλεύει 16 ώρες την ημέρα για το μεροκάματο. Το σκληρό ωράριο λειτουργίας των περιπτέρων και των μίνι μάρκετ έχει επιτείνει και το γεγονός ότι οι συγγενείς πρώτου βαθμού δεν εξαιρούνται πια από την ασφάλιση στο IΚΑ, όπως συνέβαινε παλαιότερα, συμφωνούν οι επαγγελματίες.
Από την πλευρά τους, οι πολίτες φαίνεται ότι νιώθουν τον ψιλικατζή της γειτονιάς τους σαν… αποκούμπι! Οπως υποστηρίζει η 37χρονη Ελενα, κάτοικος Εξαρχείων, «ο κόσμος πια επιστρέφει στα παλιά μπακάλικα». Με αυτό συμφωνεί και ο 45χρονος κ. Στέφανος, που κάνει την απογευματινή βάρδια σε περίπτερο επί της οδού Καλλιδρομίου. Ο ίδιος πλέον ξέρει όλους τους πελάτες με το όνομά τους: «Αλλωστε τόσες ώρες δεν θα αντεχόταν η δουλειά, αν δεν υπήρχαν οι διαπροσωπικές σχέσεις».
Κάκια Θεοχάρη
