Οι περισσότεροι την προτιμούν για τις απογευματινές βόλτες στα σοκάκια της Παροικιάς, το φρέσκο ψάρι στα ταβερνάκια της Νάουσας, το μεσημεριανό… clubbing στην παραλία της Πούντας, το σεληνιακό τοπίο στις Κολυμπήθρες, το σέρφινγκ στη Χρυσή Ακτή και τις εξορμήσεις στη γειτονική Αντίπαρο. Ενα από τα πιο καλά κρυμμένα «μυστικά» της Πάρου όμως βρίσκεται στην παραλία του Καλόγερου, όπου οι λουόμενοι συνδυάζουν τις βουτιές στα πεντακάθαρα νερά με… ιαματικά λασπόλουτρα.
Στον «περικυκλωμένο» από ψηλά βράχια, κέδρους και σκίνα κόλπο του Καλόγερου, που ονομάστηκε έτσι εξαιτίας της αυτοκτονίας ενός μοναχού στην περιοχή, άμμος και άργιλος συνθέτουν ένα θεραπευτικό… κοκτέιλ, ιδανικό για εκείνους που ταλαιπωρούνται από δερματοπάθειες, ρευματισμούς και αρθρίτιδες. Οσοι πάντως θέλουν να απολαύσουν το λασπόλουτρό τους χωρίς… δυσάρεστες εκπλήξεις καλό θα είναι να ενημερωθούν και για τα δρομολόγια των πλοίων της γραμμής (!), καθώς τα απόνερά τους φθάνουν συνήθως ως τα βράχια καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της αμμουδιάς.
Από τις υπόλοιπες παραλίες του νησιού ξεχωρίζουν η Σάντα Μαρία αλλά και οι προσβάσιμες με καραβάκι Μαρτσέλο, Κριός και Μοναστήρι. Από τους οικισμούς, το ψαροχώρι της Αλυκής (με τρεις παραλίες αλλά και γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου και τένις) μοιάζει ιδανικό για οικογενειακές διακοπές, το μικρό λιμανάκι στο Πίσω Λιβάδι «υπόσχεται» απόλυτη… χαλάρωση, ενώ η Νάουσα και η Παροικιά προσφέρουν τις περισσότερες επιλογές για διαμονή, φαγητό και διασκέδαση. Στην Παροικιά βρίσκεται και το «καμάρι» του νησιού, ο επιβλητικός Ναός της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής, με τις 99 φανερές και μία κρυφή πύλη, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία της Ελλάδας και προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες πιστούς, από κάθε γωνιά του πλανήτη.
Το χωριό Λεύκες είναι ένα πραγματικό στολίδι, με κατάλευκα σπίτια, πλακόστρωτα δρομάκια, εργαστήρια με αργαλειούς και εκκλησίες του 16ου – 18ου αιώνα. Στην κεντρική πλατεία δεσπόζει ο Ναός της Αγίας Τριάδας, που θεμελιώθηκε γύρω στο 1830, ενώ τα παραδοσιακά καφενεία σερβίρουν σπιτικά γλυκά κάτω από τις βουκαμβίλιες. Γοητευτικός είναι και ο οικισμός Κώστος, περίπου επτά χιλιόμετρα μακριά από την Παροικιά, με το μικρό άλσος, την εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και τα παλαιά πλυσταριά, που ανακαινίστηκαν πριν από μερικά χρόνια. Στην αμφιθεατρικά χτισμένη Μάρπησσα υπάρχουν σπίτια, εκκλησάκια και ανεμόμυλοι εκατοντάδων ετών, στον Δρυό «κλέβει» τις εντυπώσεις το Σπήλαιο των Δαιμόνων, με σταλαγμίτες και σταλακτίτες, ενώ από την Αγκαιριά ξεκινούν τα μονοπάτια προς τα μοναστήρια των Αγίων Θεοδώρων και του Αϊ- Γιάννη του Σπηλιώτη.
Οπως στα περισσότερα ελληνικά νησιά, ο «χάρτης» των προβλημάτων της Πάρου ξεκινάει με τις σημαντικές ελλείψεις που παρατηρούνται στο Κέντρο Υγείας. Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του δήμου και των κατοίκων, τα κενά σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και σε διασώστες του ΕΚΑΒ παραμένουν, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία παιδιών, ηλικιωμένων, αλλά και των χιλιάδων τουριστών που επισκέπτονται τους καλοκαιρινές μήνες το νησί. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 2011 ως σήμερα οι κάτοικοι της Πάρου έχουν πραγματοποιήσει τρεις πορείες διαμαρτυρίας, απεργίες, ακόμα και τοπικό δημοψήφισμα (με τη συμμετοχή 5.419 ατόμων), διεκδικώντας τον διορισμό μόνιμων γιατρών στο νησί. Η νέα Δημοτική Αρχή της Πάρου θα κληθεί πάντως να βρει λύσεις και σε άλλα προβλήματα, όπως το αναγκαίο… «λίφτινγκ» στο δίκτυο ύδρευσης, καθώς έχουν εντοπιστεί βλάβες στον αγωγό που μεταφέρει νερό στην Παροικιά.
Γεράσιμος Κόντος
