Το σύνδρομο της απόρριψης

Μπορεί, όπως είπε ο Εμίλ Ζολά στη δίκη του Ντρέιφους, «το ψέμα να είναι μια αλήθεια πιο δυνατή» από την πραγματική αλήθεια; Αυτή την άσκηση δοκιμάζουν τις τελευταίες μέρες οι κυβερνώντες, οι οποίοι διαβάζουν τις πραγματικές δημοσκοπήσεις που δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία στην πρόθεση ψήφου στο 20,2% χωρίς Σαμαρά και ζαλίζονται. Και μπαίνουν στον πειρασμό! Η ζάλη τους αυτή και η απελπισία τους αυτή μέχρι στιγμής αποκαλύπτονται από τις αντιφάσεις των ισχυρισμών τους σε συγκεκριμένες ιστορίες.

Η πρώτη είναι ο Κάθετος Διάδρομος. Από την πρώτη στιγμή της αποπομπής Γκίλφοϊλ η κυβέρνηση λανσάρει μέσω συγκεκριμένου ΜΜΕ και έπειτα επισήμως μέσω υπουργού το επιχείρημα ότι κάποιοι κακοί από το Τέξας που είναι σε υπόγεια συνεννόηση με την τουρκική εξωτερική πολιτική και τον Αμερικανό πρέσβη στην Αγκυρα θέλουν να υπονομεύσουν τον Κάθετο Διάδρομο για να προωθηθεί ένας άλλος διάδρομος φυσικού αερίου που θα περνάει από τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, τη Συρία και την Τουρκία.

Από κράτη με μάλλον μεγάλη επισφάλεια. Θα μπορούσε να ήταν αληθινό το αφήγημα αυτό που εισάγει τη θεωρία του εξωτερικού δάκτυλου και αθωώνει τους πάντες, με πρώτη την Γκίλφοϊλ, αν δεν προσέκρουε στην κοινή λογική. Την υπόθεση του σκανδάλου της πρέσβεως την αποκάλυψε η εφημερίδα «Wall Street Journal» με την ηγεσία της οποίας όχι απλώς γευμάτισε ο πρωθυπουργός στις 2 Σεπτεμβρίου, αλλά έχει πυκνές επαφές από το καλοκαίρι του 2025.

Ισχυρίζονται κάποιοι λοιπόν ότι ο κύριος πρωθυπουργός άνοιξε το Μέγαρο Μαξίμου και γευμάτισε με κάποιους οι οποίοι με τις αποκαλύψεις τους παίζουν το τουρκικό παιχνίδι; Αν είναι έτσι, ας σηκώσει κανείς το χέρι του με θάρρος και ΝΑ κατηγορήσει τον πρωθυπουργό ότι είναι φιλότουρκος και ότι παίζει με ΜΜΕ που προωθούν τα τουρκικά συμφέροντα. Ή ότι είναι αφελής. Δεν είναι. Αλλά με βάση όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι στιγμής, μόνο αυτό δεν συμβαίνει.

Aποκαλύψεις

Η εφημερίδα έκανε αποκαλύψεις που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Δημοσιογραφία ονομάζεται αυτό. Οσοι μιλούν για εμπλοκή της Τουρκίας ουσιαστικά αναπτύσσουν θεωρίες συνωμοσίας βολικές από την κυβέρνηση που άγχεται για τις ευθύνες της, τις οποίες θεωρίες υποστηρίζει δημοσίως όμως και ο ίδιος ο υπουργός, ο κύριος Παπασταύρου. Και ξέρει γιατί το κάνει αυτό, δεν είναι της στιγμής, για νομικούς λόγους.

Είναι τόσο απελπισμένοι και πανικόβλητοι όσοι τα λένε αυτά, ώστε δεν καταλαβαίνουν πως με το αφήγημά τους ουσιαστικά αποδίδουν στην Τουρκία ιδιότητες που δεν έχει. Αν η Τουρκία μπορεί με δημοσιεύματα στον ξένο Τύπο να ξηλώνει τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα, τότε κάτι πολύ κακό κάνει η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Η οποία εμφανίζεται να μην έχει πληροφορίες για ένα τυχόν τέτοιο παιχνίδι και αιφνιδιάζεται. Αλήθεια, αυτός είναι ο ρόλος των ηγετών μας; Να δείχνουν τους γείτονές μας μεγαλύτερους απ’ όσο πραγματικά είναι για να γλιτώσουν από τυχόν δικές τους ευθύνες;

