Οι ΗΠΑ περιμένουν και το «ναι» των συμμάχων για να ξεκινήσει (άμεσα) η επιχείρηση
Οι δηλώσεις του ναυάρχου Τζόσεφ Ντάνφορντ, επικεφαλής του αμερικανικού γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων, ενώ επέστρεφε από συνάντηση με τη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες την περασμένη εβδομάδα, ότι μια νέα στρατιωτική επέμβαση με «χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες μπορεί να συμβεί από μέρα σε μέρα» στη Λιβύη, ήταν η πρώτη σάλπιγγα πολέμου που ακούστηκε στο λιβυκό μέτωπο.
Η προχθεσινή ελληνική ΝΟΤΑΜ για κλείσιμο -μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου- του FIR Αθηνών για πτήσεις από τη Λιβύη, ύστερα από ανάλογες αποφάσεις Ιταλίας και Μάλτας, σήμανε το δεύτερο σάλπισμα. Γιατί, αν και πρόκειται για «ανανέωση» της ισχύουσας εδώ και μήνες απαγόρευσης πτήσεων, σε συνδυασμό με την πολυεθνική ΝΑΤΟϊκή άσκηση «Phoenix Express» στη βόρεια Αφρική, που ολοκληρώνεται σήμερα, τις δύο αεροπορικές ασκήσεις της Συμμαχίας που θα ακολουθήσουν και ασφαλώς τις δηλώσεις Ντάνφορντ, δείχνει να εντάσσεται σε έναν στοχευμένο επιχειρησιακό σχεδιασμό.
Από τις σάλπιγγες, όμως, μέχρι τη στρατιωτική επέμβαση υπάρχει ακόμα δρόμος να διανυθεί, όχι μόνο μέχρι να υποβληθεί επισήμως σχετικό αίτημα για βοήθεια της νέας λιβυκής κυβέρνησης του Φαγέζ αλ Σαράτζ (και ακολούθως τυπική συμφωνία) προς ΟΗΕ, ΝΑΤΟ και δυτικές δυνάμεις που τον στηρίζουν, όπως απαιτείται, κατά δήλωση του Αμερικανού ναυάρχου -κάτι που επανέλαβε την Τρίτη ο γ.γ. της Συμμαχίας Γενς Στόλτενμπεργκ-, αλλά και μέχρι οι σύμμαχοι να συμφωνήσουν στη στρατιωτική επέμβαση. Οι αποκλίσεις τους παραμένουν αγεφύρωτες.
Οι Αμερικανοί, που αρχικά ανησυχούσαν μάλλον για τις 14 πετρελαιοπηγές γύρω από τη Σύρτη, οι οποίες έχουν περάσει μαζί με τον στρατηγικό λιμένα στον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους, βλέπουν τώρα στη συγκέντρωση των μαχητών του (πρόσφατα ενισχύθηκαν κατά 5.000) στη διχασμένη, ακυβέρνητη χώρα, την ισχυροποίηση της τζιχαντιστικής απειλής στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης – και ως μόνη άμυνα την αποφασιστική επέμβαση του ΝΑΤΟ.
Η Ιταλία ανησυχεί για τους πάνω από 450.000 μετανάστες που συγκεντρώνονται στη Λιβύη, έτοιμοι να περάσουν στην Ευρώπη, και μάλιστα από τα δικά της σύνορα, που είναι τα πιο κοντινά (μόλις 300 μίλια), αισθάνεται την ευθύνη να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώην αποικία της, αλλά ο πρωθυπουργός της Ματέο Ρέντσι επιμένει ότι δεν θα στείλει στρατό στη Λιβύη.
Γερμανία και Γαλλία αποκλείουν επίσης την αποστολή χερσαίων δυνάμεων και προκρίνουν ως λύση την ενίσχυση της αμυντικής δυνατότητας (εκπαίδευση και εξοπλισμός) της κυβέρνησης.
