Το άλμα του Γιάννη Πανούση από τον Κολωνό στο Παρίσι και από το ΠΑΣΟΚ, στη ΔΗΜ.ΑΡ. και στον ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα, «ελεύθερος», αναζητεί τρομοκράτες και… στέγη
Ξεκίνησε από το Δημοτικό Σχολείο του Κολωνού, μεταπήδησε στη Λεόντειο, για να καταλήξει αργότερα στη Γαλλία για το δεύτερο πτυχίο του στην Εγκληματολογία, αφού ήταν ήδη απόφοιτος της Νομικής. Εκεί, στην Πόλη του Φωτός, καλλιέργησε ακόμη περισσότερο τις αριστερές ιδέες του. Ο λόγος για τον Γιάννη Πανούση, που, αν και ήταν κοντά στο ΚΚΕ Εσωτερικού, ξαφνικά βρέθηκε στο ΠΑΣΟΚ από το 1978 έως το 1983, συμβάλλοντας μάλιστα στη συγγραφή του νόμου για τα πανεπιστήμια, για τον οποίο ο ίδιος υπερηφανευόταν αρκετά χρόνια μετά ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει. Αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου το 1989, μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά, αλλά το «διαζύγιό» τους επισημοποιήθηκε το 2001-2002, όταν δήλωνε «ανεξάρτητος κομματικά».
Ο Γιάννης Πανούσης, παράλληλα, ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και πέρασε από όλες τις βαθμίδες του πανεπιστημίου ως καθηγητής Νομικής, φτάνοντας να γίνει πρύτανης από το 1994 έως το 1997. Επειτα από μια περίοδο περισυλλογής, αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί και πάλι πολιτικά, κάνοντας ξανά βήματα στα «αριστερά». Το 2006 ανέπτυξε δεσμούς με τον Συνασπισμό και κατήλθε υποψήφιός του για την υπερνομαρχία. Αφού δεν τα κατάφερε, στράφηκε στη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, με την οποία εξελέγη βουλευτής στην Α’ Περιφέρεια Αθηνών στις εκλογές του 2012.
Ανοιχτή σύγκρουση
Η «τρικυμία» στη ΔΗΜ.ΑΡ., μετά την απόφαση Κουβέλη να αποχωρήσει από τη συγκυβέρνηση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και τον δημοσκοπικό καταποντισμό του κόμματος, τον έφερε σε ανοιχτή σύγκρουση με την ηγεσία και εν τέλει αποχώρησε μετά το συνέδριο και πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, κλείνοντας το «μάτι» στον ΣΥΡΙΖΑ – κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε από στελέχη της Αγίου Κωνσταντίνου.
Κερδίζοντας τις εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας, θέλοντας να κάνει «άνοιγμα» προς τη ΔΗΜ.ΑΡ. και να απορροφήσει ό,τι είχε απομείνει από το κόμμα του Φώτη Κουβέλη, βάζει στην κυβέρνησή του, και μάλιστα στην «ευαίσθητη» θέση του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη, τον κ. Πανούση. Ισως γιατί ο πρωθυπουργός ήθελε για τη θέση αυτήν έναν άνθρωπο πιο διαλλακτικό και πιο απόμακρο από τις στενές ιδεολογικές απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ, που προκαλούσαν αντιδράσεις στον χώρο της Αστυνομίας.
Το επεισόδιο με την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, που βγήκε έξω από το μέγαρο για να επιπλήξει τον αστυνομικό επικεφαλής των δυνάμεων οι οποίες είχαν αποκλείσει την πρόσβαση στο Κοινοβούλιο σε διαδηλωτές, ήταν η πρώτη εσωκομματική κόντρα στην οποία συμμετείχε. «Οποιος και όποια πιστεύει ότι υπάρχει κοινοβουλευτική δημοκρατία που μπορεί να απαξιώνει την Αστυνομία και να μειώνει το κύρος του αστυνομικού προσφέρει κακές υπηρεσίες στη δημοκρατία και στο πολίτευμα» ήταν τα βέλη που εξαπέλυσε ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Η κόντρα των δύο κλιμακώθηκε, όταν λίγες ημέρες αργότερα, και αφού απομακρύνθηκε η διμοιρία των ΜΑΤ από τη Βασιλίσσης Σοφίας, άλλοι διαδηλωτές μπήκαν στον προαύλιο χώρο της Βουλής και ύψωσαν πανό κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Τότε, ο κ. Πανούσης ξεκίνησε «αντάρτικο» διά… του Τύπου! Με πρωτοσέλιδο άρθρο του σε εφημερίδα, τα έβαλε με όλους, κάνοντας λόγο για την «Αριστερά τού Τίποτα». «Οποιος θεωρεί ότι στο σύγχρονο διεθνές και ευρωπαϊκό πεδίο η αριστερή διακυβέρνηση σημαίνει ανοχύρωτη χώρα και πόλη, τότε όχι μόνο δεν έχει σχέση με την Αριστερά, αλλά ούτε και με τη δημοκρατία» είχε γράψει. Μάλιστα, συνέχισε τα άρθρα σε εφημερίδες, κάτι που προκάλεσε μεγάλο εκνευρισμό στην κυβέρνηση.
Το γυαλί των σχέσεων με το Μέγαρο Μαξίμου είχε ήδη ραγίσει. Ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη φρόντισε στη συνέχεια, με ενέργειες και δηλώσεις του δημοσίως, να επιδεινώνει τις σχέσεις του με το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Η στάση του στο δημοψήφισμα, όταν άφησε να εννοηθεί πως ψήφισε υπέρ του «Ναι», η αντίθεσή του στο «άνοιγμα» προς την Κίνα και τη Ρωσία, ήταν ενδεικτικές διαφωνίες. Ολα αυτά ήταν αρκετά ώστε στην επόμενη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. ο Αλέξης Τσίπρας να τον αφήσει χωρίς χαρτοφυλάκιο, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήθελε να συμμετάσχει και στη νέα κυβέρνηση.
Το τρομοκρατικό «καπνογόνο»
Ενάμιση μήνα μετά τις εκλογές, πάντως (και αφού, βέβαια, δεν ανέλαβε υπουργικό θώκο), προκάλεσε και πάλι πολιτική θύελλα με τις καταγγελίες του ότι δέχεται απειλές από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία είχαν σχέσεις με τρομοκράτες. Κάπως έτσι, ο κ. Πανούσης έγινε ξανά πρώτο θέμα, με τον ΣΥΡΙΖΑ να του αποδίδει «φανταστικές ιστορίες» και να τον απαξιώνει, κάνοντας λόγο για σενάρια τύπου Τζέιμς Μποντ και για εμμονές που θυμίζουν Ηρακλή Πουαρό ή τον γκαφατζή ντετέκτιβ Κλουζώ (γνωστό από τις ταινίες του Ροζ Πάνθηρα)… Οι καταγγελίες προκάλεσαν τελικά παρέμβαση της Δικαιοσύνης, αλλά και «περίεργες» ανακατατάξεις στην Αστυνομία. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κ. Πανούσης έριξε ένα «καπνογόνο», θολώνοντας το πολιτικό τοπίο (σε μια κρίσιμη στιγμή) και εμπλέκοντας σχεδόν τους πάντες. Και όλα αυτά, λίγες ημέρες πριν από τη 17η Νοέμβρη και τις κραυγές ακραίων κύκλων ότι ο φετινός Δεκέμβριος θα είναι «μαύρος»…
Διαβάστε online την «δημοκρατία», εδώ