Τα πράγματα είναι πολύ καθαρά. Το δυτικό φυσικό αέριο μπορεί να εισαχθεί στην Ευρώπη από την Ελλάδα μέσω της Αλεξανδρουπόλεως και της εξέδρας FSRU, από τον Κάθετο Διάδρομο, από την Κροατία, από τη Γερμανία, όπου έχει κατασκευάσει δύο τερματικούς σταθμούς ο εφοπλιστής Προκοπίου, και από την Πολωνία. Αναλόγως της γεωγραφικής θέσης εισαγωγής, το αέριο ακριβαίνει και είναι ανταγωνιστικό ή δεν είναι ανταγωνιστικό. Αυτή είναι η ουσία κάθε διαδρόμου.

Είναι παρήγορο ότι αυτή τη φορά η κυβέρνηση δεν αναπαρήγαγε τη θεωρία του ρωσικού δακτύλου. Διότι έχουν φθάσει σε σημείο γραφικότητας μερικοί τέως σοβαροί υπουργοί, όπως ο Φλωρίδης που είπε ότι η διακοπή της λειτουργίας ρωσικών ρομπότ στο διαδίκτυο μείωσε την άνοδο της επιρροής των δεξιών κομμάτων στην Ευρώπη. Πού το ανακάλυψε πως πέφτουν τα δεξιά κόμματα στην Ευρώπη κανείς δεν ξέρει, αλλά μικρός είναι, στη Δεξιά θα μάθει!

Και επειδή δεν μπορεί να υπάρξει Ρωσία στην προκειμένη περίπτωση, καθώς, ούτως ή άλλως, συνεργάζεται με την Αμερική, εφευρέθηκε η Τουρκία για το πόπολο. Πρέπει να φοβάται κανείς πάρα πολύ αποκαλύψεις και έρευνες στο Κογκρέσο (στην κυβέρνηση αναφερόμαστε) για να προσπαθεί να στρέψει την προσοχή του κοινού στον δήθεν τουρκικό δάκτυλο. Μεγίστη ανοησία. Με όλο τον σεβασμό.

Το δεύτερο μέτωπο που φαίνεται πως άνοιξε η κυβερνητική απελπισία είναι η διαχείριση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. Ο πρώην πρωθυπουργός κάνει δημόσιες παρεμβάσεις, «φωτογραφίζει» καταστάσεις, αλλά δεν αναφέρεται σε κανέναν ονομαστικά. Από το 2024. Εχει παρεμφερείς αντιλήψεις, όχι ταυτόσημες αλλά πολύ κοντινές, με τον Αντώνη Σαμαρά στα μεγάλα θέματα της πατρίδας μας, αλλά προφανώς δεν υπάρχει οργανωτική συνεργασία με τον Αντώνη Σαμαρά και δεν θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ, ούτε ο Σαμαράς θα διανοούνταν να το απαιτήσει.

Ωστόσο το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να μας πει ότι όλα όσα συμβαίνουν στον δημόσιο βίο δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Τη μία διαδίδει στα sites ότι ο Καραμανλής είναι δήθεν ικανοποιημένος με τα ποσοστά του Σαμαρά στις δημοσκοπήσεις. Την άλλη διαδίδει ότι «αδειάζει» τον Σαμαρά, βασιζόμενο σε γνωστές θέσεις του. Την άλλη διαβάζουμε ότι ο Σαμαράς θα προτείνει τον Καραμανλή για πρωθυπουργό, την άλλη όχι. Την άλλη δοξάζουν τον Σαμαρά όσοι τον αποδομούν. Τι είναι όλο αυτό;

Ζάλη. Φήμες. Διαβολή. Το μόνο που υπάρχει πραγματικά είναι όσα γίνονται στο φως της ημέρας στα οποία το Μαξίμου δεν είναι τόσο καλό όσο στο παρασκήνιο. Και τι συμβαίνει στο φως της ημέρας; Ο Καραμανλής από τον Ιούνιο μέχρι τώρα έχει κάνει τρεις κινήσεις. Στο Αριστοτέλειο Κολέγιο Θεσσαλονίκης μίλησε για κάποιον μορφονιό και προειδοποίησε τα νέα παιδιά να έχουν «τον νου τους σ’ αυτούς που είναι ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, με το χρήμα και με την εξουσία».

