Την ώρα που η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών δεν μπορεί να χωνέψει την κατάρα που τη βρήκε με τον ευφάνταστο φόρο ακινήτων (ΕΝΦΙΑ), που σχεδίασε το δίδυμο Στουρνάρα – Καραβίτη, πρώην υπουργός Οικονομικών και σύμβουλός του αντίστοιχα, ο πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς αρκείται σε επικοινωνιακή διαχείριση των προβλημάτων, προσπαθώντας, πρώτον, να μεταφέρει μακριά το κέντρο των συζητήσεων με τους δανειστές, εκτός συνόρων, και, δεύτερον, να δώσει μία άλλη μορφή σε αυτό που έχουν γνωρίσει οι Ελληνες πολίτες ως τον «μπαμπούλα», την τρόικα. Ετσι, μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και την υλοποίηση των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση, με την οποία ανοίγει ο δρόμος για τη λήψη της δόσης του 1 δισ. ευρώ (αναμένονται επίσης κάποια στιγμή στο γ΄ τρίμηνο του 2014 περίπου 2 δισ. ευρώ από τις Κεντρικές Τράπεζες που προέρχονται από «ακούρευτα» ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου), η ελληνική κυβέρνηση θα μεταβεί στο Παρίσι το διάστημα 3-5 Σεπτεμβρίου.
Στη γαλλική πρωτεύουσα θα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα για την ελάφρυνση του χρέους. Η ελληνική κυβέρνηση και το ΔΝΤ, που ουσιαστικά έλαβαν την πρωτοβουλία για τη συνάντηση των Παρισίων -στην οποία θα συμμετάσχουν τελικά και εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας- επιχειρούν να σχηματίσουν ένα κοινό μέτωπο απέναντι στην Ε.Ε., προκειμένου η τελευταία να υλοποιήσει αποτελεσματικά την υπόσχεση για ελάφρυνση του χρέους, δηλαδή να έχει ουσιαστικό και άμεσο αποτέλεσμα.
Ωστόσο στην κυβέρνηση παραγνωρίζουν το γεγονός ότι, για να έχουν αποτέλεσμα αυτές οι ενέργειες, πρέπει να συνδυαστούν με βελτίωση του κλίματος στο εσωτερικό της χώρας, με ουσιαστική αλλαγή πολιτικής και με δημοσιονομική χαλάρωση· ενδεχόμενα τα οποία είναι δύσκολο να συμβούν, αφού η κυβέρνηση κάνει τραγικά λάθη, μάλιστα το ένα μεγαλύτερο από το άλλο. Το υπό συζήτηση σχέδιο που θα φέρει η κυβέρνηση στο τραπέζι με τους δανειστές τον Σεπτέμβριο αποτελείται από πέντε μέρη:
1) Η Ελλάδα θα αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για έξι χρόνια, δηλαδή έως το 2020 (το συγκεκριμένο έτος, ούτως ή άλλως, αποτελεί χρονιά-ορόσημο και με το υφιστάμενο πρόγραμμα προβλέπεται ότι τότε το δημόσιο χρέος θα γίνει βιώσιμο).
2) Το νέο πρόγραμμα θα επιχειρηθεί να δώσει έμφαση όχι σε περικοπές και φόρους, αλλά στην ανάπτυξη και την απασχόληση.
5) Ολα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα μας δεν θα χρειαστεί νέο δάνειο ή, εάν χρειαστεί, τότε να γίνει ταυτόχρονη ανακατανομή των πηγών του χρέους. Ενα από τα σενάρια που θα τεθούν προς συζήτηση είναι να διαχωριστεί το χρέος που χρησιμοποιήθηκε για τη διάσωση των ελληνικών τραπεζών. Ετσι, θα διαχωριστεί και ο τρόπος ανάκτησης, που τώρα περιορίζεται αυστηρά στα δημοσιονομικά μέτρα και στους ασήκωτους φόρους.
