Η δουλειά του Γιάννη Αναστασίου έχει συνέπεια, συγκεκριμένο πλάνο, όμως αποθεώνεται εκ του αποτελέσματος. Ο συγκεκριμένος άγραφος ποδοσφαιρικός νόμος ακολουθεί αναπόφευκτα όλους τους προπονητές του κόσμου. Τι ακριβώς όμως σημαίνει αυτή η… δύσκολη λέξη όταν είναι αληθινή, δηλαδή η «δουλειά», λίγοι μπαίνουν στον κόπο να το εξηγήσουν.
Το καλοκαίρι αφορά καταρχάς τη στελέχωση του ρόστερ κάθε ομάδας. Από αυτές τις κινήσεις κρίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η ευστοχία των αποφάσεων κάθε τεχνικού αλλά και του τεχνικού επιτελείου στο σύνολό του.
Ο Παναθηναϊκός έδειχνε το περασμένο καλοκαίρι στα φιλικά της προετοιμασίας γυμνός, «άκαπνος», χωρίς κανένα ίχνος αξιόπιστης εικόνας. Η ομάδα, ωστόσο, άρχισε τη δουλειά που οργάνωσε ο Ελληνας προπονητής σε συνεργασία με τον Στιβ Ρούτερ από την Αγγλία, στον οποίο επί μία δεκαπενταετία η αγγλική ομοσπονδία είχε δώσει εν λευκώ την καρέκλα του εκπαιδευτή των Αγγλων προπονητών, τον Ολλανδό γυμναστή Γιουσέφ Φος, που στην πατρίδα του θεωρείται ένας από τους εξπέρ σε θέματα «έκρηξης» και ταχυδύναμης, και τον Γιάννη Βονόρτα, που γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στην ομάδα και λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος της παλιάς και της νέας κατάστασης. Το τεχνικό επιτελείο λειτούργησε με σκοπό να πάρει από κάθε παίκτη ό,τι περισσότερο μπορούσε να δώσει, με τους ποδοσφαιριστές να βλέπουν πέντε συγκεκριμένα πράγματα γραμμένα στον πίνακα των αποδυτηρίων πριν από κάθε αγώνα: «1. Συγκέντρωση/Αποφασιστικότητα, 2. Επιθυμία να κάνω πιο πολλά για την ομάδα μου, 3. Παίζουμε γρήγορα χωρίς την μπάλα, 4. Πίστη στην ομάδα και στους εαυτούς μας, 5. Ευχαριστηθείτε το». Με αυτή τη φιλοσοφία ολοκλήρωσαν τη σεζόν με τίτλο.
Ολα ξεκίνησαν το καλοκαίρι. Πολλοί θα έλεγαν ότι ο Αναστασίου στάθηκε, εκτός από ικανός, και τυχερός, καθώς από τις 11 μεταγραφές που πραγματοποίησε είδε τους 10 να προσφέρουν. Αυτή η ευστοχία δεν έχει προηγούμενο στους «πρασίνους», που δεν θυμούνται πότε ήταν η τελευταία σεζόν που οι μεταγραφές βοήθησαν τόσο πολύ.
Το έργο του Γιάννη Αναστασίου και του Νίκου Νταμπίζα, που λειτούργησε ως τεχνικός διευθυντής αδιαφορώντας για την αμφισβήτηση που δέχθηκε, είναι πραγματικά αξιοζήλευτο, καθώς ο Παναθηναϊκός σε ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι έπρεπε όχι μόνο να πάρει παίκτες, αλλά να κάνει τις καλύτερες συμφωνίες σε μικρό χρονικό διάστημα. Οι άνθρωποι των «πρασίνων» έψαξαν με σύνεση και χαμηλό μπάτζετ και τελικά απέκτησαν νέους ποδοσφαιριστές, εκ των οποίων οι 10 «έπιασαν», προσφέροντας τα μέγιστα στη φετινή πορεία των «πρασίνων».
Τον Ιανουάριο προστέθηκε στο ρόστερ και ο 12ος Μλάντεν Πέτριτς, και άπαντες γνώριζαν ότι ο Κροάτης θέλει χρόνο για να είναι σε καλή κατάσταση, αλλά και αυτός δείχνει ικανός να προσφέρει.