Σαφές! Αρνήθηκε έπειτα να πάει στα γενέθλια της Νέας Δημοκρατίας για δεύτερη φορά. Τέλος: Απηύθυνε μία ομιλία στους φοιτητές κινεζικού πανεπιστημίου το οποίο είναι 10ο στην κατάταξη στον κόσμο και προειδοποίησε ότι η πλήρης ταύτιση με αυτήν την αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι λάθος και οι διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος στον κόσμο έχουν ξεθωριάσει. Τα αντίθετα από αυτά που είπε ο πρωθυπουργός την επομένη. Πιθανόν κάποια να τα επαναλάβει στην ομιλία του στο Πολεμικό Μουσείο στις 25 Οκτωβρίου. Κατά τα άλλα ο Καραμανλής «αδειάζει» τον Σαμαρά.

Ο Μεσσήνιος πολιτικός, από την πλευρά του, έκανε σε αυτό το διάστημα μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μίλησε για την παρακμή.

Ο πρωθυπουργός, από την πλευρά του, έθεσε θέμα εφαρμογής καταστατικού της Νέας Δημοκρατίας για πρώτη φορά στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης όπου επιτέθηκε στον κ. Σαμαρά με την τεχνογνωσία του κακού. Επειτα έθεσε ως προϋπόθεση για την ενεργοποίηση του καταστατικού την επίδοση της Ν.Δ. στις εκλογές στο 25% μήπως τον λυπηθούν και κινητοποιηθούν. Ενώ σε άλλη συνέντευξή του είπε ότι ο Καραμανλής είναι ταυτισμένος με τη Νέα Δημοκρατία.

Του διέφυγε να πει ποιος δεν είναι ταυτισμένος με τη Νέα Δημοκρατία και δηλώνει αρχηγός του Κέντρου. Πρόκειται για μία στρατηγική εντελώς πανικόβλητη και ανερμάτιστη. Ο κύριος Μητσοτάκης έχει θέσει μόνος του σε εφαρμογή τις διεργασίες για την εφαρμογή του καταστατικού της Νέας Δημοκρατίας, έχει θέσει όριο για αλλαγή αρχηγού και ταυτόχρονα προχωρά σε αντιπερισπασμούς φημών με διάφορους προθύμους για να θολώσει τα νερά σχετικά με τους κυρίους Καραμανλή και Σαμαρά. Στο παρασκήνιο διαπρέπει, στο φως σκοντάφτει!

Fake news

Λοιπόν, για όλους όσοι συμφωνείτε με αυτή την προσέγγιση, γιατί σίγουρα υπάρχετε και κάποιοι που διαφωνείτε, σας καλώ να παρακολουθήσετε με προσοχή το φεστιβάλ fake news. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Εις ό,τι αφορά το ελληνοαμερικανικά, υπάρχει ρήγμα στις σχέσεις της κυβέρνησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά βίας αποκρυπτόμενο. Και κάποιοι θέλουν να ρίξουν στους πολίτες τουρκική «φόλα» μήπως τσιμπήσουν ακόμη μία φορά.

Εις ό,τι αφορά τα εσωκομματικά, είναι προφανές ότι και ο Καραμανλής δεν θα έχει καμία οργανωτική ανάμειξη στο κόμμα Σαμαρά και δεν θα κάνει καμία ρητή δήλωση υπέρ του κόμματος Σαμαρά. Δεν θα κάνει, όμως, δήλωση για πρώτη φορά και υπέρ της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό διαφαίνεται. Και να ήθελε άλλωστε, με τους αρουραίους που τον περιτριγυρίζουν κάθε φορά για να τον προβοκάρουν και τα κάνουν χειρότερα δεν γίνεται.

«Αδειάζει» ο Καραμανλής σίγουρα, αλλά όχι κάποιον απαραιτήτως. «Αδειάζει» ο ίδιος με τις αθλιότητες που κάνουν κάποιοι, οι οποίοι διακατέχονται από το σύνδρομο της απόρριψης αλλά δεν εννοούν να κατανοήσουν τη νέα αρνητική πραγματικότητα που οι ίδιοι δημιούργησαν στην παράταξη. Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω είναι προσωπικές μου απόψεις. Για να μην έχουμε παρεξηγήσεις και παρανοήσεις!