Ούτως ή άλλως οι τέσσερις ελληνικές τράπεζες θα περάσουν από τον Νοέμβριο στον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οπότε το χρέος των τραπεζών (το παλιό και το τυχόν νέο που θα προκύψει από τα stress tests του Οκτωβρίου) μπορεί να απομονωθεί από το δημόσιο χρέος που επιβαρύνει όλους μας.
ΕΝιαίο Φιάσκο Ισοδύναμο Αυτοχειρίας
Η πρόθεση της κυβέρνησης να αλλάξει η μορφή της τρόικας προέρχεται από το γεγονός ότι η αυστηρή επίβλεψη έχει οδηγήσει στην κορύφωση της δημόσιας απογοήτευσης και έχει συμβάλει στην ενίσχυση της αντιπολίτευσης. Ομως η δημόσια απογοήτευση εντάθηκε μετά τα απίστευτα λάθη, ενός «Λάθος Φόρου», του ΕΝΦΙΑ. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται στις δημοσκοπήσεις, αλλά και ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να γίνουν εκλογές την άνοιξη του 2015 με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας (για την εκλογή του Προέδρου απαιτείται η έγκριση από σώμα 180 βουλευτών, διαφορετικά προκηρύσσονται εκλογές) αποτελεί τη βασικότερη παράμετρο στο σχεδιασμό της κυβέρνησης και της τρόικας, αφού τυχόν ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας τον επόμενο χρόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί τουλάχιστον φόβο σε τρόικα και κυβέρνηση.
Από την άλλη, η τρόικα με τη μορφή που την ξέρουμε σήμερα, δηλαδή με τους αυστηρούς ελέγχους, την άκαμπτη στάση κ.λπ., υφίσταται πλέον μόνο στην Ελλάδα και την Κύπρο, αφού ήδη αποχώρησε από την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.
Ετσι, στην κυβέρνηση πιστεύουν ότι, εάν αλλάξουν αυτά, τότε θα περιοριστούν οι αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας και θα καμφθεί η αντίσταση για αλλαγή.
Η μάχη για να κερδηθεί λίγος χρόνος
Ο πρωθυπουργός επιχειρεί να κερδίσει χρόνο. Σε πρώτη φάση βάζει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, αφού δεν λύνει κανένα. Σε δεύτερη φάση η κυβέρνηση ελπίζει στο δώρο της τρόικας, το οποίο έχει τάξει από τον Νοέμβριο του 2012, δηλαδή την ελάφρυνση του χρέους.
Μέχρι αυτό να συμβεί η κυβέρνηση πρέπει να δείξει άμεση ανταπόκριση στις εκκλήσεις του κόσμου. Οι πολίτες, αντίθετα, δυσανασχετούν ακόμα περισσότερο διότι η ζωή τους χειροτερεύει αντί να βελτιώνεται με τόσους φόρους που διαρκώς πληρώνουν. Από την πλευρά των επενδυτών, επενδύσεις δεν έρχονται, ενώ και οι επενδυτές των τραπεζών που έβαλαν 8,3 δισ. ευρώ στις τελευταίες αυξήσεις κεφαλαίου τώρα κάνουν πίσω εν όψει της αβεβαιότητας των stress tests του Οκτωβρίου. Μάλιστα η πλειονότητα από αυτούς έχει τώρα ζημιές στα χαρτοφυλάκιά της. Ως προς την έξοδο στις αγορές για να πουλήσουμε ομόλογα, θεωρείται απαγορευμένη πράξη όσο το κόστος δανεισμού (η απόδοση των ομολόγων) είναι άνω του 6% (είναι στο 6,46%).
Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι η κυβέρνηση δεν υλοποίησε ούτε φοροελαφρύνσεις που υποσχέθηκε ούτε βασικά μέτρα μείωσης της γραφειοκρατίας, που θα δώσουν και ανάσα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και η δυνατότητα μη ένταξης στο καθεστώς του ΦΠΑ έγινε με το σταγονόμετρο και περιορίστηκε σε επαγγελματίες και μικρομεσαίες εταιρίες με έσοδα 833 ευρώ τον μήνα ή 10.000 ευρώ ετησίως, ενώ είχε τη δυνατότητα το όριο να τεθεί στα 25.000 ευρώ ετησίως.