«Εγώ, με τα τωρινά γκρίζα μου αραιά μαλλιά, είμαι πια σε ηλικία να τα αναπαράγω όλα, ομολογημένα κι ανομολόγητα -ιδίως αυτά-, σαν να πρόκειται για τα τελευταία σημάδια που θα αφήσω πίσω μου…» Μέσα στις λιγοστές αυτές αράδες που ξεπηδούν από το κύκνειο άσμα του «Ο θησαυρός του χρόνου», που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Πατάκη, ο Μένης Κουμανταρέας, ανοίγει την καρδιά του και ρίχνει φως στα σκοτάδια της ψυχής του, ξεδιπλώνοντας και τις δικές του εμμονές.
Ιδιαίτερα τολμηρό και αποκαλυπτικά ερωτικό, το βιβλίο που ξεκίνησε να γράφει ο σπουδαίος λογοτέχνης το 2010, μετά τον θάνατο της αγαπημένης συζύγου του Λιλής (το όνομα της οποίας δίνει και στην κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματός του) είναι για όσους γνώριζαν τον Κυψελιώτη δημιουργό μια συγγραφική κατάθεση ψυχής, όπου η μυθοπλασία συναντά την πραγματικότητα. Εξαιρετικός τεχνίτης του λόγου και δεινός αφηγητής, ο συγγραφέας, που τόσο βάναυσα έχασε τη ζωή του πριν από λίγες ημέρες, δίνει στον ήρωά του χαρακτηριστικά που τον αφορούν και κάλλιστα θα μπορούσαν να τον ταυτίσουν μαζί του, μια και το λογοτεχνικό alter ego είναι και εκείνος συγγραφέας και παντρεμένος με μια γυναίκα ονόματι Λιλή. Η γνωριμία τους, ο κοινός βίος τους αλλά και η ασθένεια της συζύγου του αφηγητή-ήρωα περιγράφονται με γλαφυρότητα στις σελίδες του αναγνώσματος, με τον επικείμενο θάνατο εκείνης να πλανάται στον αέρα.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην «κυριακάτικη δημοκρατία»
Διαβάστε την «δημοκρατία» σε ψηφιακή μορφή κάνοντας κλικ εδώ .