Με μια εύκολη ματιά στα στατιστικά των νεοαποκτηθέντων διαπιστώνει κανείς ότι όλοι πλην του Εμίρ Μπαϊράμι έχουν παίξει τουλάχιστον στα δυο τρίτα των αγώνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι πλην του Πέτριτς, ο οποίος μετακόμισε στο Κορωπί τον Ιανουάριο, οι Σίλντενφελντ, Μέντες και Ατζαγκούν είναι οι τρεις με τα λιγότερα ματς, έχοντας 23 συμμετοχές στα 30 παιχνίδια της Super League. Το θέμα βέβαια δεν είναι ο χρόνος συμμετοχής, αλλά η εν γένει ουσιαστική παρουσία.
Ο Σουηδός «πιστολέρο» και οι άλλοι «νέοι» που έγραψαν ιστορία
Ο Μάρκους Μπεργκ, που τελείωσε την κανονική περίοδο του πρωταθλήματος με 15 γκολ σε 29 αγώνες αλλά και 7 ασίστ, ήταν η καλύτερη φετινή μεταγραφή, καθώς πρόκειται για έναν παίκτη ο οποίος αποτελεί τον ηγέτη του «τριφυλλιού» και έχει αναγεννηθεί στον Παναθηναϊκό, όπως ήθελε από την πρώτη στιγμή. Για τον Σουηδό, που τελείωσε και τον θεσμό του Κυπέλλου με 7 γκολ, θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ο Γιάννης Αναστασίου είχε μεταβεί στη Γερμανία, όπου και συναντήθηκε μαζί του για να τον πείσει για το πλάνο του, και τελικά τα κατάφερε, εντάσσοντας έναν σπουδαίο παίκτη στην ομάδα. Η επιμονή του Ελληνα προπονητή, ο οποίος γνώριζε τι μπορεί να περιμένει από τον Μπεργκ, ήταν αδιαπραγμάτευτη και στο τέλος δικαιώθηκε.
Ασφαλώς δεν είναι μόνο ο Μπεργκ, καθώς και ο Αμπέντ, που θέλει πίσω η Νιούκασλ χωρίς να μπαίνει στη συζήτηση να τον αφήσει στον Παναθηναϊκό πριν τον δει ξανά στην καλοκαιρινή προετοιμασία, ο Καρέλης που πασχίζει να αποδείξει ότι αξίζει μία σπουδαία καριέρα, ο Κλωναρίδης που επιθυμεί να επιβεβαιώσει το σπουδαίο ταλέντο του, ο Νάνο που βιώνει για πρώτη φορά διακρίσεις σε τόσο υψηλό επίπεδο, ο Πράνιτς που του αρέσει να καθοδηγεί τους υπόλοιπους και να παίρνει τον ρόλο του ηγέτη και ο Ατζαγκούν που θέλει να ακουστεί πιο μακριά και από τα ελληνικά σύνορα, έχουν δώσει γκολ, ασίστ, έχουν χαρίσει νίκες αλλά και προκρίσεις στη διάρκεια του φετινού μαραθωνίου. Παράλληλα ο Σίλντενφελντ, ο Κουτρουμπής και ο Μέντες έχουν βοηθήσει στην άμυνα, παρόλο που αμφισβητήθηκαν έντονα.
Οπως τόνιζαν όλη τη χρονιά στο «τριφύλλι» οι παίκτες κρίνονται σε βάθος χρόνου και όχι τους πρώτους μήνες ή σε τέσσερα, πέντε και δέκα παιχνίδια. Για παράδειγμα, ο Μέντες έφτασε στο αποκορύφωμα των εμφανίσεών του στον ημιτελικό του Κυπέλλου κόντρα στον ΟΦΗ, όπου αγωνίστηκε ως στόπερ και βοήθησε τα μέγιστα.
Η επόμενη ημέρα στον Παναθηναϊκό θέλει τους «πρασίνους» να στοχεύουν σε νέες περιπτώσεις της «λογικής Μπεργκ», έτσι ώστε η ομάδα να ανέβει επίπεδο χωρίς να ξοδεύει πολλά χρήματα και να ενισχύεται ακόμη περισσότερο προκειμένου να γίνει ανταγωνιστική στο υψηλότερο επίπεδο.
Αντώνης Κατσαρός
