Ρεπορτάζ
Παναγιώτης Λιάκος
[email protected]
Το σήμα που εκπέμπει η Μύκονος στον κόσμο δεν είναι εκείνο που έχουμε συνηθίσει να λαμβάνουμε στους τηλεοπτικούς δέκτες και το οποίο θαυμάζουν οι αδαείς στις λουστραρισμένες σελίδες της επιφανειακής ευζωίας.
Οι κάτοικοι αυτού του νησιού έχουν έντονη και βαθιά σχέση με την Ορθοδοξία και τηρούν τις παραδόσεις με τρόπο που συνήθως εντυπωσιάζει τους «αμύητους». Μπορεί η συντριπτική πλειονότητα να καταπίνει αμάσητη και να χωνεύει τη δηλητηριώδη μιντιακή εικόνα που προβάλλει ως «μυκονιάτικο τρόπο ζωής» την ανερμάτιστη κραιπάλη, τα ξέφρενα πάρτι και τις χυδαίες καταχρήσεις, όμως στην εκτός τηλεόρασης καθημερινότητα του νησιού οι προτεραιότητες είναι άλλες, βαθύτερες και μυστηριακές.
Στη χώρα της Μυκόνου, εκεί όπου καταλήγουν πάρα πολλές διαδρομές των θερινών επισκεπτών του νησιού, βρίσκονται σφηνωμένες ανάμεσα στα τουριστικά μαγαζιά και τα εστιατόρια, σε απόσταση αναπνοής, δεκάδες εκκλησίες, εκκλησάκια και ναΰδρια. Κανένας τόπος λατρείας δεν είναι παρατημένος. Οπου υπάρχει σταυρός υπάρχει και ζωή. Σε όλα τα εκκλησάκια ο πιστός θα βρει αναμμένα κεριά στα μανουάλια, τάματα και ευχαριστήρια.
Την Κυριακή των Βαΐων, μία εβδομάδα πριν από το σεισμικής ισχύος γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου, οι Μυκονιάτες -και δη τα μικρά παιδιά- συμμετέχουν σε μια ιεροπραξία που έχει απλωμένες τις ρίζες της στα χρόνια του Βυζαντίου.
Η Βαϊοφόρος πομπή
Ο λόγος για τον «περίπατο του Αυτοκράτορα». Στα χρόνια που ο παγκόσμιος πολιτισμός είχε ως φάρο την ελληνική αυτοκρατορία του Χριστού η Βαϊοφόρος πομπή ξεκινούσε από το παλάτι. Συμμετείχε σε αυτήν ο ίδιος ο αυτοκράτορας, που βαστούσε την εικόνα του Χριστού και ήταν πλαισιωμένος από το ιερατείο.
Η πομπή κατέληγε στην Αγια-Σοφιά και στο τέλος της λειτουργίας ο Αυτοκράτορας μοίραζε βάγια και σταυρούς κι ο Πατριάρχης κεριά για τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Στη Μύκονο, έπειτα από τη λαμπρή τελετή στον Μητροπολιτικό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής (ή αλλιώς «της Μεγάλης Παναγιάς»), οι ντόπιοι ακολουθούν την πομπή της Βαϊοφόρου στην οποία, όπως κάθε χρόνο και φέτος, προεξήρχε ο μητροπολίτης Σύρου, Τήνου και Μυκόνου Δωρόθεος Β’.
Τα μικρά παιδιά κρατούν βάγια που έφτιαξαν μόνα τους και φωνάζουν ρυθμικά «βάγιο, βάγιο το βαγιό· τρώμε ψάρι και κολιό – και την άλλη Κυριακή τρώμε το ψητό τ’ αρνί».
Ο κόσμος πλημμυρίζει την παραλία της χώρας της Μυκόνου και όσοι Ελληνες ή ξένοι αντικρίζουν έκπληκτοι για πρώτη φορά την τέλεση αυτού του βυζαντινού εθίμου δεν σταματούν να το απαθανατίζουν με τις φωτογραφικές μηχανές και τις βιντεοκάμερές τους. Κι έπειτα από τον πρώτο αιφνιδιασμό δεν είναι λίγοι εκείνοι που αρχίζουν και κάνουν ερωτήσεις για τη χριστιανική παράδοση του νησιού και τις αναρίθμητες εκκλησίες της Μυκόνου.
Κι αυτό γινόταν και θα γίνεται όσο η φλόγα της παράδοσης θα ζεσταίνει τις καρδιές των ανθρώπων.
